Χρήστος Ζιώγας: Νίκη ή ήττα του Ερντογάν;


 
 
Caption
OZAN KOSE via Getty Images

…ιδού η απορία. Το παραλλαγμένο σαιξπηρικό ερώτημα δεν αφορά τόσο τα κράτη της Δύσης, που διακαώς επιθυμούν την επιστροφή της γειτονικής χώρας στην προ-ερντογανική κανονικότητα, αλλά ενδιαφέρει κυρίως την Ελλάδα και την Κύπρο. Ο Τούρκος Πρόεδρος, διαισθανόμενος την επιζήμια, ως προς τις προσωπικές του φιλοδοξίες, επίδραση της εύθραυστης τουρκικής οικονομίας μεσοπρόθεσμα και προσπαθώντας να κεφαλαιοποιήσει πολιτικά τα κέρδη από τις στρατιωτικές επιχειρήσεις στην Συρία, επίσπευσε τις προεδρικές και βουλευτικές εκλογές στην γείτονα κατά περίπου 17 μήνες˙ 24η Ιουνίου του 2018 αντί για την 4η Νοεμβρίου του 2019.

Ιωάννης Μπαλτζώης: ΙΣΡΑΗΛ ΚΑΤΑ ΙΡΑΝ. Η ΑΝΤΙΠΑΡΑΘΕΣΗ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΗ


Σίγουρα αυτοί που δεν γνωρίζουν τον απίστευτο κόσμο της Μέσης Ανατολής εκτιμούν, ότι  ο πόλεμος στην Συρία βαίνει στο τέλος,  θα αρχίσουν οι συνομιλίες για το μέλλον της πολύπαθης αυτής χώρας και θεωρούν ότι το κακό τελειώνει. Και το μέλλον στην περιοχή προοιωνίζεται τουλάχιστον λίγο καλύτερα από σήμερα. Αδυνατούν να πιστεύουν ότι μπορεί να γίνει χειρότερο από αυτό που είναι σήμερα. Και όμως ο πόλεμος όχι μόνο μπορεί να μην βαίνει προς το τέλος του, αλλά η υφιστάμενη κατάσταση να προοιωνίζει χειρότερες καταστάσεις.

BESA: Natural Gas-Dr. James M. Dorsey: An Underrated Driver of Saudi Hostility Towards Iran and Qatar

BESA Center Perspectives Paper No. 809, April 25, 2018

EXECUTIVE SUMMARY: Debilitating hostility between Saudi Arabia and Iran is about lots of things, not least who will have the upper hand in a swath of land stretching from Central Asia to the Atlantic coast of Africa. While attention is focused on ensuring that continued containment of Iran gives Saudi Arabia a leg up, geopolitics is but one side of the equation. Natural gas is the other.

With signatories to the Paris Climate Accord moving towards bans on gasoline- and diesel-driven vehicles within decades and renewable energy technology advancing by leaps and bounds, natural gas has taken on a new significance.

These global energy trends are hastening in an era in which oil will significantly diminish in importance and natural gas, according to energy scholar Sergei Paltsev, will fill gaps in the provision of renewable energy that await technological advances.

Saudi Arabia’s problem is that Iran and Qatar have gas reserves it does not. That is one reason why renewables figure prominently in Saudi Crown Prince Muhammad bin Salman’s Vision 2030 reform program – not only to prepare Saudi Arabia economically for a post-oil future, but also to secure its continued geopolitical significance.

Prince Muhammad, like his counterpart in the United Arab Emirates, Crown Prince Muhammad bin Zayed, hopes the kingdom will have an advantage in the generation of solar energy given that the sun hovers higher over his country than over Europe and other parts of the world and that it has less interference from clouds.

As a result, natural gas is a factor in mounting tension between Saudi Arabia and Iran. Some analysts say it is a driver of the Saudi-UAE-led, ten-month-old diplomatic and economic boycott of Qatar.

