Δημήτρης Μπάκας: ΘΗΛΥΤΗΤΑ: Η ΠΑΡΑΜΕΛΗΜΕΝΗ ΑΡΕΤΗ

Προοίμιο
Γιορτάζουμε, κάθε χρόνο, τη γιορτή της μητέρας. Πολύ σωστά και δίκαια! Υπάρχει άραγε άνθρωπος επάνω στη Γη, που μπορεί νααμφισβητήσει το τι  αξίζει η Μάνα του; Τη θηλή της μάνας του επιζητεί το νεογέννητο μωρό από την πρώτη στιγμή πριν ακόμη ανοίξει τα μάτια του. Το οδηγεί η οσμή και η γεύση του αμνιακού υγρού που  ήδη το έχει φέρει στη ζωή.Ποιος μπορεί να ξεχάσει το πρώτο χαμόγελοτης Μητέρας του; Τη θαλπωρή της αγκαλιάς της και την ασφάλεια, που ένιωθε  ξεχνώντας κάθε τρόμο, φόβο και ανησυχία;
Όσοι δεν ένιωσαν το χάδι της μητέρας τους είναι δυστυχισμένοι. Δεν νιώθουν ποτέ πληρότητα. Εκείνοι που  την έχουν χάσει τη λαχταρούν και έχουν την εικόνα της πάντα στο νου τους και την καρδιά τους. Τη μάνα μας καλούμε για βοήθεια σε κάθε πόνο και αγωνία.
Ποιο  είναι, όμως,  αυτό το μοναδικό χαρακτηριστικό που ανυψώνει τη μάνα στο ύπατο βάθρο αξιών της ζωής μας. Είναι μια ιδιαίτερη ποιότητα,  μια αρετή διαφορετική από τις άλλες που συνθέτουν την ανθρωπινότητα του ανθρώπινου όντος. Η ελληνική γλώσσα διαθέτει μια υπέροχη λέξη για να εκφράσει την ουσία αυτής της αρετής. Θηλύτητα. Ένας όρος, οποίος δυστυχώς για πάμπολλους λόγους, έχει εκλείψει από το λεξιλόγιό μας.

Χρήστος Ζιώγας: Νίκη ή ήττα του Ερντογάν;


 
 
Caption
OZAN KOSE via Getty Images

…ιδού η απορία. Το παραλλαγμένο σαιξπηρικό ερώτημα δεν αφορά τόσο τα κράτη της Δύσης, που διακαώς επιθυμούν την επιστροφή της γειτονικής χώρας στην προ-ερντογανική κανονικότητα, αλλά ενδιαφέρει κυρίως την Ελλάδα και την Κύπρο. Ο Τούρκος Πρόεδρος, διαισθανόμενος την επιζήμια, ως προς τις προσωπικές του φιλοδοξίες, επίδραση της εύθραυστης τουρκικής οικονομίας μεσοπρόθεσμα και προσπαθώντας να κεφαλαιοποιήσει πολιτικά τα κέρδη από τις στρατιωτικές επιχειρήσεις στην Συρία, επίσπευσε τις προεδρικές και βουλευτικές εκλογές στην γείτονα κατά περίπου 17 μήνες˙ 24η Ιουνίου του 2018 αντί για την 4η Νοεμβρίου του 2019.

Ιωάννης Μπαλτζώης: ΙΣΡΑΗΛ ΚΑΤΑ ΙΡΑΝ. Η ΑΝΤΙΠΑΡΑΘΕΣΗ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΗ


Σίγουρα αυτοί που δεν γνωρίζουν τον απίστευτο κόσμο της Μέσης Ανατολής εκτιμούν, ότι  ο πόλεμος στην Συρία βαίνει στο τέλος,  θα αρχίσουν οι συνομιλίες για το μέλλον της πολύπαθης αυτής χώρας και θεωρούν ότι το κακό τελειώνει. Και το μέλλον στην περιοχή προοιωνίζεται τουλάχιστον λίγο καλύτερα από σήμερα. Αδυνατούν να πιστεύουν ότι μπορεί να γίνει χειρότερο από αυτό που είναι σήμερα. Και όμως ο πόλεμος όχι μόνο μπορεί να μην βαίνει προς το τέλος του, αλλά η υφιστάμενη κατάσταση να προοιωνίζει χειρότερες καταστάσεις.

BESA: Natural Gas-Dr. James M. Dorsey: An Underrated Driver of Saudi Hostility Towards Iran and Qatar

BESA Center Perspectives Paper No. 809, April 25, 2018

EXECUTIVE SUMMARY: Debilitating hostility between Saudi Arabia and Iran is about lots of things, not least who will have the upper hand in a swath of land stretching from Central Asia to the Atlantic coast of Africa. While attention is focused on ensuring that continued containment of Iran gives Saudi Arabia a leg up, geopolitics is but one side of the equation. Natural gas is the other.

With signatories to the Paris Climate Accord moving towards bans on gasoline- and diesel-driven vehicles within decades and renewable energy technology advancing by leaps and bounds, natural gas has taken on a new significance.

These global energy trends are hastening in an era in which oil will significantly diminish in importance and natural gas, according to energy scholar Sergei Paltsev, will fill gaps in the provision of renewable energy that await technological advances.

Saudi Arabia’s problem is that Iran and Qatar have gas reserves it does not. That is one reason why renewables figure prominently in Saudi Crown Prince Muhammad bin Salman’s Vision 2030 reform program – not only to prepare Saudi Arabia economically for a post-oil future, but also to secure its continued geopolitical significance.

