Δημήτρης Κ. Μπάκας : ΟΙ ΕΚΛΟΓΕΣ, ΜΙΑ ΑΠΛΗ ΟΛΙΣΤΙΚΗ ΘΕΩΡΗΣΗ

Εισαγωγή

Στο πλαίσιο της σύγχρονης Δημοκρατίας ο πολίτης αποτελεί το θεμελιώδες υποκείμενο και καθορίζει τη στάση του, είτε με το όραμα που έχει για μια ιδεατή Πολιτεία είτε με την κοινωνική ένταξή του.

Ενεργεί είτε ατομικά είτε συλλογικά σε δύο θεσμικές διαστάσεις της Δημοκρατίας: Στη λειτουργία του δημοκρατικού πολιτεύματος σε επίπεδο κρατικών θεσμών και στο καθημερινό δικαίωμα και αξίωση τού πολίτη να προσδιορίζει τις πολιτικές αποφάσεις συνεχώς μέσω της ελεύθερης έκφρασής του και όχι μόνο κατά την εκλογική διαδικασία. Η παραπάνω διάκριση είναι δημιούργημα ιστορικό.

Στην αρχέγονη μορφή τής άμεσης δημοκρατίας (πόλη - κράτος) συντρέχει η ταύτιση, άρχοντα και αρχομένου. Η άμεση δημοκρατία κατέστη ανεφάρμοστη για λόγους προφανείς. Στο αμιγές αντιπροσωπευτικό σύστημα που διαδέχθηκε τη μοναρχία η πολιτική λειτουργία του πολίτη συνήθως αρχίζει και τελειώνει με την άσκηση του εκλογικού δικαιώματος.

Το πεδίο συνάντησης και συν-λειτουργίας εξουσίας και κοινωνίας είναι η εκλογική διαδικασία. Η αυτονόμηση του πεδίου, όπου συντελείται η πολιτική αντιπροσώπευση έναντι των αντιπροσωπευόμενων πολιτών, οδήγησε σε εκφυλιστικά φαινόμενα, όπως την επαγγελματικοποίηση της πολιτικής, στις κατ’ επίφαση δημοκρατικές διαδικασίες και την αποστασιοποίηση των πολιτών από το πολιτικό γίγνεσθαι.

PDF

 

Ιωάννης Μπαλτζώης*: Η «Συμφωνία του αιώνα»: Το «σχέδιο Τραμπ» , για την τελική λύση του Παλαιστινιακού.

 
 
Γράφει ο Ιωάννης Αθ. Μπαλτζώης*
          Και ξαφνικά το Παλαιστινιακό ζήτημα και η επίλυσή του ήλθε ξανά στην επικαιρότητα, μαζί με τις ρουκέτες της Χαμάς στην παραλιακή πόλη της Ασκελόν και την αναμενόμενη αντίδραση με αντίποινα του Ισραήλ, με νεκρούς και τραυματίες εκατέρωθεν. Τι συνέβη και το κύριο θέμα στην Μέση Ανατολή είναι το Παλαιστινιακό, μαζί με την προοπτική επίθεσης των ΗΠΑ (μαζί με τους συμμάχους του) κατά του Ιράν. Ας αναφερθούμε στο Παλαιστινιακό, το οποίο αν αποδειχθεί ότι οι πληροφορίες είναι αληθινές και αξιόπιστες, τότε θα έχουμε την Συμφωνία του Αιώνα και την επιτέλους λύση του πιο δύσκολου και ακανθώδους προβλήματος της Μέσης Ανατολής.

IISS: Defending Europe: scenario-based capability requirements for NATO’s European members


The IISS has conducted an independent open-source high-level assessment of how the defence of Europe, and of European interests, would look if the United States had left NATO and did not contribute militarily.
The study applies scenario analysis – with scenarios set in the early 2020s – to generate force requirements, and assesses the ability of NATO’s European member states to meet these requirements based on data from the IISS Military Balance Plus online database. The cost of closing the identified capability shortfalls through equipment acquisition has been estimated.

The objective of the study is to enable informed policy dialogue both in Europe and in a transatlantic setting. The study explicitly does not intend to predict future conflicts nor the intentions of any of the actors involved. Neither does it wish to prescribe a certain path of action to be pursued by European NATO governments.

