Δημήτρης Κ. Μπάκας: Η ΑΠΛΟΤΗΤΑ ΩΣ ΑΞΙΑ ΚΑΙ ΑΡΕΤΗ

Προοίμιο
« Η γλώσσα που μου αρέσει είναι μια γλώσσα απλή και αφελής, ανεπιτήδευτη, ίδια στο στόμα και ίδια στο χαρτί, μια γλώσσα ζουμερή , κοφτή και πυκνή, όχι λεπτεπίλεπτη και περιποιημένη….», αυτά έλεγε ο Μονταίνιος και είχε δίκαιο. Πάντα προτιμάμε μια αλήθεια απλή, αντίστοιχη με την πολυπλοκότητα της πραγματικότητας, αλλά δίχως το βάρος της σύγχυσης του πνεύματος.

Η απλότητα είναι ευφυία και τέχνη αλλά και αρετή. Να λέμε την αλήθεια. Να λέμε το πολύπλοκο πιο απλά, αλλά ουσιαστικά, χωρίς προσποίηση. Απλότητα του αληθινού και ας είναι πολύπλοκο. Πόσο εύκολο είναι αυτό; Απλό είναι το απέριττο. Ό,τι απαιτείται για να κατανοηθεί σωστά κάτι, χωρίς να μειώνεται η ουσία του. Δεν ταυτίζεται με το απλοϊκό. Είναι μια λεπτή προσέγγιση της αλήθειας, χωρίς φτιασίδια που την αλλοιώνουν. Μια αρμονική θεώρηση των μερών με ματιά διαφάνειας. Απλό, αλλά και τόσο δύσκολο. Αξίζει πολύ και συνιστά μια αρετή, που την κατορθώνουν ελάχιστοι. 

ΕΔΩ! PDF

Γρηγόρης Νούσιας*: Από τον Γουλιέλμο Τέλλο . . . . . . στον τοξοβόλο της Πλατείας Συντάγματος!

Ο “Ικαρο-Μένιππος” ή “Υπερνέφελος”, (για αιθεροβάμονες ακούγαμε κάποτε!), είναι ένα από τα πολλά έργα του Λουκιανού, του σατυρικού συγγραφέα, Σύρου στην καταγωγή, που έγραψε στην ελληνική γλώσσα. Πρόκειται για μια σαρκαστική αποτύπωση της στενόμυαλης ανθρώπινης υπεροψίας. Ο Μένιππος, λοιπόν, μιμούμενος τον Ίκαρο, πραγματοποιεί ουράνιες διαδρομές χρησιμοποιώντας τη δεξιά φτερούγα ενός αετού και την αριστερή ενός γύπα. Στην πράξη του αυτή οδηγήθηκε από τη σύγχυση που του δημιουργούσαν οι αντικρουόμενες προσλαμβάνουσες για την τάξη των πραγμάτων, γήινων και ουράνιων. Όμως, στη συνέλευση των θεών όπου παραβρέθηκε, όχι μόνον δεν πήρε τις προσδοκώμενες απαντήσεις, αλλά ο Δίας έδωσε εντολή στον Ερμή να τον κατεβάσει βίαια στη Γή, ο οποίος τον έπιασε από το αφτί και τον πέταξε στον Κεραμεικό. Ναι, ο Κορυδαλλός είναι μια τσιγάρα δρόμο πιο πέρα!

Θανάσης Μαλέτσικας, KARDITSAPRESS: Η…«εκδίκηση» του τσοπάνη!

Αγαπητέ Φίλε Γιάννη.

Εύχομαι το γράμμα μου να σε βρει καλά από υγεία καθώς και την οικογένειά σου. Το ίδιο υγιείς είμαστε και εμείς όλοι οι συμμαθητές σου.

Επικοινωνώ μαζί σου -ύστερα από σαράντα και πλέον χρόνια- με ένα συνονθύλευμα συναισθημάτων. Κυρίαρχο δε αυτών, είναι ο έντονος προβληματισμός, όχι για το άτομό σου αλλά για το δικό μου!

