CHATHAM HOUSE: Artificial Intelligence in International Affairs: Six Things the World Can Do to Prepare

For all of human history, politics has been driven by human activities and the interactions of humans within, and between, networks. Now, advances in artificial intelligence (AI) hold out the prospect of a fundamental change in this arrangement. The idea of non-human entities, increasingly being used in international affairs, could create radical change in our understanding of politics at the highest levels. Find out the six things the world can do to prepare.

BROOKINGS,Theodore Pelagidis: Is the latest Greek debt deal sustainable or another kick of the can?

The Eurogroup recently granted Greece relief through an extension of loans that were part of the second program of the European Financial Stability Facility and extended Greece’s most pressing loan maturities by 10 years (see Figure 1). The country was also given a 15 billion euro tranche from the 86 billion euro third program to be used as a “cash buffer” once the third Greek aid program is successfully concluded. This is intended to calm markets so Greece can borrow at much lower rates.

BESA, By Burak Bekdil Post-Election Turkey: The Birth of an Islamist-Nationalist Alliance

EXECUTIVE SUMMARY: Four decades after they emerged as marginal parties in the 1970s, Turkey’s militant Islamists and ultranationalists won a combined 53.6% of the national vote and 57% of parliamentary seats. President Recep Tayyip Erdoğan has said in the past that he would make foreign policy “in line with what my nation demands,” highlighting the Islamist sensitivities of his voter base. He will now add nationalist sensitivities to that foreign policy calculus. This will likely mean confrontations with nations both inside and outside Turkey’s region.

Turkey’s presidential and parliamentary elections on June 24 sent messages on many wavelengths. The voters asserted the unchallenged popularity of Recep Tayyip Erdoğan, who is the longest-serving Turkish leader since Mustafa Kemal Atatürk, the founder of modern Turkey. They welcomed an infant center-right party, IYI (“good” in Turkish); recognized the country’s Kurds as a legitimate political force; and gave a cautious nod to an emerging social democrat politician, Muharrem Ince, Erdoğan’s closest presidential rival.

More strategically, Election 2018 marked the official birth of an Islamist-nationalist alliance that will recalibrate Turkey’s foreign policy calculus in line with the strong wave of religious/nativist nationalism that brought this alliance to power.

In power since November 2002, Erdoğan easily won the presidential race with 53.6% of the national vote in the first round (any number beyond the 50% mark would have sufficed). But his ruling Justice and Development Party (AKP) won only 42.5% of the parliamentary vote, down seven percentage points from its result in the elections of November 2015. The AKP won 293 seats in Turkey’s 600-seat house, falling short of a simple majority of 301.

Had this been just another parliamentary election, the AKP would be unable to form a single-party government. But legislative changes that followed the April 2017 referendum now allow political parties to enter the parliamentary race in alliance with other parties. Erdoğan chose as his ally the Nationalist Movement Party (MHP), which has its ideological roots in the militantly ultranationalist, pan-Turkic ideology of the 1970s. On June 24 the MHP won 11.1% of the national vote and 50 seats, bringing up the “allied” (i.e., the governing) seats to 343 – which gives the AKP-MHP alliance a comfortable parliamentary majority.

Four decades after emerging as marginal parties in the 1970s, Turkey’s militant Islamists and militant ultranationalists won a combined 53.6% of the national vote and 57% of parliamentary seats. Erdoğan has said in the past that he would put foreign policy “in line with what my nation demands,” highlighting the Islamist sensitivities of his voter base. He will now be adding nationalist sensitivities to that foreign policy calculus. This is likely to mean confrontations, perhaps bold ones, with several nations both inside and outside Turkey’s region.

Turkey’s new ruling ideology will, first of all, make it practically impossible to return to the negotiating table for peace with the Kurds. That is an MHP red line that Erdoğan will prefer not to cross. MHP’s militaristic posture will also boost Ankara’s desire to show more muscle in Kurdish-related disputes in northern Syria and northern Iraq. (MHP’s only solution to the Kurdish dispute is military might.)