In what could constitute a serious escalation of hostilities, the Saudi-led coalition in Yemen threatened recently to retaliate against Iran in response to missile attacks on the kingdom by Iranian-backed Houthi rebels.

“Perhaps, the Saudi elite knows all too well that the basis of its power is hollowing out rapidly as a result of the global climate response and anticipated dwindling of conventional oil. The stakes could never have been higher,” said international relations scholar David Crieckmans in a recently published volume on the geopolitics of renewables.

Contributing to the same volume, Thijs van de Graaf, another international relations scholar, suggested that of all the Middle Eastern oil producers, Saudi Arabia might have the most to lose.

There is a certain irony to this state of affairs. Crippling sanctions severely hampered Iran’s oil production and only began to be lifted following the 2015 international agreement that curbed that country’s nuclear program. Yet US threats to withdraw from the accord and potentially reimpose sanctions may work in Iran’s favor in the transition to a post-oil world.

“Iran…has a lot of advantages. It has a much broader economic base, a longer tradition of trading, and lower fertility rates… The country’s oil production is much under its potential due to years of sanctions. This might in the long run turn out to be an advantage as these economies prepare themselves for a post-oil age,” Van der Graaf said.

Add to that the fact that it is likely to be gas supplies from Iran and Turkmenistan, two Caspian Sea states, rather than Saudi oil that will determine which way the future Eurasian energy architecture tilts: towards China, the world’s third largest LNG importer; or towards Europe.

“Iran, within five years, will likely have 24.6 billion cubic meters of natural gas available for annual piped gas exports beyond its current supply commitments. Not enough to supply all major markets, Tehran will face a crucial geopolitical choice for the destination of its piped exports. Iran will be able to export piped gas to two of the following three markets: European Union (EU)/Turkey via the Southern Gas Corridor centering on the Trans-Anatolian Natural Gas Pipeline (TANAP), India via an Iran-Oman-India pipeline, or China via either Turkmenistan or Pakistan. The degree to which the system of energy relationships in Eurasia will be more oriented toward the European Union or China will depend on the extent to which each secures Caspian piped gas exports through pipeline infrastructure directed to its respective markets,” energy scholar Micha’el Tanchum argued.

In other words, the existential threat Iran poses to Saudi Arabia goes far beyond the fact that the Islamic Republic challenges Saudi monarchical rule by offering an alternative, albeit flawed, form of Islamic governance that incorporates a degree of popular sovereignty. It involves competition in which Iran can leverage assets Saudi Arabia does not have, leaving the kingdom dependent on containment that at best postpones issues rather than accommodates solutions. It also means that the antagonists’ regional proxy wars in Yemen and elsewhere are unlikely to remove the fundamental issues that drive the Saudi-Iranian rivalry and translate into destabilizing short-term policies.

Hardliners, including US President Donald Trump’s newly appointed national security advisor, John Bolton, and nominee for secretary of state, Mike Pompeo, may be proponents of regime change in Iran, but the question remains whether that would truly alleviate Saudi fears (which are shared by Israel). If successful, it would eliminate the Islamic governance challenge, but it would do nothing to alter the reality of a changing energy landscape.

Barbara Slavin, an Iran expert at the Washington-based Atlantic Council, cautions that a possible US withdrawal next month from the nuclear agreement with Iran does not necessarily mean either the demise of the accord or a re-imposition of a crippling sanctions regime.

“Twenty years ago, Congress passed similar secondary sanctions – the Iran-Libya Sanctions Act – threatening penalties against foreign companies investing in Iran’s oil and gas sector,” Slavin noted. “Europe cried foul and the sanctions were never implemented. That could well be the outcome in May,” when Trump will have to decide whether the US remains a party to the accord.

View PDF

Dr. James M. Dorsey, a non-resident Senior Associate at the BESA Center, is a senior fellow at the S. Rajaratnam School of International Studies at Singapore’s Nanyang Technological University and co-director of the University of Würzburg’s Institute for Fan Culture.