The first scenario examined deals with the protection of the global sea lines of communication (SLOCs). In this scenario, the United States has withdrawn from NATO and has also abandoned its role of providing global maritime presence and protection, not just for its own national interest but also as an international public good. It thus falls to European countries to achieve and sustain a stable maritime-security environment in European waters and beyond, to enable the free flow of international maritime trade, and to protect global maritime infrastructure. The IISS assesses that European NATO members would have to invest between US$94 billion and US$110bn to fill the capability gaps generated by this scenario.

The second scenario deals with the defence of European NATO territory against a state-level military attack. In this scenario, tensions between Russia and NATO members Lithuania and Poland escalate into war after the US has left NATO. This war results in the Russian occupation of Lithuania and some Polish territory seized by Russia. Invoking Article V, the European members of NATO direct the Supreme Allied Commander Europe (SACEUR) to plan Operation Eastern Shield to reassure Estonia, Latvia and Poland, and other front-line NATO member states, by deterring further Russian aggression. European NATO also prepares and assembles forces for Operation Eastern Storm, a military operation to restore Polish and Lithuanian government control over their territories.


Example map from the second scenario outlining the force requirements that describe a limited war in Europe, led by a state-level adversary. Report Part 3. Baltic flashpoint: a state-level attack

The IISS assesses that European NATO members would have to invest between between US$288bn and US$357bn to fill the capability gaps generated by this scenario. These investments would establish a NATO Europe force level that would likely allow it to prevail in a limited regional war in Europe against a peer adversary. The assessment does not cover a full-scale continental war in Europe.

Beyond identifying capability shortfalls, the study underlines the centrality of the NATO Command Structure. Without it, it does not seem feasible at this point for Europeans to attempt to run demanding operations of the kind considered in this paper. Another implication of this research is the enduring importance of the US in military terms for the defence of Europe. This study provides a reality check for the ongoing debate on European strategic autonomy. Its findings underline that it would be helpful for this debate to focus on the capabilities to tackle threats to European security, rather than on institutional engineering. If the funding to meet shortfalls were available, the IISS assesses that the recapitalisation across the military domains would take up to 20 years, with some significant progress around the ten- and 15-year marks. The reasons for this are limited production capacity; the time it takes to decide on and then produce equipment and weapons; recruitment and training demands; and the time it takes for new units to reach an operational capability.

Download the Full Report
As a NATO member, the US provides a significant reservoir of capabilities on which US and NATO commanders can and would draw in a crisis. Some of the capabilities provided by US forces, such as logistics and sustainment for land forces, may be relatively straightforward if not cheap to replace.

However others are almost unique to the US, and it would be difficult to substitute European capabilities.

Part 5. Implications for Europe’s defence debate 09 May 2019
Authors

Ben Barry, Senior Fellow for Land Warfare

Douglas Barrie, Senior Fellow for Military Aerospace

Lucie Béraud-Sudreau, Research Fellow for Defence Economics and Procurement

Henry Boyd, Research Fellow for Defence and Military Analysis

Nick Childs, Senior Fellow for Naval Forces and Maritime Security

Bastian Giegerich, Director of Defence and Military Analysis

Source: https://www.iiss.org/blogs/research-paper/2019/05/defending-europe  

Κωνσταντίνος Λουκόπουλος*¨Το προσχηματικό ΣΕΑ του ΣΥΡΙΖΑ που γίνεται ακόμα ένα… ΚΥΣΕΑ!

Μετά από τρία και πλέον χρόνια ζωηρής δημόσιας συζήτησης σχετικά με την συγκρότηση Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας (ΣΕΑ), η Κυβέρνηση έθεσε για διαβούλευση Σχέδιο Νόμου για τον «Εκσυγχρονισμό της Εξωτερικής Πολιτικής» στο οποίο συμπεριλαμβάνεται και η συγκρότηση ΣΕΑ.