Φίλε Γιάννη, περάσανε χρόνια από τότε που ήμασταν μικρά παιδιά. Σχεδόν μισός αιώνας! Μισός αιώνας από τότε που παίζαμε ανέμελα στις αλάνες του χωριού μας έως να βραδιάσει. Θυμάμαι ότι η μόνη έννοιά μας ήταν να μην ΄΄φάμε΄΄ ξύλο από την μάνα μας γιατί αργούσαμε να πάμε στα σπίτια μας. Εκτός από τα βραδινά ΄΄μπερντάκια΄΄, είχαμε και τα πρωινά. Αυτά που μας επιφύλασσε ο δάσκαλό μας γιατί πολλές φορές ήμασταν αδιάβαστοι. Ειδικά εσύ ρε Φίλε Γιάννη σχεδόν πάντα, συνεπέστατος!

Αξέχαστες θα μου μείνουν οι στιγμές που ο δάσκαλος σε σήκωνε στην έδρα να πεις το μάθημα και εσύ ως συνήθως έλεγες άλλων τι άλλων! Θυμάμαι ότι στο μονοθέσιο σχολείο μας σχεδόν όλα τα παιδιά γελούσαμε μαζί σου, και δεν στο κρύβω- άλλωστε το ένοιωθες και εσύ- ότι αποτελούσες την ευχάριστη στιγμή εν ώρα μαθήματος. Ήσουν ο πρωταγωνιστής του σχολείου μας σε μία δραματική κωμωδία!

Γελούσαμε βέβαια, αλλά βλέπεις τότε στο χωριό μας δεν είχε έρθει ακόμη το …΄΄bulling΄΄ ώστε να το γνωρίζουμε και εσύ να το καταγγείλεις αρμοδίως! Αλλά σε ποιον; Στον δάσκαλό μας; Που σου έλεγε ότι μόνο για τσοπάνης κάνεις; Δεν συζητούσε φυσικά την προαγωγή σου στους επόμενους ΄΄βαθμούς΄΄ της ιεραρχίας του κοπαδιού, αυτών του Τσέλιγκα και του Αρχιτσέλιγκα!

Και ενώ εμείς γελούσαμε μαζί σου, εσύ καρτερικά μέχρι τα δώδεκά σου το υπέμεινες. Το υπέμεινες με εκείνο το ευδιάκριτο και αινιγματικά αποφασιστικό σου βλέμμα. Βέβαια εμείς τότε δεν γνωρίζαμε τι είναι καρτερικότητα, αυτοπεποίθηση και τόλμη. Σήμερα, συγκρίνοντας εκείνη την στάση σου στα παιδικά μας χρόνια, κατάλαβα ότι εσύ ήσουν περισσότερο ώριμος από ότι εμείς όλοι οι συμμαθητές σου.

Αναπολώντας τις σχολικές μας στιγμές, θυμήθηκα ότι απ΄ όλα τα μαθήματα στο μόνο μάθημα που έδινες προσοχή ήταν αυτό της ιστορίας. Μάλιστα θυμάμαι πολύ καλά ότι πολλές φορές στην παράδοση της ιστορίας ήσουν και αφηρημένος. Ταξίδευες! Ταξίδευες στην ιστορία μαζί με τους ήρωες που τόσο πολύ θαύμαζες. Έτσι τουλάχιστον ερμηνεύαμε επιφανειακά εμείς τότε οι υπόλοιποι την αφηρημάδα σου!

Πέρασε σχεδόν μισός αιώνας να μάθω ότι τότε εκτός των ηρώων σε απασχολούσαν και άλλες δυσδιάκριτες πτυχές της ιστορίας. Μετά από έναν μισό αιώνα συνειδητοποίησα φίλε Γιάννη ότι εμείς μαθαίναμε ΄΄παπαγαλία΄΄ την ιστορία της χώρας μας, ενώ εσύ την μελετούσες! Ναι όπως αποδείχθηκε την μελετούσες. Και την μελέτησες πολύ καλά! Περισσότερο και απ΄ ότι εμείς αργότερα όταν μεγαλώσαμε.

Εν πάση περιπτώσει.

