Ιπποκράτης Δασκαλάκης*: Τι διδαχθήκαμε 100 Χρόνια από τη Λήξη του «Μεγάλου Πολέμου»

11 Νοεμβρίου 2018, η επέτειος των 100 ετών από το τέλος του «Μεγάλου Πολέμου» όπως αποκλήθηκε η σφαγή της περιόδου 1914-1918. Μια ιστορική ημερομηνία που σήμανε τη λήξη μιας πρωτόγνωρης αιματοχυσίας παγκοσμίων διαστάσεων και που συνοδεύθηκε από την ουτοπική ελπίδα διαμόρφωσης νέων δεδομένων και επικράτησης του διεθνούς δικαίου που θα καθιστούσαν άχρηστη ως και απαγορευτική τη διεξαγωγή ενός νέου πολέμου.

Γρηγόρης Νούσιας: ΕPIRE du NORD - Βόρειος  Ήπειρος.

Ουδέποτε έχασε την επωνυμία της και την ταυτότητά της!

Παραμένει τμήμα της ιστορικής Ηπείρου, ΑΠΕΙΡΩΤΑΝ, από τη δεύτερη χιλιετία π.χ. , με κατοίκους τα ελληνικά φύλλα, Θεσπρωτούς, Χάονες και Μολοσσούς. Απετέλεσε, αργότερα, τμήμα πολιτικής οντότητας υπό τον βασιλέα της δυναστείας των Αιακιδών, Αλκέτα, των Μολοσσών, με πρωτεύουσα την Πασσαρώνα, έξω από τα Γιάννενα. Και αργότερα, τμήμα του αβασίλευτου Κοινού των Ηπειρωτών, με πρωτεύουσα τη Φοινίκη, πλησίον των Αγίων Σαράντα, με σύμβολο τον ταύρο στεφανωμένον με κλάδο ελαίας. Το Κοινό των Ηπειρωτών παρέμεινε ως ενιαίο κράτος μέχρι τη ρωμαϊκή κατάκτηση, το 167 π.χ.

Μετά από δύο χιλιετίες, ας όψονται οι Ιταλο-Αυστριακοί, που με τις ενέργειές τους και τις απαιτήσεις τους αναγκάστηκαν οι Μεγάλες Δυνάμεις να παραχωρήσουν τη Βόρειο Ήπειρο με τον ελληνικό της πληθυσμό στην Αλβανία, με το κατάπτυστο, και εν πολλοίς προδοτικό (για εμάς), Πρωτόκολλο της Φλωρεντίας, καθ’ ήν στιγμή ο Ελληνικός στρατός είχε ελευθερώσει τη Β. Ήπειρο από τον Τουρκικό ζυγό και την κατείχε από τις αρχές του Οκτωβρίου  1913. Είχε προηγηθεί το Μπιζάνι και η απελευθέρωση των Ιωαννίνων, Φεβρουάριος 1913, στα πλαίσια των Βαλκανικών Πολέμων.

Ο Ελευθέριος Βενιζέλος συμφώνησε στην απόσυρση του Ελληνικού στρατού. Οι Βορειοηπειρώτες εγκαταλείφθηκαν στη μοίρα τους. Θα ακολουθήσουν συγκρούσεις μεταξύ Βορειοηπειρωτών και Αλβανών. Θα εγκατασταθεί κυβέρνηση Β. Ηπείρου με πρόεδρο τον Γεώργιο Χριστάκη-Ζωγράφο. Θα ανακηρυχθεί η περιοχή αυτόνομη, με τις ελληνικές πόλεις Αργυρόκαστρο, Χειμάρα, Δέλβινο, Άγιοι Σαράντα, Πρεμετή, Κορυτσά, Τεπελένι, Αυλώνα, Μοσχόπολη και υπέρ τα εκατό χωριά. Θα αναγκαστούν τελικά οι Αλβανοί να υπογράψουν το Πρωτόκολλο της Κέρκυρας, 17 Μαρτίου 1914, με το οποίο δεσμεύονταν για τη διδασκαλία της ελληνικής γλώσσας και την θρησκευτική ελευθερία του ελληνικού πληθυσμού.

Έτσι εισήλθαν, Βόρειος Ήπειρος και Αλβανία, και στην Κοινωνία των Εθνών, τον Οκτώβριο του 1921. Και εκεί, η ηγεσία των Αλβανών δεσμεύτηκε να σεβαστεί τα πολιτικά, κοινωνικά, εκπαιδευτικά και θρησκευτικά δικαιώματα των Βορειοηπειρωτών. Η γαλανόλευκη θα κυματίζει ελεύθερα στη Βόρειο Ήπειρο.