Dr. James M. Dorsey
Dr. James M. Dorsey

(Ph.D. University of Utrecht). Specializes in the Muslim world's political, social, and economic fault lines as well as Chinese policy towards the region with a focus on geopolitics, social movements, and political and militant Islam. James also focuses on the nexus of sports, politics, and society. Email: This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.

Αλεξάνδρα Τόμπρα: Η συσπείρωση της Ασίας και οι «ήττες» Trump

Μπορεί το 2018 να μην άρχισε με θετικούς οιωνούς για την παγκόσμια οικονομία, αλλά τις εβδομάδες που προηγήθηκαν συνέβησαν κοσμοϊστορικά γεγονότα.
Γεγονότα που αν μη τι άλλο εμπεριέχουν σημαντικά μηνύματα για τις κινήσεις των ηγετών που σήμερα ορίζουν την πορεία ολόκληρου του κόσμου.

Ιωάννης Μπαλτζώης: Λευκά Κράνη στη Συρία. Ψέματα και προπαγάνδα.

Η  φαντασμαγορική 89η τελετή  απονομής των βραβείων της Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου, γνωστά και ως Οσκαρ, στις 28 Φεβρουαρίου 1917, στο Dolby Theatre του Λος Άντζελες  είχε πολλές εκπλήξεις, λάθη, γέλια,  συγκίνηση. Εκτός από τους  εξαιρετικούς  Έμμα Στόουνς και Κέισυ Άφλεκ (Βραβεία Α’ γυναικείου και Α΄ ανδρικού ρόλου) είχαμε και κάτι πρωτόγνωρο. Στην κατηγορία  Ντοκυμαντέρ μικρού μήκους, The Oscar goes to… «The White Helmets» (Λευκά Κράνη), μιας ΜΚΟ οργάνωσης που δρα στην Συρία, παραγωγής Netflix!!  
Tότε ο κόσμος έμαθε για την ανθρωπιστική αυτή οργάνωση, όπου οι εθελοντές της, διακινδυνεύουν σε καθημερινή βάση την ζωή τους, σώζοντας ανθρώπινες ζωές, στην κόλαση που λέγεται πόλεμος της Συρίας. Το ντ0κυμαντέρ (1) αφηγείται τις δραστηριότητες αυτών των ανθρώπων, μέσα από  άψογη κινηματογραφική παρουσίαση, που βλέποντάς το, συγκινείσαι για το μεγαλείο της ανθρώπινης ψυχής, τον αλτρουισμό και την ιδιοτέλεια αυτών των ηρώων, των σημερινών ηρώων. 
  Μόνο που τελευταία κάποιες πληροφορίες μας χαλάνε την ωραία εικόνα των ηρώων μας,  για ψεύτικες,  κατασκευασμένες ειδήσεις, εικόνες , βίντεο και για άλλες παράνομες δραστηριότητες. Ποια όμως είναι  η πραγματικότητα; Ας δούμε τι συμβαίνει με την οργάνωση αυτή.  Η Οργάνωση Λευκά Κράνη, μια ΜΚΟ πολιτικής άμυνας, ιδρύθηκε τον Μάρτιο του  2013 στην Κωνσταντινούπολη, από τον πρώην Βρετανό Αξκό James Le Mesurier,  αντιπροσώπους του Συριακού  εθνικού Συμβουλίου (SNC)  και της  Καταριανής Ερυθράς Ημισελήνου. O Mesurier υπηρέτησε σε διάφορες βρετανικές στρατιωτικές αποστολές και ιδιαίτερα στη Βοσνία, το Κοσσυφοπέδιο, το Ιράκ και τον Λίβανο. (American Herald Tribune 6/2/18).  
 