Τελειώνοντας το Δημοτικό σχολείο εκείνο το καλοκαίρι, δώσαμε εξετάσεις να περάσουμε στο Γυμνάσιο. Από τους δέκα επτά συμμαθητές περάσαμε οι δεκάξι, ο δέκατος έβδομος που ήσουν εσύ, είχες παραδώσει τις κόλες σχεδόν λευκές με αποτέλεσμα να μην περάσεις στο Γυμνάσιο. Για εμάς τους άλλους η εισαγωγή μας στο Γυμνάσιο ήταν τότε ένα από τα πρώτα σημαντικά βήματα για να σπουδάσουμε. Κάπου εκεί, στα πρώτα χρόνια του Γυμνασίου, άρχισαν όλων μας και τα όνειρα το τι επάγγελμα θα επιλέξουμε να κάνουμε στην ζωή μας.

Εν τη απουσία επαγγελματικού προσανατολισμού, η κοινωνική καταξίωση(!) ένεκα του επαγγέλματος αποτέλεσε για τους περισσότερους την ΄΄πυξίδα΄΄ επιλογής μας. Ο γιατρός, ο μηχανικός και ο δικηγόρος ήταν τα ενδεικνυόμενα για πολύ καλούς μαθητές.Τα υπόλοιπα άλλα επαγγέλματα ήταν στην διάθεση για μεσαίους, και μερικά δε εξ αυτών για τα ΄΄ξεφτέρια΄΄! Όταν όλοι ονειρευόμασταν και λέγαμε τι θα γίνουμε στην ζωή μας, εσύ, μια μέρα, μας ΄΄πέταξες΄΄ ότι θα γίνεις αυτοκράτορας! Φυσικά όλοι γελάσαμε και από τότε σου κολλήσαμε το παρατσούκλι ο ΄΄Αυτοκράτορας΄΄.

Και ενώ εμείς ήμασταν γυμνασιόπαιδα, εσύ φίλε Γιάννη έμεινες στο χωριό για δυο-τρία χρόνια βοηθώντας τον αείμνηστο πατέρα σου, και μετά στα δέκα πέντε σου, πήγες στην άγνωστη για σένα πρωτεύουσα να εργασθείς ως βοηθός σε σιδηρουργείο.
Οι δρόμοι μας άρχισαν σιγά-σιγά να ξεχωρίζουν. Άρχισαν να ξεχωρίζουν οι μελλοντικοί επιστήμονες(!) από τα –πάντα κατά την ανώριμη αξιολόγησή μας - ΄΄ξεφτέρια΄΄!

Τελευταία φορά που βρεθήκαμε ήταν τυχαία ένα απόγευμα Σαββάτου στου Μπακάκου, στην Ομόνοια, το πιο γνωστό σημείο συνάντησης για εμάς τους επαρχιώτες. Καμαρωτός εγώ φορώντας την στολή μου ως εξοδούχος μαθητής της στρατιωτικής σχολής, και εσύ ντυμένος στρατιώτης μόλις είχες απολυθεί από τον στρατό. Είχες υπηρετήσει είκοσι τέσσερις μήνες, σε ένα ακριτικό νησί, σε μονάδα …ανεπιθύμητων διότι ήσουν εγγονός αριστερού! Καθίσαμε σε μια καφετέρια να τα πούμε ως συγχωριανοί και ως συμμαθητές. Πίνοντας τον καφέ μας –σκεφτικός αλλά αποφασισμένος- μου είπες ότι θα φύγεις για την Αυστραλία να πας να εργασθείς σε φάρμα ως τσομπάνος!

Θυμάμαι μου είχες πει ότι θα φύγεις και θα ρίξεις μαύρη πέτρα πίσω σου! Ομολογώ ότι τότε ειλικρινώς σε λυπήθηκα. Σε λυπήθηκα γιατί ήξερα ή νόμιζα ότι ήξερα με το τότε μυαλό μου, ότι δεν είχες καμία τύχη εκεί που πας χωρίς καν το βασικό εφόδιο, ποιο; Αυτό της γνώσης της Αγγλικής. Αν θυμάσαι, μου εκμυστηρεύτηκες ότι τα χρόνια που εργαζόσουν στο σιδηρουργείο αποταμίευες τα χρήματα για τα εισιτήριά σου.

Περνώντας τα χρόνια κάπου-κάπου μαθαίναμε νέα σου. Τι δηλαδή, ότι ήσουν τσομπάνος στην Αυστραλία! Σχεδόν σε είχαμε ξεχάσει. Σε αναφέραμε μόνο τα τελευταία χρόνια που αρχίσαμε τα ΄΄reunion΄΄. Ναι όπως το ακούς φίλε Γιάννη, έχουμε και στην Ελλάδα΄΄reunion΄΄!

