Κωνσταντίνος Λουκόπουλος*: Κλιμάκωση με τουρκικές ψυχολογικές επιχειρήσεις για το Barbaros;

Με την ελληνική κοινή γνώμη να έχει επικεντρώσει το ενδιαφέρον της στη σύγκρουση Καμμένου - Κοτζιά και στην αναγκαστική παραίτηση του τελευταίου, με την ταυτόχρονη ανάληψη του ΥΠΕΞ από τον ίδιο τον πρωθυπουργό, διέφυγε της προσοχής των περισσοτέρων μας η σοβαρότητα της τελευταίας τουρκικής πρόκλησης.

Δημήτρης Κ. Μπάκας: ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΑΝΑΔΥΣΗΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΤΗΤΑΣ (Η ΣΑΡΑΚΑΤΣΑΝΙΚΗ ΑΥΡΑ)

Μακάρι να’ ξερα! Μακάρι να’ ξεραν όλοι οι απλοί άνθρωποι, όπως εγώ. Αλλά και οι βαθιά σπουδαγμένοι, οι σοφοί, οι φιλόσοφοι, οι μαθηματικοί, οι φυσικοί, μπορούν άραγε να βρουν την εξήγηση; Δεν το γνωρίζω! Υπάρχει μαθηματικό μοντέλο; Μαθηματική σχέση; Μπορούμε με φιλοσοφική προσέγγιση να το αντιληφθούμε; Εμένα μου φαίνεται αλλόκοτο. Τελείως παράλογο. Και όμως είναι αληθινό. Προσωπικά το νιώθω, το διαισθάνομαι, το αφουγκράζομαι και το βιώνω: Όλο αντιφάσεις και συνεχείς αντιθέσεις. Μα όλα θεσπέσια μαζί. Μια εξαίσια αρμονία. Είναι μεγαλείο. Αληθινή ευτυχία! Ανθρώπινη εναρμόνιση και ισορροπία.

PDF

Χρήστος Ζιώγας*: Από το βήμα της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ

Η ίδρυση το 1919 της Κοινωνίας των Εθνών (ΚτΕ) υλοποίησε την ιδέα ενός παγκόσμιου οργανισμού για την διαφύλαξη της διεθνούς ειρήνης και ασφάλειας. Τόσο η ΚτΕ, όσο και ο διάδοχος και ομοειδής Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών (ΟΗΕ), ο οποίος συστάθηκε το 1945, υπήρξαν τα θεσμικά απότοκα δύο παραγόντων. Πρώτον, του επακόλουθου προβληματισμού, μετά τους δύο Παγκοσμίους Πολέμους, σχετικά με την αποτελεσματικότητα των παραδοσιακών μηχανισμών για την διατήρηση της διεθνούς τάξης, όπως η ισορροπία δυνάμεων. Δεύτερον, της ενεργότερης συμμετοχής των Ηνωμένων Πολιτειών στο διεθνές σύστημα και της αμερικανικής πεποίθησης ότι η εξάπλωση του φιλελευθερισμού, ως κατευθυντήρια ιδέα συγκρότησης του διεθνούς συστήματος, θα λειτουργήσει ευεργετικά προς την επίτευξη της διεθνούς τάξης.

Ανάλυση Μάζη*: Το ζήτημα της Συμφωνίας των Πρεσπών και ο Αξων Αξιού – Βαρδάρη – Μοράβα – Δούναβη

Το Βερολίνο, επιθυμεί πάση θυσία την επέκταση της οικονομικής και πολιτικής της κυριαρχίας του, στην ζώνη: Σερβίας (μελλοντικού μέλους της ΕΕ), σκοπιανής «Μακεδονίας» (επίσης πιθανού μελλοντικού μέλους της ΕΕ) και ελληνικής Μακεδονίας, εκβιαζομένης από τον υποκινούμενο σκοπιανό «μακεδονισμό» 

Δημήτρης Ιωάννου*: Μεγάλα ψέματα για τα Μνημόνια

(1ο): «Οι Ευρωπαίοι θυσίασαν την Ελλάδα για να σώσουν τις τράπεζές τους»

Τα οκτώ τελευταία χρόνια ζήσαμε μέσα στην ιδεολογική τρομοκρατία και στον υστερικό παραλογισμό σε τέτοιο βαθμό, ώστε πολλά από τα ψέματα και οι ανακρίβειες με τα οποία βομβαρδιζόμασταν κατέληξαν να θεωρούνται, από τους περισσότερους, αυταπόδεικτες αλήθειες. Είναι τραγικό ότι βγαίνοντας από αυτήν την περίοδο δεν έχουμε αντιληφθεί σε συλλογικό επίπεδο τι συνέβη και δεν έχουμε μάθει να χρησιμοποιούμε την απλή λογική για να ξεχωρίζουμε το ψεύδος από την αλήθεια – ιδιαίτερα για θέματα που αφορούν καθοριστικά την ίδια τη ζωή μας και το μέλλον μας.