Ο Πρωθυπουργός μετά από συνάντηση που είχε τον Μάρτιο 2018 με τον κ. Θεοδωράκη και για το θέμα αυτό (παρεμπιπτόντως ίσως τότε να πήρε και το ΟΚ του επικεφαλής του Ποταμιού για τις επερχόμενες «Πρέσπες») είχε αναγγείλει ότι σύντομα το ΥΠΕΞ θα συνέτασσε σχετικό Σχέδιο Νόμου.

Μετά την αποχώρηση του κ. Κοτζιά, ο οποίος αντιτίθετο σε οτιδήποτε θα εμπόδιζε θεσμικά τους πειραματισμούς του στην χάραξη της εξωτερικής πολιτικής και θα μετέφερε την ουσιαστική ευθύνη στον Πρωθυπουργό (που άλλωστε ο ίδιος την έχει τυπικά εκ του Συντάγματος) «άνοιξε ο δρόμος» για την συγκρότηση ΣΕΑ. Την 24 Απριλίου, «πασχαλιάτικα», αναρτήθηκε για δημόσια διαβούλευση το σχετικό Σχέδιο Νόμου, με τις πληροφορίες να λένε ότι οι βασικές διατάξεις είναι εμπνεύσεως του Διπλωματικού Συμβούλου του Πρωθυπουργού κ. Βαγγέλη Καλπαδάκη ο οποίος φέρεται να είναι και ο ουσιαστικός επικεφαλής του Ελληνικού ΥΠΕΞ καθόσον τίποτα δεν γίνεται χωρίς να το εγκρίνει ο ίδιος (επίσημη ιδιότητα… «Σύνδεσμος Μαξίμου με … ΥΠΕΞ»).

Προβληματισμοί-Αναγκαιότητα ΣΕΑ

Ο προβληματισμός όμως για την αποτελεσματική λειτουργία ενός συντονιστικού οργάνου θεσμικής διασύνδεσης του Πρωθυπουργού, των Υπουργείων και των υπηρεσιακών οντοτήτων που έχουν την ευθύνη της Εξωτερικής Πολιτικής, της Εθνικής Άμυνας και Ασφάλειας, και οπωσδήποτε της Διαχείρισης Κρίσεων είναι παλαιός. Ιδιαίτερα μετά τα όσα τραγελαφικά συνέβησαν πριν και κατά την κρίση των Ιμίων. Φθάσαμε όμως στο σημείο κάποιοι αφελώς να θεωρούν καθ’ υπερβολή το ΣΕΑ… πανάκεια για όλες τις αδυναμίες και αγκυλώσεις της Κυβερνητικής πολιτικής στα προαναφερθέντα πεδία.

Όμως η απουσία ΣΕΑ μας οδήγησε στις δυσάρεστες καταστάσεις της κρίσης των Ιμίων», αλλά και άλλων ήσσονος σπουδαιότητας και κλίμακας κρίσεις μέχρι σήμερα, όπως η αναβάθμιση της τουρκικής επιθετικότητας, η σύλληψη των δύο Στρατιωτικών, η Συμφωνία των Πρεσπών…. ή το γεγονός ότι Πρωθυπουργός και Υπουργοί ουδόλως ακολούθησαν τις διαδικασίες που προβλέπονται από το θεσμικό πλαίσιο αρμοδιοτήτων και λειτουργίας του έστω «λειψού» ΚΥΣΕΑ; Δυστυχώς στην «χώρα του περίπου», ο πολίτης ακούει για το ΚΥΣΕΑ μόνο όταν αυτό κάνει κρίσεις για Αρχηγούς και όταν «εγκρίνει» κάποιο εξοπλιστικό πρόγραμμα. Έχει ποτέ ζητηθεί από το ΚΥΣΕΑ να καθορίσει τους τρόπους αναπτύξεως και χρησιμοποιήσεως της διπλωματικής, οικονομικής, πληροφοριακής, κοινωνικής και στρατιωτικής ισχύος κατά τη διάρκεια ειρήνης, κρίσεως και πολέμου; Και αν όχι γιατί; Το ότι δεν υπάρχει Εθνική Στρατηγική η οποία θέτει Εθνικούς Αντικειμενικούς Σκοπούς για υποστήριξη των λεγομένων Εθνικών Συμφερόντων οφείλεται στο γεγονός ότι στην Ελληνική Κυβερνητική μηχανή δεν διαθέτει ΣΕΑ;