 
James Le Mesurier
Η οργάνωση αποτελείται από 3.400 μέλη. Αρχηγός της οργάνωσης στην Συρία  είναι ο  Raed al-Saleh. Η οργάνωση είναι  Ισλαμική Οργάνωση εθελοντών, που δραστηριοποιείται μόνο σε Ισλαμοκρατούμενες (τζιχαντιστικές ) περιοχές  στην πολύπαθη Συρία. Το «μότο» τους είναι «To Save a Life is to Save All Humanity”. Αν και ισχυρίζονται ότι είναι ανεξάρτητοι  οικονομικά και στηρίζονται στις δωρεές, εν τούτοις έχει αποδειχθεί ότι χρηματοδοτούνται τουλάχιστον με 100 εκατομμύρια  δολάρια (65 από το Ηνωμένο Βασίλειο, 23 από ΗΠΑ, μέσω USAID και από Γαλλία και Ε.Ε.), όπως αποκαλύπτει σε άρθρο της η δημοσιογράφος Kalee Brown. Σε ότι αφορά το ντοκυμαντέρ της Netflix, που κέρδισε το Όσκαρ, ήταν πέρα για πέρα ψεύτικο και κατασκευασμένο ολόκληρο  από τα Λευκά Κράνη, η δε Νetflix δεν τράβηξε ούτε μια σκηνή στην Συρία, αποκαλύπτει ο Patrick Henningsen, γεωπολιτικός αναλυτής στο  21st Century Wire. 
 
 
Η  Eva Bartlett, Καναδή δημοσιογράφος και ακτιβίστρια,  σε ομιλία της στα Ηνωμένα Έθνη, για το θέμα της Συρίας ήταν  καταιγιστική και αποκαλυπτική σε ότι αφορά την δράση και τους σκοπούς της οργάνωσης. Ανέφερε πολλά παραδείγματα, όπου τα Λευκά Κράνη παρουσίαζαν ψεύτικες ειδήσεις, όπως  για θανάτους μικρών παιδιών, ρίψη χημικών, «διασώσεις» δήθεν μικρών παιδιών, όπου τα ίδια παιδιά παρουσιάζονταν να διασώζονται   σε διαφορετικά βίντεο και διαφορετικά μέρη. Δηλαδή τα «Λευκά Κράνη» εκτός από «διασώστες» ήταν και «πρωταγωνιστές» σε πολλά  βίντεο με διάφορες δράσεις, όπως αρχές του  2017  στο Χαλέπι, όπου  οι Συριακές δυνάμεις  απελευθέρωναν σταδιακά την πόλη από τους τζιχαντιστές.  Έτσι  σχεδίαζαν και υλοποιούσαν εικονικές διασώσεις και σκηνές φρίκης αθώων πολιτών,  για τον επηρεασμό  της Δυτικής κοινής γνώμης, με σκοπό την επίτευξη προσωρινής εκεχειρίας, για ανασύνταξη των τζιχαντιστών και ανεφοδιασμό των σε όπλα, πυρομαχικά και μαχητές, ώστε να αποφευχθεί η κατάληψη του Χαλεπίου, που τα βίντεο αυτά μεταδίδονταν από όλα τα δυτικά ΜΜΕ.  Έτσι είδαμε π.χ. «νεκρά παιδάκια» μέσα στα αίματα, που μετά ήταν ζωντανά και χαμογελαστά. Ή ένα κοριτσάκι να διασώζεται σε τρία διαφορετικά βίντεο!
 

 
 
Το «νεκρό» παιδάκι γελάει δίπλα από τα σφαγμένα κοτόπουλα.
 