Σ΄ αυτά που λες Φίλε μου, εμείς οι σπουδαγμένοι συμμαθητές σου, συνταξιούχοι πλέον, όλοι μας περνάμε καλά. Ενδόμυχα βέβαια κάνουμε και τις συγκρίσεις μας του τύπου ποιος στην ζωή πέτυχε περισσότερο. Και επειδή στον νεοέλληνα η επιτυχία κυρίως μετριέται σε χρήμα, συγκρίνουμε, μα τι άλλο, το ποσότης σύνταξης που παίρνει ο καθένας μας!

Όμως, αυτά δεν συνέβησαν και στο τελευταίο το οποίο ήταν … μετά των συζύγων μας! Κάπου –χρονικά- στη μέση της συνάντησής μας, αναφερόμενοι μεταξύ άλλων και στο πρόσωπο των μαθητικών σου χρόνων, μας κόπηκε η χιουμοριστική διάθεση, όταν ο Δημήτρης ο συμμαθητής μας, καθηγητής (σημειωτέο διορίστηκε στα σαράντα του), πήρε τον λόγο και μας είπε ότι σε συνάντησε εντελώς τυχαία -επιβεβαιώνοντας την λαϊκή ρήση ΄΄βουνό με βουνό δεν σμίγει΄΄- στην χώρα που ζεις, όταν την επισκέφθηκε για οικογενειακούς λόγους. Μας είπε ότι έχει μία έκπληξη για μας και έβγαλε από το σακάκι του και διάβασε την επιστολή σου. Μία επιστολή που πέραν των άλλων, κανείς από εμάς τους σπουδαγμένους(!) συμμαθητές σου δεν θα μπορούσε να γράψει και δεν θα είχε την δυνατότητα να την υποστηρίξει οικονομικά. Απαιτούνται πάρα πολλές συντάξεις μας μαζί!

Μας προτείνεις –στην επιστολή σου- το επόμενο reunion να γίνει στην Νέα Ζηλανδία και ότι αναλαμβάνεις προσωπικά όλα τα έξοδα μετακίνησης και διαμονής (μετά των συζύγων μας) για όσες ημέρες επιθυμούμε! Στο άκουσμα αυτής της πρόσκλησης η αρχική σκέψη όλων μας ήταν ότι ο Δημήτρης μας έκανε πλάκα, σαν και αυτές που κάναμε μικρά παιδιά. Όταν όμως μας διαβεβαίωσε ότι η επιστολή δεν είναι κάποια πλάκα, άλλαξε η μορφή των προσώπων μας. Κοιτούσε ο ένας τον άλλον και κανείς μας δεν ήξερε πώς να αντιδράσει. Τα έως εκείνη την στιγμή χαμόγελα στα πρόσωπά μας εξαφανίσθηκαν και την θέση τους πήρε η εικόνα της μορφής ενός αμήχανου προσώπου. Ως δεύτερη σκέψη μας πέρασε από το μυαλό ότι κέρδισες κάποιο λαχείο ή έκανες έναν επιτυχημένο –οικονομικά- γάμο και έγινες πλούσιος. Όταν όμως διαβάσθηκε όλη η επιστολή σου, ομολογώ ότι όλοι μας κοιτιόμασταν με ένα περίεργο -αλλά το ίδιο μεταξύ μας- ύφος! Δεν μπορώ φυσικά να σου περιγράψω τις μορφές των προσώπων των …έτερων ήμισυ! Μαντεύεις! Μαντεύεις φυσικά και την αργότερα … κρεβατο- μουρμούρα του τύπου << …είδες ο τσοπάνης ο Γιάννηςπου εσείς τον κοροϊδεύατε; >> και άλλα τέτοια!

Πέραν της πρόσκλησης που μας απευθύνεις μεταξύ άλλων γράφεις στην επιστολή σου ότι χρωστάς μεγάλη ευγνωμοσύνη στον δάσκαλό μας γιατί σου έδειξε από μικρή ηλικία για ποιο επάγγελμα είσαι ικανός. Εσύ το ακολούθησες και πέτυχες.