Prince Muhammad, like his counterpart in the United Arab Emirates, Crown Prince Muhammad bin Zayed, hopes the kingdom will have an advantage in the generation of solar energy given that the sun hovers higher over his country than over Europe and other parts of the world and that it has less interference from clouds.

As a result, natural gas is a factor in mounting tension between Saudi Arabia and Iran. Some analysts say it is a driver of the Saudi-UAE-led, ten-month-old diplomatic and economic boycott of Qatar.

In what could constitute a serious escalation of hostilities, the Saudi-led coalition in Yemen threatened recently to retaliate against Iran in response to missile attacks on the kingdom by Iranian-backed Houthi rebels.

“Perhaps, the Saudi elite knows all too well that the basis of its power is hollowing out rapidly as a result of the global climate response and anticipated dwindling of conventional oil. The stakes could never have been higher,” said international relations scholar David Crieckmans in a recently published volume on the geopolitics of renewables.

Contributing to the same volume, Thijs van de Graaf, another international relations scholar, suggested that of all the Middle Eastern oil producers, Saudi Arabia might have the most to lose.

There is a certain irony to this state of affairs. Crippling sanctions severely hampered Iran’s oil production and only began to be lifted following the 2015 international agreement that curbed that country’s nuclear program. Yet US threats to withdraw from the accord and potentially reimpose sanctions may work in Iran’s favor in the transition to a post-oil world.

“Iran…has a lot of advantages. It has a much broader economic base, a longer tradition of trading, and lower fertility rates… The country’s oil production is much under its potential due to years of sanctions. This might in the long run turn out to be an advantage as these economies prepare themselves for a post-oil age,” Van der Graaf said.

Add to that the fact that it is likely to be gas supplies from Iran and Turkmenistan, two Caspian Sea states, rather than Saudi oil that will determine which way the future Eurasian energy architecture tilts: towards China, the world’s third largest LNG importer; or towards Europe.

“Iran, within five years, will likely have 24.6 billion cubic meters of natural gas available for annual piped gas exports beyond its current supply commitments. Not enough to supply all major markets, Tehran will face a crucial geopolitical choice for the destination of its piped exports. Iran will be able to export piped gas to two of the following three markets: European Union (EU)/Turkey via the Southern Gas Corridor centering on the Trans-Anatolian Natural Gas Pipeline (TANAP), India via an Iran-Oman-India pipeline, or China via either Turkmenistan or Pakistan. The degree to which the system of energy relationships in Eurasia will be more oriented toward the European Union or China will depend on the extent to which each secures Caspian piped gas exports through pipeline infrastructure directed to its respective markets,” energy scholar Micha’el Tanchum argued.

In other words, the existential threat Iran poses to Saudi Arabia goes far beyond the fact that the Islamic Republic challenges Saudi monarchical rule by offering an alternative, albeit flawed, form of Islamic governance that incorporates a degree of popular sovereignty. It involves competition in which Iran can leverage assets Saudi Arabia does not have, leaving the kingdom dependent on containment that at best postpones issues rather than accommodates solutions. It also means that the antagonists’ regional proxy wars in Yemen and elsewhere are unlikely to remove the fundamental issues that drive the Saudi-Iranian rivalry and translate into destabilizing short-term policies.

Hardliners, including US President Donald Trump’s newly appointed national security advisor, John Bolton, and nominee for secretary of state, Mike Pompeo, may be proponents of regime change in Iran, but the question remains whether that would truly alleviate Saudi fears (which are shared by Israel). If successful, it would eliminate the Islamic governance challenge, but it would do nothing to alter the reality of a changing energy landscape.

Barbara Slavin, an Iran expert at the Washington-based Atlantic Council, cautions that a possible US withdrawal next month from the nuclear agreement with Iran does not necessarily mean either the demise of the accord or a re-imposition of a crippling sanctions regime.

“Twenty years ago, Congress passed similar secondary sanctions – the Iran-Libya Sanctions Act – threatening penalties against foreign companies investing in Iran’s oil and gas sector,” Slavin noted. “Europe cried foul and the sanctions were never implemented. That could well be the outcome in May,” when Trump will have to decide whether the US remains a party to the accord.

View PDF

Dr. James M. Dorsey, a non-resident Senior Associate at the BESA Center, is a senior fellow at the S. Rajaratnam School of International Studies at Singapore’s Nanyang Technological University and co-director of the University of Würzburg’s Institute for Fan Culture.

Dr. James M. Dorsey
Dr. James M. Dorsey

(Ph.D. University of Utrecht). Specializes in the Muslim world's political, social, and economic fault lines as well as Chinese policy towards the region with a focus on geopolitics, social movements, and political and militant Islam. James also focuses on the nexus of sports, politics, and society. Email: This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.

Αλεξάνδρα Τόμπρα: Η συσπείρωση της Ασίας και οι «ήττες» Trump

Μπορεί το 2018 να μην άρχισε με θετικούς οιωνούς για την παγκόσμια οικονομία, αλλά τις εβδομάδες που προηγήθηκαν συνέβησαν κοσμοϊστορικά γεγονότα.
Γεγονότα που αν μη τι άλλο εμπεριέχουν σημαντικά μηνύματα για τις κινήσεις των ηγετών που σήμερα ορίζουν την πορεία ολόκληρου του κόσμου.