Σε αυτό το καθεστώς, για να μην σας ταλαιπωρώ, εμμένουμε, εμείς οι Ηπειρώτες, αφού, δυστυχώς, δεν πραγματοποιήθηκε η ένταξη της Βορείου Ηπείρου στην Ελλάδα.

Ο εικονιζόμενος χάρτης είναι του 1920, με βάση το Πρωτόκολλο της Φλωρεντίας. Διακρίνεται η διαχωριστική γραμμή της Βορείου Ηπείρου με την υπόλοιπη Αλβανία. Και δίπλα η φίλη Σερβία. Πουθενά κράτος των Σκοπίων. Πουθενά χώρα Βόρειος Μακεδονία. Ουδέποτε και από κανέναν έγινε λόγος για ‘‘Νότια Αλβανία’’. Μόνον από τον Νίκο Φίλη και την παρέα του. Αιδώς Αργείοι!  (επιπλήττονται οι Αργείοι από τον Αίαντα γιατί έδειχναν ότι είχαν φοβηθεί τους Τρώες). Εμείς ποιόν φοβηθήκαμε!

Δυστυχώς, ούτε η εκτέλεση  του  έλληνα της Βορείου Ηπείρου, του 35χρονου Κωνσταντίνου Κατσίφα, αιωνία του η μνήμη, που πέφτοντας από τις σφαίρες της Αλβανικής αστυνομίας φώναξε, ‘‘Ζήτω η Ελλάδα’’, ‘‘Ζήτω ο ελληνισμός’’, ούτε αυτό το εθνικό πλήγωμα  μας έκανε να μιλήσουμε την ίδια εθνική και πατριωτική γλώσσα. Ξεθώριασε και το ηπειρώτικο μοιρολόϊ!

Αλλά να μην ξεχνάμε, «Πάτριον εστι τοις Ηπειρώταις μη μόνον επί της ιδίας πατρίδος αγωνίζεσθαι, αλλά και υπέρ των φίλων και συμμάχων κινδυνεύειν» (Διόδωρος). Πόσο μάλλον για τους αδερφούς Βορειοηπειρώτες!

10 Νοεμβρίου 2818. Γρηγόριος Δημ. Νούσιας. 

Γρηγόρης Νούσιας: Η Πολεμική Αεροπορία γιορτάζει . . .

Η Πολεμική Αεροπορία γιορτάζει . . .

<< Των ουρανίωv στρατιών Αρχιστράτηγοι, δυσωπούμεv υμάς ημείς οι ανάξιοι, ιvα ταίς υμώv δεήσεσι, τειχίσητε ημάς, σκέπη των πτερύγωv, της αύλου υμών δόξης, φρουρούvτες ημάς προσπίπτοντας, εκτεvώς και βοώντας, Εκ των κινδύνων λυτρώσασθε ημάς, ως Ταξιάρχαι των άνω Δυνάμεων>>.

Η Πολεμική Αεροπορία επέλεξε τον Μιχαήλ, της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης, τον ισχυρότερον των Αρχαγγέλων, ως Προστάτην της.
Βέβαια, στον Πρόλογο του Φάουστ, ο Γκαίτε δίνει ‘‘ισότιμο’’ λόγο και στους τρείς, για να δοξάσουν την απόλυτη ευδαιμονία που βασιλεύει μέσα στη Δημιουργία, που όλα τα συντονίζει μιά αιώνια Αρμονία. Και ο ποιητής να υπαινίσσεται, ότι το μεγαλείο της ομορφιάς βρίσκεται στην απλότητα και τη γαλήνη!

Ραφαήλ: <<Ο ήλιος (η αιώνια ευδαιμονία) ηχεί με τον παλιό του σκοπό // Μεσ’ των αδελφικών σφαιρών το ανταγωνιστικό τραγούδι. // . . . . . // Τα ακατάληπτα υπέροχα έργα // Είναι εξαίσια όπως την πρώτη ημέρα>>.
Γαβριήλ: <<Και γρήγορα, και ακατάληπτα γρήγορα // Περιφέρεται της γής η ομορφιά. // Αλλάζει η παραδείσια φωτεινάδα // . . . . . // Στην αιώνια γρήγορη της σφαίρας τροχιά>>.
Μιχαήλ: <<Και θύελλες συναγωνίζονται // Και λυσσαλέες σχηματίζουν μιάν αλυσίδα // . . . . . // Όμως οι άγγελοί σου, Κύριε, δοξάζουν // το ήρεμο πέρασμα της ημέρας σου>>.