Ότι από τα παιδικά μας χρόνια σε απασχολούσε να πετύχεις στην ζωή αντί να πετύχεις σε κάποιο πανεπιστήμιο, πράγμα το οποίο εμείς επιδιώκαμε.
Ότι ήσουν λάτρης της ελληνικής ιστορίας, και ότι πέραν του θαυμασμού για τους πολλούς ήρωες αυτής, σε προβλημάτιζαν έντονα -από την μικρή σου ηλικία – οι λίγοι αλλά πάντα παρόντες σε όλες τις χρονικές περιόδους, προδότες της ιστορίας μας.
Ότι το κράτος που επέλεξες να ζήσεις σου φέρθηκε με αξιοπρέπεια.
Ότι είχε εμπιστοσύνη αυτό σε σένα, και ας ήσουν ένας τσομπάνος και μάλιστα οικονομικός μετανάστης, και ότι και εσύ είχες εμπιστοσύνη σε αυτό.

Ότι προτιμάς (γράφεις στην επιστολή σου), να αγαπάς την Ελλάδα από μακριά παρά να την αγαπάς όπως εμείς διατυμπανίζουμε ότι την αγαπάμε όλοι μας εδώ. Ότι άλλαξες το επίθετό σου σε YiannisEllinas. Και τέλος ότι μας θυμάσαι με πολύ αγάπη και ότι τα τελευταία χρόνια ΄΄παρακολουθείς΄΄, όπως γράφεις, τις ζωές μας μέσα από αυτό το ΄΄μαραφέτι΄΄ όπως χαρακτηριστικά αποκαλείς στην επιστολή σου το facebook.

Τελειώνοντας την ανάγνωση της επιστολής ο Δημήτρης συνέχισε να μας μιλά για την τυχαία συνάντησή σας, λίγο πιο κάτω και από την Αυστραλία, στην χώρα της Νέας Ζηλανδίας.
Συνεχίζοντας, μας είπε ότι έκανες μεγάλη προκοπή! Είσαι ιδιοκτήτης τριών μεγάλων μονάδων καθέτου παραγωγής κρέατος (που να φαντασθούμε ότι εδώ εμείς τρώγαμε τα δικά σου αρνιά εισαγωγής), έχεις στην δούλεψή σου περί τα χίλια πεντακόσια άτομα και ότι είσαι πρόεδρος του συνδέσμου εξαγωγέων κρέατος προς όλες τις χώρες του κόσμου. Είσαι παντρεμένος με ελληνίδα η οποία σε ακολούθησε από την αρχή όταν έφυγες από την χώρα μας, και έχετε έναν γιο, τον δεκαοχτάχρονο Νικόλα που εργάζεται σε μία από τις φάρμες σου-ακολουθώντας τα δικά σου βήματα- ως τσοπάνος! Το σπίτι σας –σε αντίθεση με την μεγάλη οικονομική σου επιφάνεια- είναι πολύ μικρό στην ύπαιθρο, το οικογενειακό σας αυτοκίνητο είναι ένα αγροτικό και ότι διαθέτεις και ένα μικρό αεροπλάνο-το οποίο ο ίδιος πιλοτάρεις- για τις μακρινές μετακινήσεις σου.

Στην περιοχή που ζεις, έκτισες -και λειτουργείς με δική σου δαπάνη- εκπαιδευτήρια όλων των βαθμίδων εκπαίδευσης για τα παιδιά των εργαζομένων σου εντελώς δωρεάν!
Λυπάσαι (όπως είπες στον Δημήτρη) που η δημιουργικότητα –χαρακτηριστικό του DNA των Ελλήνων- αναλώνεται ασκόπως και ότι η διχόνοια ήταν, είναι και θα είναι η αιτία που η χώρα μας δεν πάει μπροστά.

Ότι δεν υπάρχουν (είπες προβληματισμένος), δεξιές ή αριστερές αρχές και αξίες, παρά μόνο ανθρώπινες που στην χώρα μας και αυτές σιγά-σιγά υπόκεινται σε συνεχή καπηλεία και αλλοίωση.