Turkey’s decades-long, obsessive foreign policy goals include making Jerusalem the capital of the Palestinian state, asserting an ideological kinship with Hamas, stoking sectarian hostilities against Syrian President Bashar Assad, and making threats about drilling off the shores of the divided island of Cyprus. To these will probably be added an “Uighur cause,” a subject about which the MHP is particularly sensitive.

The AKP’s election manifesto stated an intention to “overcome problems and improve bilateral relations with the United States.” But the manifesto also said Turkey would make an effort to “improve bilateral relations with Russia.” It said, “We will continue our close coordination with Russia on regional subjects, especially on Syria.”

In practice, Erdogan’s balancing act between Russia and the US resembles Brazilian dictator Getulio Vargas’s “pendulum policy” during WWII. Vargas offered support to Hitler and Mussolini at times, but ended up siding with the Allies.

MHP’s involvement in government policy will be totally irrelevant when it comes to operating the modern-day Turkish pendulum.

Erdoğan’s relations with the US are ideologically hostile but de facto transactional. They will remain so. His relations with Russia are largely transactional and will probably gain further ground, politically as well as militarily, as the discrepancy between Turkish and western democratic cultures widens. Erdoğan ideologically belong to the strongmen’s club.

As Turkey’s gross democratic deficit, largely created under Erdoğan’s governance, is blended with MHP’s notoriously isolationist, xenophobic ideology, Turkey’s theoretical goal of accession into the European Union (EU) will gradually become null and void. Erdoğan will soon announce plans to shut down the ministry dealing with accession negotiations with the EU and turn it into “a department of the Foreign Ministry.” This should not surprise anyone.

View PDF

Burak Bekdil is an Ankara-based columnist. He regularly writes for the Gatestone Institute and Defense News and is a fellow at the Middle East Forum. He is also a founder of, and associate editor at, the Ankara-based think tank Sigma.

BESA Center Perspectives Papers are published through the generosity of the Greg Rosshandler Family  


Δημήτρης Μπάκας: Η δημιουργική θλίψη ως αρετή

Προοίμιο. Η θλίψη είναι μια ένδειξη ψυχικής πενίας. Ένα δυσάρεστο αίσθημα ανημποριάς, ανορεξίας  και ανασφάλειας. Όλα μάς φαίνονται αδιάφορα. Ζούμε σε μια ανυπόφορη ακηδία. Το αντίθετο της χαράς, της αισιοδοξίας, της πληρότητας και της ευτυχίας. Αισθανόμαστε ένα αδιέξοδο. Νιώθουμε ότι δεν αγαπάμε τίποτα και κανέναν. Ούτε τον εαυτό μας τον ίδιο. Η πλησμονή  θλίψης έχει καταστροφικές συνέπειες. Κατάπτωση, μελαγχολία και κατάθλιψη. Ψυχική ασθένεια βαριά. Και όχι λίγες φορές  θανάσιμη. Κοντολογίς, διαταράσσεται το είναι μας και δεν έχουμε εμείς την καθοδήγηση των πράξεών μας.