ΣΧΟΛΗ ΙΚΑΡΩΝ – Τατόϊ, 8 Νοεμβρίου 2018, 12 μ.μ. ώρα.

Πώς προσέρχονται οι Veterans στο λίκνο της αεροπορικής τους καριέρας; Ναί,
Με το συναίσθημα, ότι <<Άμμες ποκ’ ήμες άλκιμοι νεανίαι>> (εμείς ήμασταν κάποτε ρωμαλαίοι νέοι).

Με τον στοχασμό, ότι <<Η ζωή το μάκρος τής κλωστής γυρίζει και στ’ αδράχτι το τυλίγει>>.

Με την αναγκαία στωϊκή απάθεια, που ξεθωριάζει τη φρίκη που μπορεί να αισθάνεται κάποιος για το πέρασμα του χρόνου!

Πρόλογος καριέρας, λοιπόν, η Σχολή από το 1931, με πολλές προϋποθέσεις και περισσότερες αβεβαιότητες. Με μεσουρανήματα και συντρίμμια. Με πολύ ιδρώτα, αλλά και με πολύ πόνο. Ναι, πριν δύο ημέρες εγκαινιάσαμε το μνημείο αυτών που δεν ‘‘επέστρεψαν’’. Πεντακόσια και πλέον ονόματα αεροπόρων στις μαρμάρινες πλάκες, με την επιγραφή, ‘‘Υψώθηκαν Πέφτοντας’’! Κ’ ένα δάκρυ . . . Αιωνία η μνήμη αυτών!
Ποιος καλός δαίμων, άραγε, οδήγησε, τότε, μέχρις εδώ τα βήματά μας; Προσβλέπαμε, τότε, ενσυνείδητα, στο απροσδιόριστο ‘‘εύ’’ της ζωής ή απλώς στον βιοπορισμό; Ήταν η ιδέα ή ο ρεαλισμός; Ο ρομαντισμός ή η σκληρή πραγματικότητα; Ανεξιχνίαστο! Γιατί, όπως λέει ο ποιητής, ο άνθρωπος πάσχει αενάως να βρεί τον πραγματικό του εαυτόν. Και οι αποφάσεις του ανθρώπου δεν προσδιορίζονται πάντοτε από ‘‘μια σπίθα θείου φωτός’’.

Ναι, και πάλι στο πλακόστρωτο, μετά από πέντε δεκαετίες, με την ηχώ των χρόνων εκείνων της Σχολής παρούσα, διαυγή και αποκωδικοποιημένη. Και οι συνειρμοί, διακριτοί κρίκοι ατέρμονης αλυσίδας. Ηχεί ακόμα, εκείνο το αβάσταχτο καρδιοχτύπι στα αποκαλυπτήρια της Έκθεσης, τελευταίο μάθημα των εισαγωγικών εξετάσεων, <<Η ελληνική επαρχία το θεμέλιο του εθνικού μας οικοδομήματος>>. Ζώσα πραγματικότητα για μένα. Ερχόμουν από την επαρχία. Λίγο καιρό πριν είχα κρεμάσει τη γκλίτσα! Είχαν αφήσει το γραπτό μου τελευταίο. ‘‘Και τώρα να σηκωθεί ο αρχηγός’’, θα αναφωνήσει ο πρόεδρος της επιτροπής. Λυτρώθηκα όταν άκουσα το όνομά μου. Αύγουστος, 1963. Και, πλέον,. . . ‘‘Οι Ουρανοί είναι δικοί μας’’! (Το αεροπορικό σύνθημα, τότε, Πανεπιστημίου και Αμερικής γωνία).

Ναι, ο ήχος της ελευθερίας, και το θρυλικό Harvard. Η πρώτη πτήση, σε σχηματισμό επιδείξεως τριών τετράδων εκπαιδευτικών αφών, ανήμερα της εορτής της Αεροπορίας, μόλις 40 ημερών Ίκαροι, θα έρθει απροσδόκητα και απρογραμμάτιστα. Και τα στήθη θα φουσκώσουν, λίγο πρώιμα. Άγγελος Κατζιλιεράκης , ο εκπαιδευτής μου εκείνης της πρώτης φοράς. Και μετά από έξι χρόνια, θα κάνω μαζί του και την πρώτη πτήση με TF-104G. Με τελείως, βέβαια, διαφορετικές παραμέτρους. Ημέρα που είναι, Άγγελε, ήσουν ο τέταρτος αρχάγγελος στην πορεία μου την αεροπορική! Έρρωσο!