Μια άλλη δημοσιογράφος,  η Vanessa Beeley, αποκαλύπτει ότι τα Λευκά Κράνη όχι μόνο δεν είναι ουδέτεροι και άοπλοι, αλλά δρουν μόνο σε περιοχές που ελέγχουν οι τζιχαντιστικές οργανώσεις Al-Nusra Front ή  ISIS και ότι ευρίσκονται υπό τον απόλυτο έλεγχο της πρώτης. Ακόμη ότι παρέχουν φαρμακευτικό υλικό, τρόφιμα και πολλά άλλα, σε τζιχαντιστικές  οργανώσεις. Και όλα αυτά ερχόταν φυσικά  μέσω Τουρκίας. Υπάρχουν πολλά βίντεο που δείχνουν τα Λευκά Κράνη να κρατούν όπλα και να φωνάζουν «Αλλαχου Ακμπάρ», παρέα με τζιχαντιστές. Η Vanessa Beele τους κατηγορεί ότι κινηματογραφούν αποκεφαλισμούς και εκτελέσεις Σύρων πολιτών και στρατιωτών και με το δίκτυο που διαθέτουν,  το προωθούν για λόγους προπαγάνδας στα διεθνή ΜΜΕ και στα Μέσα Κοινωνικής  Δικτύωσης (ΜΚΔ), γενόμενοι όργανα, συνεργοί  και διακινητές Ισλαμιστικών εξτρεμιστικών απόψεων και εγκληματικών πράξεων. Δείτε (2).  Μάλιστα έχουν κυκλοφορήσει στα ΜΚΔ φωτογραφίες και βίντεο, όπου αποκαλύπτεται ότι τα Λευκά Κράνη διαθέτουν και στούντιο κινηματογράφησης, όπου εκεί γυρίζουν διάφορες σκληρές σκηνές «διάσωσης» ή σκηνές «εικονικών θανάτων και  διαμελισμένων ανθρώπων», με έμφαση στα μικρά παιδιά, για περισσότερη συναισθηματική φόρτιση των ανθρώπων των Δυτικών χωρών, που οι σκηνές φρίκης μπαίνουν στο σαλόνι τους, μέσω των τηλεοράσεων.  Για το ποιοι είναι τα Λευκά Κράνη μπορεί ο καθείς μας να βρει στο διαδίκτυο άρθρα, φωτό και βίντεο με την «άλλη» δράση αυτών των «ηρώων» και νικητών  του Όσκαρ του 2017. Δείτε (3). Πρόσφατα (13/4/18),  ο Roger Waters,  από τα ιδρυτικά μέλη των Pink Floynt,  σε συναυλία του στην Βαρκελώνη μίλησε δημόσια  και ξεκάθαρα για τα Λευκά Κράνη, ότι είναι «ψεύτικη οργάνωση, που προωθεί προπαγάνδα για τζιχαντιστές και τρομοκράτες,  εφημερίδα Haaretz 16/4
 

 
Στούντιο των Λευκών Κρανών
 
Σε ότι αφορά τα τελευταία γεγονότα στην Συρία, με την φερόμενη ρίψη χημικών στην πόλη Ντούμα από τον Συριακό Αραβικό Στρατό, ποια οργάνωση πρώτη ανέφερε στην διεθνή κοινότητα το γεγονός; Σωστά μαντέψατε. Τα Λευκά Κράνη πρώτα πληροφόρησαν και έδωσαν και βίντεο με παιδάκια (ναι, πάλι τα παιδάκια πρωταγωνιστούν) σε νοσοκομείο της πόλης με ενδείξεις προσβολής από χημικά. Ούτε η Ερυθρά Ημισέληνος, ούτε τα κλιμάκια του ΟΗΕ στην περιοχή ανέφεραν τίποτα. Φαίνεται ότι οι χρηματοδότες των έδωσαν εντολή για μια ακόμη «ρίψη χημικών από τον Άσαντ», όπως και πέρυσι στην πόλη Χαν Σεϊχούν στην επαρχία Ιντλίμπ,  με δεκάδες νεκρούς, όπου και πάλι τα Λευκά Κράνη ανέφεραν ότι η κυβέρνηση Άσαντ έριξε τα χημικά.   Και κανείς δεν μπόρεσε να απαντήσει ή να δώσει κάποια πειστική εξήγηση στο λογικό ερώτημα γιατί να έριξε χημικά  ο Άσαντ (υπόψη, έχει αποδειχθεί ότι και οι τζιχαντιστές διαθέτουν χημικά όπλα) εναντίον αμάχων πολιτών του, τη στιγμή μάλιστα που είχε σχεδόν εκκαθαρίσει και απελευθερώσει το 90% της Γούτα από τους τζιχαντιστές του ISIS και της Al-Nusra και η απελευθέρωση της Ντούμα ήταν θέμα ωρών ή ημερών; Και μάλιστα είχε προηγηθεί ανακοίνωση της Ρωσίας, περί επικείμενης προβοκάτσιας στην περιοχή για ρίψη χημικών, ώστε να χρεωθεί στον Άσαντ και προειδοποίησε να μην τολμήσουν. Και παρόλα αυτά φέρεται να έγινε επίθεση με χημικά, όπως «αποκάλυψαν» τα Λευκά Κράνη.
 