Δεν υπάρχει ίχνος υπερβολής στον ισχυρισμό ότι ο συνδυασμός της ραγδαίας δημογραφικής μας συρρικνώσεως σε συνδυασμό με την μαζική παράνομη μετανάστευση (η οποία θα αυξάνεται ανεξαρτήτως του πολέμου στην Συρία), αποτελεί μακράν την μεγαλύτερη εθνική απειλή αφού δεν κινδυνεύουν απλώς Εθνικά Ζωτικά Συμφέροντα αλλά η επιβίωση τους Έθνους μας.
Ο παγκόσμιος πληθυσμός ανέρχεται σήμερα στα 7.6 δις κατοίκους και αυξάνεται κατά 83 εκ. ετησίως. Ο πληθυσμός της Αφρικής ανέρχεται σήμερα στο 1.26 δις ενώ το 2100 (με παγκόσμιο πληθυσμό 11.2 δις), θα φθάνει τα 4.5 δις κατοίκους, πλησιάζοντας αριθμητικά τον επίσης αυξανόμενο πληθυσμό της Ασίας. Εάν στις τάσεις αυτές συνυπολογισθεί το χαμηλό βιοτικό επίπεδο αυτών των Ηπείρων το οποίο θα επιτείνουν οι οικολογικές μεταβολές στον πλανήτη, γίνεται αντιληπτός ο λόγος για τον οποίο τεράστιες μάζες μεταναστών μικρής ηλικίας θα κατευθυνθούν προς την φθίνουσα, γερασμένη και πλούσια Ευρώπη. Η ευρωπαϊκή εμπειρία δεκαετιών, καταδεικνύει ότι η συντριπτική πλειοψηφία των μεταναστών είναι μουσουλμάνοι, γεγονός το οποίο καθιστά την ένταξή τους σε Δυτικές κοινωνίες (κοσμικό κράτος, Δημοκρατικό κεκτημένο κ.λπ.) τουλάχιστον προβληματική, λόγω διαφορετικού αξιακού συστήματος και κοσμοαντιλήψεως. Ταυτόχρονα το επί δεκαετίες αισιόδοξο άλλοτε πείραμα του πολυπολιτισμού στην Ευρώπη έχει αποτύχει καθ’ ομολογία των σημαντικότερων ηγετών της.
Τα ευρωπαϊκά κράτη διαπιστώνοντας το διαφαινόμενο αδιέξοδο του μεταναστευτικού, εγκαταλείπουν την αλληλεγγύη και ακολουθούν σταδιακά εθνικές προστατευτικές πολιτικές συνάδουσες με το λαϊκό αίσθημα, το οποίο προς το παρόν ωθείται προς ευρωσκεπτικιστικές και ακροδεξιές κατευθύνσεις. Το όλο θέμα θέτει επιτακτικά στους Ευρωπαίους θεμελιώδη ερωτήματα όπως «τι Ευρώπη θέλουμε; Πολυπολιτισμική κοινή αγορά ή Ευρώπη αρχών και αξιών;», «Να γίνει συμβιβασμός και σε τι ποσοστό στις αρχές της κοσμικής φιλελεύθερης Δημοκρατίας;», «Είναι δυνατή η ανάπτυξη Ισλαμοευρωπαϊκής ταυτότητος;», «Πόσο ρεαλιστική είναι η αντικατάσταση του συρρικνούμενου ευρωπαϊκού πληθυσμού με μη αφομοιώσιμους μετανάστες από την Ασία και την Αφρική;».
Ο ελληνικός πληθυσμός με δείκτη γονιμότητος (ΔΓ) 1.28 (απαιτείται ΔΓ 2.1 για διατήρηση του πληθυσμού), μειώνεται κατά 43.000 άτομα ετησίως (ουδέποτε συνέβη στο παρελθόν ακόμη και σε εμπόλεμη περίοδο), με τάσεις επιδεινώσεως. Περισσότεροι από μισό εκατομμύριο νέοι έχουν φύγει στο εξωτερικό,  οι αμβλώσεις είναι διπλάσιες των γεννήσεων και περί τα 350.000 ζευγάρια αντιμετωπίζουν πρόβλημα τεκνοποιήσεως. Ο ελληνικός πληθυσμός δεν μειώνεται απλώς αριθμητικά αλλά μεταβάλλεται ραγδαίως ποιοτικά αφού η πληθυσμιακή πυραμίδα αναστρέφεται με αύξηση της τρίτης ηλικίας, τεράστια μείωση πληθυσμού παιδικής ηλικίας, και σημαντική μείωση του ενεργού πληθυσμού με ότι αυτό συνεπάγεται οικονομικά, κοινωνικά και αμυντικά.