Ο απόηχος της ανταποδοτικής ‘‘νίλας’’. Η ταχεία κατάκλιση, και οι μηχανικές κινήσεις. Η εμφάνιση, η αισθητική, η έκφραση, και η αυτοεκτίμηση. Η στέρηση εξόδου, και ο εθισμός της καρτερίας. Τα πρώτα σφυρηλατήματα του χαρακτήρα. Κόσμημα η παρουσία μας, αποδεκτοί στην κοινωνία, πολλά τα χτυποκάρδια τρίτων. Στρατηγική, τακτική και μέθοδος, δόγματα και επιχειρησιακές σχεδιάσεις, τα ψιμύθια του αξιωματικού. H σφαλιάρα του solo και την επόμενη ώρα, ανώτερα μαθηματικά. ‘‘Μην πετάτε πέτρες στα τζάμια της Πολιτείας’’, επιμένει ο καθηγητής της Κοινωνιολογίας. Πάσχα ένδον, κάποιοι επεχείρησαν να αντιγράψουν. Το ground effect, οι ακραίες τιμές της θερμοδυναμικής, η φυσιολογία της πτήσεως, πρωτόγνωροι όροι, εντυπωσιάζουν. Πόσα, πράγματι, είχε να μας πεί ο καθηγητής της Φυσικής, όμως, ακριβοθώρητος. Τελετές και παρελάσεις. Κόκκας – Λυμπουσάκης, ιεραρχικά προϊστάμενοι, πρότυπα αξιωματικών! Και το Starfighter για πρώτη φορά στους ελληνικούς ουρανούς, πάνω από τον Άγνωστο Στρατιώτη, με ζαλιστικό θόρυβο και μεθυστική ταχύτητα., σε κατακόρυφη επίδειξη. Και εμείς, Ίκαροι, μπρός από τα τιμώμενα πρόσωπα. Απόλυτος συγχρονισμός. Ηθικό, ακμαιότατο! Παρέλαση, 25ης Μαρτίου 1964.

Κόπωση πνευματική και απροσδιόριστος ιδρώτας. Πολλές οι απαιτήσεις για τη θεωρητική εκπαίδευση και περισσότερες για την εκπαίδευση αέρος. Πολλοί δεν θα ‘‘μπορέσουν’’. Και ο Ψυχίατρος να σε κοιτάζει βαθειά στα μάτια, ‘‘είσαι σίγουρος γι’ αυτό που πάς να κάνεις . . .’’ Στην επίδοση του ξίφους, με βασιλική παρουσία, τελευταία πράξη στο πλακόστρωτο της Σχολής, παρούσα και η μάνα-κουράγιο. Τι να σκεφτόταν! Αύγουστος, 1966. Και αμέσως, αναχώρηση για τους χώρους της αποφασιστικής πράξης, εκεί που ακουμπάει η άμυνα της χώρας, στα πολεμικά αεροδρόμια. Και ‘‘ως αν δαίμων βουληθεί’’. Χωρίς τυραννικούς δισταγμούς και άκαιρες αμφιβολίες.

Δεν βλέπαμε τότε, στο ξεκίνημα, την αεροπορική καριέρα/σταδιοδρομία ως ένα ‘‘κεφάλαιο’’ που μπορούσαμε να το αποκτήσουμε. Απλώς, ήταν μια αφετηρία, με μεγάλες προσδοκίες. Έφτασε, τύχη αγαθή, να ολοκληρωθεί. Και σήμερα, πληρότητα αλλά και δέος για την εθνική προσφορά και το αεροπορικό ίχνος. Νοσταλγία για την εκτέλεση της ‘‘αποστολής’’. Μια αποστολή, με πατριωτική ανιδιοτέλεια, απαύγασμα σύμπνοιας και αγαστής συνεργασίας ιπταμένων, μηχανικών και των άγρυπνων διακόνων του εθνικού συστήματος αεροπορικού ελέγχου. Μια αποστολή με σχεδιασμό και ιεραρχική απόφαση. Μια αποστολή που έπρεπε να γίνει με νού και με διάνοια, με αίσθημα και πάθος, αλλά και με ψήγματα τρέλας. Αγγίζοντας ενίοτε το ατμοσφαιρικό επέκεινα, είδος πραγματικής ελευθερίας. Μια αποστολή, σαν ποιητική τέχνη, με αρμονία, ρυθμό και μέτρο, μέσα στην ευδαιμονισμένη μοναξιά του μαχητικού, που, αλλοίμονο, δεν ταίριαζε σε όλους. Και ένα πεπρωμένο . . . στην άκρη του ορίζοντα.