Τα ερωτήματα τα οποία τέθηκαν δεν αποσκοπούν να αμφισβητήσουν την δεδομένη αναγκαιότητα συγκρότησης και λειτουργίας ενός οργάνου σαν το ΣΕΑ. Τέθηκαν για να επισημανθεί ότι ένα μεγάλο μέρος των πολιτικών μας είτε όταν βρίσκονται στην κυβέρνηση είτε στην αντιπολίτευση δεν αντιμετωπίζει με την δέουσα σοβαρότητα τα θέματα Άμυνας και Ασφάλειας, πέρα από την αντικειμενική δυσχέρεια τους στο να αντιληφθούν τις προκλήσεις του διεθνούς περιβάλλοντος.

Μπορεί η Κυβέρνηση να προσπαθεί να μας πείσει ότι «ξεχειλίζουμε» από γεωπολιτική αναβάθμιση αλλά στην πραγματικότητα η χώρα είναι αποδυναμωμένη σε όλα τα επίπεδα (πολιτικό, οικονομικό, διπλωματικό, στρατιωτικό) και φορτωμένη με στρεβλώσεις για να χειριστεί θέματα που αφορούν στην ασφάλεια της μετά την 4ετή διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και τώρα ΣΥΡΙΖΑ και «πολιτικών υπολειμμάτων». Πως αντιμετωπίζουμε την μακροχρόνια παρατεταμένη αντιπαράθεση με την Τουρκία που παράγει διαρκώς ζητήματα Άμυνας και Εθνικής Ασφάλειας ιδιαίτερα μετά τον σημαντικά αναβαθμισμένο Τουρκικό Αναθεωρητισμό; Είμαστε ικανοί να αποφασίζουμε ταχύτατα τις προκλήσεις σε περιφερειακό επίπεδο που απορρέουν από την γεωπολιτική ρευστότητα και την πολυπλοκότητα του διεθνούς ανταγωνιστικού περιβάλλοντος;

Η Κυβερνητική πρόταση. Πολύ θόρυβος για το τίποτα!

Μέχρι σήμερα είχαμε ως συλλογικό κυβερνητικό όργανο το Κυβερνητικό Συμβούλιο Εξωτερικών και Άμυνας (ΚΥΣΕΑ) το οποίο τόσο λόγω «ευνουχισμού» του, όσο και λόγω της διαχρονικής απαξίωσης του δεν ήταν επαρκές για να ανταποκριθεί σε όλα αυτά που τέθηκαν στην προηγούμενη παράγραφο. Η όλη δημόσια συζήτηση περί ΣΕΑ ήταν προς την σωστή κατεύθυνση και ακούστηκαν και πολλές χρήσιμες προτάσεις για επεξεργασία όπως όμως και εντελώς ανεδαφικές, όπως το να συμμετέχουν και…. πολιτικοί αρχηγοί! Από την μελέτη όμως του Νομοσχεδίου φαίνεται ότι πρόκειται για μία «ταμπέλα» με ασαφές περιεχόμενο. Άκρως ενδιαφέρουσες είναι οι απόψεις και τα σχόλια του Επιτίμου ΑΓΕΣ Στρατηγού Κωνσταντίνου Γκίνη που κατατέθηκαν στην διαβούλευση, τα οποία με βρίσκουν σύμφωνο σε μεγάλο βαθμό και κρίνω σκόπιμο κάποια να τα παραθέσω συνοπτικά.