Με τις τρέχουσες τάσεις, ο συνδυασμός δημογραφικού και μεταναστευτικού ζητήματος   οδηγεί σε κοινωνική αποσταθεροποίηση, σε απώλεια γεωπολιτικού ειδικού βάρους, σε αυτοδιάλυση και αυτοαφοπλισμό των Ελλήνων υπό την ανεύθυνη αδράνεια του πολιτικού μας συστήματος το οποίο αδυνατεί να χαράξει αποτελεσματική σχετική στρατηγική.   Η χώρα μας οφείλει να εστιασθεί επειγόντως στην ανατροπή του δημογραφικού κατήφορου, όχι ασφαλώς αντικαθιστώντας τον πληθυσμό με αλλοδαπούς αλλά με σειρά υπαρκτών και εφικτών μέτρων (το Ελληνικό Ινστιτούτο Στρατηγικών Μελετών έχει εκπονήσει σχετικές προτάσεις).
Στο μείζον εθνικό θέμα της παρανόμου μαζικής μεταναστεύσεως, η Ελλάς δίχως πολιτική, παρακολουθεί παθητικά την μοίρα της βασιζόμενη σε έωλες και μη ελεγχόμενες εικασίες, όπως η τήρηση της συμφωνίας ΕΕ και Ερντογάν (τουρκικό εργαλείο εκβιασμού) και η «ανύπαρκτη» ευρωπαϊκή αλληλεγγύη. Η χώρα θα πρέπει να συμβάλει ενεργά σε κάθε ευρωπαϊκή πρωτοβουλία ευνοϊκής επιλύσεως του μεταναστευτικού (π.χ. επενδύσεις στα κράτη προελεύσεως, κέντρα κρατήσεως εκτός ΕΕ, αποτροπή, αλληλεγγύη κ.λπ.). Σε εθνικό επίπεδο η χώρα μας θα πρέπει το ταχύτερο να καταστεί μη ελκυστική ως προς την παράνομη μετανάστευση. Στο πλαίσιο αυτό θα πρέπει να θεσπίσει κέντρα φιλοξενίας παρανόμως εισερχομένων μεταναστών σε απομονωμένα μέρη (π.χ. ακατοίκητοι νήσοι, εκτός αστικού ιστού) με ευρωπαϊκή παρουσία, επιτήρηση και δαπάνες άρτιων υποδομών και υπηρεσιών, όπου αυτοί θα παραμένουν, έως ότου ολοκληρωθούν οι διαδικασίες εξετάσεως αιτημάτων ασύλου ή οι διαδικασίες επαναπατρισμού τους. Οι οικονομικοί μετανάστες στην Ελλάδα θα πρέπει να απολαμβάνουν πλήρως τα ατομικά τους δικαιώματα αλλά επ’ ουδενί ως διακριτές συλλογικότητες. Θα πρέπει επιπλέον να θεσπισθούν απαιτητικά μέτρα προσαρμογής στον τρόπο ζωής της φιλοξενούσης χώρας μας (αρχές Δημοκρατίας, κοσμικού κράτους, Συνταγματικές διατάξεις), ως προϋπόθεση παραμονής τους. Τα κριτήρια και οι προϋποθέσεις αποδόσεως ελληνικής ιθαγένειας θα πρέπει να αυστηροποιηθούν (σύμφωνα με πρότυπα επιλεγμένων ευρωπαϊκών χωρών).
Είναι άμεσα ορατός ο κίνδυνος στο εγγύς μέλλον (πριν την λήξη του 21ου αιώνα) οι αγέννητες γενεές Ελλήνων να αδυνατούν όχι μόνο να απολαύσουν τον ευλογημένο αυτό τόπο όπως εμείς αλλά ούτε απλώς να επιβιώσουν. Αιτία η ρηχή και επιλεκτική ευαισθησία της γενιάς μας για τα ανθρώπινα δικαιώματα, αφού αυτή συμπεριλαμβάνει το σύνολο των αναξιοπαθούντων του πλανήτου αλλά εξαιρεί τους απογόνους μας απλώς επειδή έχουν την ατυχία να μην  έχουν ακόμη γεννηθεί. 
                                 *Αντιναύαρχος ε.α. Β. Μαρτζούκος ΠΝ
                                            Επίτιμος Διοικητής ΣΝΔ
                                               Πρόεδρος ΕΛ.Ι.Σ.ΜΕ.