Ότι από μικρός μελετούσες τα απομνημονεύματα του Στρατηγού Μακρυγιάννη γιατί η γραφή του ως αγράμματος που ήταν ταίριαζε μετην δική σου αγραμματοσύνη. Η δε ντοπιολαλιά μας σε βοηθούσε να τον διαβάσεις και να τον κατανοήσεις καλύτερα ώστε να σε πείσει η φράση του ότι …<<αυτή η χώρα ούτε ποτέ θα φτιάξει, ούτε ποτέ θα χαθεί. Μια ζωή έτσι θα είναι!>>
Ότι κάθε φορά που γελούσαμε μαζί σου εσύ πείσμωνες περισσότερο για να πετύχεις στην ζωή σου. Αποκορύφωμα δε αυτού του πεισμώματος αποτέλεσε η στρατιωτική σου θητεία σε μονάδα ανεπιθύμητων!

Αυτά και άλλα πολλά μας διηγήθηκε ο συμμαθητής μας Δημήτρης και για το υπόλοιπο της βραδιάς φυσικά πρωταγωνίστησες για μια ακόμα φορά. Αυτή την φορά όμως όχι γελώντας με το άτομό σου αλλά προβληματισμένοι για εμάς τους ίδιους τους συμμαθητές σου.
Και ενώ στην χώρα που ζεις η προκοπή σου είναι γνωστή, στο χωριό μας – και πριν την συνάντησή σου με τον Δημήτρη- δεν γνωρίζαμε τίποτα. Η απλοϊκή ζωή που συνέχισε ο πατέρας σου – σε αντίθεση πιθανόν με κάποιους άλλους – ήταν στάση ζωής του την οποία μετέδωσε και σε σένα ανεξάρτητα από την οικονομική σου ευμάρεια.
Τελειώνοντας Φίλε Γιάννη, με την επιστολή σου- και κατά κοινή ομολογία όλων των συμμαθητών - μας ΄΄εκδικήθηκες΄΄ όλους για ότι σου κάναμε στα παιδικά μας χρόνια, μισό αιώνα μετά!
Συνεπέστατος όπως ήσουν από μικρός, άσκησες το επάγγελμα του τσοπάνη όπως σε διάταξε ο δάσκαλός μας. Έριξες μαύρη πέτρα πίσω σου όπως είχες πει σε εκείνη την τυχαία και τελευταία συνάντησή μας στου Μπακάκου, στην Ομόνοια. Και έγινες ΄΄Αυτοκράτορας΄΄ όπως από μικρός μας το είχες πει. Αυτοκράτορας όχι μόνο σε οικονομικό επίπεδο αλλά Αυτοκράτορας σε αρχές, αξίες και πάνω απ΄ όλα σε συναισθήματα!

Το πιο πιθανό είναι ότι αν έμεινες στην χώρα μας σήμερα θα ήσουν ένας απλός …τσοπάνος!
Δεν σου υπόσχομαι με βεβαιότητα ότι θα ανταποκριθούμε στην πρόσκλησή σου όλοι οι συμμαθητές σου μετά των …έτερων ήμισυ. Ίσως δεν καταφέρουμε να συνεννοηθούμε ακόμα και γι΄ αυτό μεταξύ μας!

Να είσαι πάντα καλά.
Θανάσης
Υ.Γ. Αφιερωμένο στην μνήμη του πατέρα σου και του αδελφού σου. 

Θανάσης Μαλέτσικας, KARDITSAPRESS: Η…«εκδίκηση» του τσοπάνη!

Αγαπητέ Φίλε Γιάννη.

Εύχομαι το γράμμα μου να σε βρει καλά από υγεία καθώς και την οικογένειά σου. Το ίδιο υγιείς είμαστε και εμείς όλοι οι συμμαθητές σου.

Επικοινωνώ μαζί σου -ύστερα από σαράντα και πλέον χρόνια- με ένα συνονθύλευμα συναισθημάτων. Κυρίαρχο δε αυτών, είναι ο έντονος προβληματισμός, όχι για το άτομό σου αλλά για το δικό μου!