Ενώ το Νομοσχέδιο υποτίθεται ότι αποσκοπεί στο να αντιμετωπίσει τις διαπιστωμένες αδυναμίες του ΚΥΣΕΑ με τη δημιουργία ενός συμβουλευτικού οργάνου, υπό τον Πρωθυπουργό δηλαδή του ΣΕΑ, διατηρεί το ΚΥΣΕΑ ως όργανο λήψεως αποφάσεων χωρίς απολύτως καμία βελτίωση! Δηλαδή το ΣΕΑ προστίθεται ως παράλληλη συμβουλευτική δομή του οποίου οι εισηγήσεις κατευθύνονται προς λήψη αποφάσεως σε ένα αποδεδειγμένα αναποτελεσματικό όργανο, το …ΚΥΣΕΑ. Αντί του Ισραηλινού σχήματος λειτουργίας του ΣΕΑ ή ακόμα και του Βρετανικού, ως μοντέλου που κατάλληλα προσαρμοσμένο εκτιμώ ότι θα «κούμπωνε» καλύτερα στην Ελλάδα, οι συντάκτες φαίνεται ότι χρησιμοποιούν ως βάση αυτό των ΗΠΑ αγνοώντας τόσο το σύστημα διακυβερνήσεως (Πρόεδρος, Γερουσία, Βουλή, Υπουργεία, Υπηρεσίες Πληροφοριών κτλ) όσο και τις στρατηγικές συνθήκες και επιδιώξεις που απέχουν τεράστια αυτές της Ελλάδος.

Μπερδεμένα είναι και τα ζητήματα που έχουν σχέση με την εκπόνηση της «Στρατηγικής Εθνικής Ασφαλείας». Δημιουργείται μία αέναος και όχι ξεκάθαρη διαδικασία για τις επιμέρους στρατηγικές για την υποστήριξη της και στη συνέχεια προγράμματα και σχέδια για την εφαρμογή τους. Ας αντιληφθούν στο Μαξίμου ότι το ΣΕΑ πρέπει να είναι όργανο ενασκήσεως υψηλής στρατηγικής και όχι επιχειρησιακό που φυσικά δεν εκπονεί Σχέδια. Τα Σχέδια είναι αρμοδιότητα των κατωτέρων οργάνων του Συστήματος Εθνικής Ασφαλείας. Όποιος ασχολήθηκε με την Οργάνωση μάλλον το έκανε στο πόδι! Αυτή που περιγράφεται είναι εντελώς ανεπαρκής για την εκπλήρωση του έργου και της αποστολής του.

Γενικές Διαπιστώσεις-Συμπεράσματα

Είναι οπωσδήποτε λανθασμένη επιλογή η συγκρότηση ΣΕΑ ως συμβουλευτικού οργάνου και η ταυτόχρονη διατήρηση του ΚΥΣΕΑ χωρίς ουδεμία βελτίωση. Αυτό το δίδυμο μοντέλο οδηγεί σε μια γραφειοκρατική, χρονοβόρα, δύσκαμπτη και δυσλειτουργική, διαδικασία λήψεως αποφάσεως, με υψηλό βαθμό κίνδυνου αποτυχίας. Προκαλεί σύγχυση το γεγονός ότι αν και το ΣΕΑ χαρακτηρίζεται ως συμβουλευτικό όργανο, περιλαμβάνει και εκτελεστικές εξουσίες, δημιουργώντας επικάλυψη με το ΚΥΣΕΑ, αλλά και λοιπά όργανα του Κράτους.

Είναι εξαιρετικά αμφίβολο αν θα επιτευχθεί τελικά με αυτόν τον «περίεργο» Νόμο, η διαμόρφωση μιας ολοκληρωμένης συνεκτικής, αποτελεσματικής, εξωστρεφούς και αποδοτικής αρχιτεκτονικής Εθνικής Ασφαλείας. Η διαδικασία λήψεως αποφάσεως στο ΣΕΑ είναι συγκεχυμένη και δείχνει την άγνοια του συντάκτη όπως επίσης η οργάνωση του είναι ανεπαρκής και ανελαστική, για την εκπλήρωση του έργου και της αποστολής του.

Προτάσεις

Συγκρότηση Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας με ταυτόχρονη κατάργηση του ΚΥΣΕΑ, ως του μοναδικού οργάνου υπό τον Πρωθυπουργό ως Αρχηγού της Εκτελεστικής Εξουσίας, σε πολιτικό-στρατηγικό επίπεδο μαζί με μία συνεκτική και λειτουργική αρχιτεκτονική Εθνικής Ασφαλείας που να περιγράφεται με σαφήνεια και χωρίς παρερμηνείες σε ένα νέο Νομοσχέδιο. Πρώτα απ’ όλα όμως εκπόνηση Εθνικής Στρατηγικής με προσδιορισμένα τα Εθνικά Συμφέροντα και τους Αντικειμενικούς Σκοπούς για την υποστήριξη τους πάνω στο οποίο θα οικοδομηθεί η προαναφερθείσα αρχιτεκτονική Εθνικής Ασφάλειας.