‘‘Τύχη τα μέγιστα των πραγμάτων παρά λόγον είωθε κρίνειν’’. Ναι, το αίσιμον ήμαρ (ολέθρια ημέρα) δεν είναι το ίδιο σε όλους μας.

Μετά από τρείς δεκαετίες στις εθνικές επάλξεις, τιμώντας και τιμώμενος, και με δυό κλάρες, μόλις στα 49, Μάρτιος του .93, νέα ρότα για τον ιδιωτικό και πρωτογενή τομέα. Ευγνώμoνες προς την Πατρίδα. Και το θείον εγκολπούμενοι, με ταπεινοφροσύνη και ευλάβεια.

Η σημερινή τελετή έκλεισε με υπέρπτηση τριάδος αεροσκαφών F-4 Fantom της 338 Μοίρας (Μοίραρχος, Παναγιώτης Ι. Νούσιας), και ο πραγματικός ‘‘ήχος της ελευθερίας’’ παραμέρισε την ηχώ των χρόνων εκείνων!

Καλή δύναμη στα ε.ε. στελέχη της Πολεμικής Αεροπορίας και Αιέν Υψικρατείν!

Χρόνια Πολλά σε όλους! Γρηγόριος Δημ. Νούσιας – Αεροπόρος. 

Γρηγόρης Νούσιας*: Μην μνησικακείτε, ώ Έλληνες!

‘‘Κατά Κτησιφώντος’’, οι μέν . . . ‘‘Περί του Στεφάνου’’, οι δεν!

1184 π.χ. Η Τροία πέφτει, και οι έλληνες επιβιβάζονται στα πλοία για την επιστροφή τους. Η Εκάβη, η δύστυχη πολύτεκνη βασίλισσα, χάνει τα πάντα. Οι γιοί της νεκροί. Κόρες και νύφες της αιχμάλωτες. Και το εγγονάκι της, ο Αστυάναξ, ο γιός του Έκτορα και της Ανδρομάχης, η μόνη της παρηγοριά. Ελπίζει, ότι οι Αχαιοί θα τον λυπηθούν, θα λυπηθούν το νήπιο. Αλλοίμονο, όμως! Ο Οδυσσέας, ή ο Νεοπτόλεμος, ή ο Μενέλαος, θα το πετάξει από τα τείχη και θα της το φέρουν νεκρό πάνω σε μια ασπίδα. Η Εκάβη υψώνοντας τα χέρια στον ουρανό θα ξεσπάσει σε κατάρες:

Ευάγγελος Βενέτης *: Η Ελλάδα και οι σχέσεις Ευρώπης και Αραβικού Κόσμου

Η παρατεταμένη παγκόσμια οικονομική κρίση αποτελεί μεγάλη πρόκληση για τη διεθνή γεωπολιτική σταθερότητα και ειρήνη. Από το 2007 οι παγκόσμιες χρηματιστηριακές αγορές έχουν πληγεί από την ύφεση, μεγάλα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα έχουν καταρρεύσει και οι κυβερνήσεις συντηρούν το τραπεζικό σύστημα. Προφανώς η παγκόσμια οικονομική ύφεση επηρεάζει την ζωή όλων. Σε μια περίοδο δραματικών γεωπολιτικών και οικονομικών αλλαγών σε όλο τον κόσμο, οι περιοχές της Μέσης Ανατολής και της Ανατολικής Μεσογείου βρίσκονται στο επίκεντρο του διεθνούς ενδιαφέροντος. Οι σχέσεις της Ευρώπης με τον αραβικό κόσμο αποκτούν νέα διάσταση και οι εξελίξεις απαιτούν επιτακτικά την ενίσχυση των ευρω-αραβικών δεσμών σε όλα τα επίπεδα: οικονομικό, πολιτικό και ασφάλειας.