 
Από την τελευταία «επίθεση χημικών» στην Ντούμα.
 
 Και φυσικά οι ΗΠΑ, Αγγλία και Γαλλία πείστηκαν από την «αξιοπιστία» των Λευκών Κρανών και εξαπέλυσαν πυραυλική επίθεση κατά της Συρίας, μια επίθεση τελικά συμβολική, χωρίς θύματα ευτυχώς, καθόσον οι Ρώσοι είχαν ενημερωθεί για τους στόχους , όπου τελικά εξελίχθηκε ως μια επίθεση «βεγγαλικών και πυροτεχνημάτων», κατά πολλούς αναλυτές, έτσι  για τα προσχήματα και να διασώσουν το κύρος των, αφού ο πρόεδρος Τραμπ την είχε προαναγγείλει. Και η πυραυλική επίθεση έγινε  την ίδια μέρα που έφθαναν επιθεωρητές του ΟΗΕ, για να εξετάσουν τι συνέβη. Αλλά τι να μας πούνε οι επιθεωρητές του ΟΗΕ για τα Χημικά όπλα, όταν μας το είπαν ήδη τα «αξιόπιστα» Λευκά Κράνη, οι ήρωες, οι αλτρουιστές  και νικητές του Όσκαρ 2017!! Υπόψη, ότι ο αμερικανός Υπουργός Άμυνας στρατηγός James Mattis  εξακολουθεί, σχεδόν μόνος σε όλο τον δυτικό κόσμο, να υποστηρίζει ότι δεν έχει αποδείξεις ότι ο Άσαντ έκανε επίθεση με χημικά. Σύμφωνα μάλιστα με τη Wall Street Journal, ο αμερικανός ΥΕΘΑ, ήταν ο μόνος που αντιτάχθηκε στο «κόμμα του πολέμου», σε σχέδια πολύ ευρύτερης επίθεσης κατά της Συρίας, που θα οδηγούσαν με μεγάλες πιθανότητες στην κλιμάκωση και ενδεχομένως  σε παγκόσμιο πυρηνικό πόλεμο.  Χάρη όμως στην αντίστασή του (Respect to General Mattis!) σε σύσκεψη στον Λευκό Οίκο, η επιχείρηση περιορίστηκε τελικά σε μια επίθεση για την «τιμή των όπλων», προορισμένη, αφενός να μην προκληθεί η Ρωσία, αφετέρου  να μη γελοιοποιηθεί ο Πρόεδρος των ΗΠΑ,  μετά τις φοβερές απειλές που εκτόξευσε κατά των Ρώσων και των συμμάχων των, για «τα έξυπνα όπλα που έρχονται εναντίον των». Διαπιστώνουμε τελικά ότι οι μπαρουτοκαπνισμένοι στρατηγοί είναι κατά του πολέμου γενικά, σε αντίθεση με τα «άκαπνα» γεράκια της πολιτικής, που τον επιζητούν με κάθε τρόπο, ακόμη και με ψέματα.
 
 «Η αλήθεια είναι τόσο πολύτιμη, που πρέπει να προστατεύεται με μια Λεγεώνα ψέματα».
 Ουίνστων Τσώρτσιλ.

ΠΗΓΕΣ:
Εφημερίδα Haaretz της 16/4/18
Εφημερίδα American Herald Tribune της 6/2/18