Επανακαθορισμός των καθηκόντων του Συμβούλου Εθνικής Ασφαλείας (με αντιστοιχία στον βαθμό του Γενικού Γραμματέα) με παράλληλη συγκρότηση Επιτελείου ΣΕΑ με ανάλογες Διευθύνσεις και Γραμματεία Υποστήριξης. Αυτό μπορεί να στελεχώνεται από καταξιωμένους επαγγελματίες με σχετική εμπειρία (Αξιωματικοί ε.α., Διπλωμάτες ε.τ., Ακαδημαϊκοί, Στελέχη της Αγοράς με εμπειρία στην ανάλυση ρίσκου και την επιχειρησιακή έρευνα κλπ ) ενώ σκόπιμη είναι και η τοποθέτηση μικρού αριθμού εν ενεργεία μελών των Ενόπλων Δυνάμεων και της Διπλωματικής Υπηρεσίας, καθώς και των Σωμάτων Ασφαλείας ως μόνιμοι σύνδεσμοι με τα αντίστοιχα Υπουργεία σε υπηρεσιακό επίπεδο. Ο επικεφαλής του Επιτελείου ΣΕΑ μπορεί να είναι και Αναπληρωτής Σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας.

Αντί επιλόγου

Ήλθε η ώρα για την συγκρότηση ενός ουσιαστικού και όχι …προσχηματικού Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας για την αντιμετώπιση όλων των προκλήσεων ασφαλείας που απαιτούν βραχυπρόθεσμο, μεσοπρόθεσμο και μακροπρόθεσμο στρατηγικό σχεδιασμό. Ένα ΣΕΑ με δυνατότητες που θα εξασφαλίζει την ικανότητα ταχείας και ποιοτικής λήψεως αποφάσεως για την αντιμετώπιση των καταστάσεων εντάσεως και κρίσεως, οι οποίες είναι δυνατόν να ανακύψουν εντελώς αιφνιδιαστικά και να κλιμακωθούν με υψηλή ένταση και να οδηγήσουν ακόμη και στη σύγκρουση.

Ας ξεκινήσουμε όμως από την θεραπεία όλων των παθογενειών που προαναφέρθηκαν και ας δοθεί η δέουσα σοβαρότητα στα θέματα αυτά χωρίς Κοτζιάδες και Καμμένους και οπωσδήποτε με ανάπτυξη στρατηγικής κουλτούρας αλλιώς το ΣΕΑ μάλλον θα αποτελέσει άλλο ένα μηχανισμό αμφίβολης σκοπιμότητας στον τεράστιο και αναποτελεσματικό κρατικό ιστό που αντί να καλύψει θεσμικά και λοιπά κενά, μπορεί να εξελιχθεί (στα καθ’ ημάς) χώρος αποκατάστασης «ημετέρων» με ολίγους… «Καρανίκες»!

*Ο Αντιστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Λουκόπουλος είναι επικεφαλής στο «Παρατηρητήριο Liberal» 

Ιωάννης Αναστασάκης*: Οι Βρετανικές Βάσεις και τα Ελληνο-Κυπριακά συμφέροντα

Από 03 έως 06 Σεπτεμβρίου έλαβε χώρα στην Χάγη, ενώπιον του Διεθνούς Δικαστηρίου η ακροαματική διαδικασία για την υπόθεση του Μαυρικίου κατά των Βρετανικών Βάσεων στο έδαφός του.

Παρά το γεγονός ότι στην συγκεκριμένη νομική αντιπαράθεση δεν συμμετείχε η Κύπρος ως αντίδικος, ο εισαγγελέας της Λευκωσίας κος Κληρίδης κατέθεσε ως μάρτυρας. Η Απόφαση αναμένεται να εκδοθεί εντός μηνών και εκτιμάτε ότι θα έχει βαρύνουσα σημασία και για το μέλλον των Βρετανικών Βάσεων στην Κύπρο.