Φίλε Γιάννη, περάσανε χρόνια από τότε που ήμασταν μικρά παιδιά. Σχεδόν μισός αιώνας! Μισός αιώνας από τότε που παίζαμε ανέμελα στις αλάνες του χωριού μας έως να βραδιάσει. Θυμάμαι ότι η μόνη έννοιά μας ήταν να μην ΄΄φάμε΄΄ ξύλο από την μάνα μας γιατί αργούσαμε να πάμε στα σπίτια μας. Εκτός από τα βραδινά ΄΄μπερντάκια΄΄, είχαμε και τα πρωινά. Αυτά που μας επιφύλασσε ο δάσκαλό μας γιατί πολλές φορές ήμασταν αδιάβαστοι. Ειδικά εσύ ρε Φίλε Γιάννη σχεδόν πάντα, συνεπέστατος!

Αξέχαστες θα μου μείνουν οι στιγμές που ο δάσκαλος σε σήκωνε στην έδρα να πεις το μάθημα και εσύ ως συνήθως έλεγες άλλων τι άλλων! Θυμάμαι ότι στο μονοθέσιο σχολείο μας σχεδόν όλα τα παιδιά γελούσαμε μαζί σου, και δεν στο κρύβω- άλλωστε το ένοιωθες και εσύ- ότι αποτελούσες την ευχάριστη στιγμή εν ώρα μαθήματος. Ήσουν ο πρωταγωνιστής του σχολείου μας σε μία δραματική κωμωδία!

Γελούσαμε βέβαια, αλλά βλέπεις τότε στο χωριό μας δεν είχε έρθει ακόμη το …΄΄bulling΄΄ ώστε να το γνωρίζουμε και εσύ να το καταγγείλεις αρμοδίως! Αλλά σε ποιον; Στον δάσκαλό μας; Που σου έλεγε ότι μόνο για τσοπάνης κάνεις; Δεν συζητούσε φυσικά την προαγωγή σου στους επόμενους ΄΄βαθμούς΄΄ της ιεραρχίας του κοπαδιού, αυτών του Τσέλιγκα και του Αρχιτσέλιγκα!

Και ενώ εμείς γελούσαμε μαζί σου, εσύ καρτερικά μέχρι τα δώδεκά σου το υπέμεινες. Το υπέμεινες με εκείνο το ευδιάκριτο και αινιγματικά αποφασιστικό σου βλέμμα. Βέβαια εμείς τότε δεν γνωρίζαμε τι είναι καρτερικότητα, αυτοπεποίθηση και τόλμη. Σήμερα, συγκρίνοντας εκείνη την στάση σου στα παιδικά μας χρόνια, κατάλαβα ότι εσύ ήσουν περισσότερο ώριμος από ότι εμείς όλοι οι συμμαθητές σου.

Αναπολώντας τις σχολικές μας στιγμές, θυμήθηκα ότι απ΄ όλα τα μαθήματα στο μόνο μάθημα που έδινες προσοχή ήταν αυτό της ιστορίας. Μάλιστα θυμάμαι πολύ καλά ότι πολλές φορές στην παράδοση της ιστορίας ήσουν και αφηρημένος. Ταξίδευες! Ταξίδευες στην ιστορία μαζί με τους ήρωες που τόσο πολύ θαύμαζες. Έτσι τουλάχιστον ερμηνεύαμε επιφανειακά εμείς τότε οι υπόλοιποι την αφηρημάδα σου!

Πέρασε σχεδόν μισός αιώνας να μάθω ότι τότε εκτός των ηρώων σε απασχολούσαν και άλλες δυσδιάκριτες πτυχές της ιστορίας. Μετά από έναν μισό αιώνα συνειδητοποίησα φίλε Γιάννη ότι εμείς μαθαίναμε ΄΄παπαγαλία΄΄ την ιστορία της χώρας μας, ενώ εσύ την μελετούσες! Ναι όπως αποδείχθηκε την μελετούσες. Και την μελέτησες πολύ καλά! Περισσότερο και απ΄ ότι εμείς αργότερα όταν μεγαλώσαμε.

Εν πάση περιπτώσει.

Τελειώνοντας το Δημοτικό σχολείο εκείνο το καλοκαίρι, δώσαμε εξετάσεις να περάσουμε στο Γυμνάσιο. Από τους δέκα επτά συμμαθητές περάσαμε οι δεκάξι, ο δέκατος έβδομος που ήσουν εσύ, είχες παραδώσει τις κόλες σχεδόν λευκές με αποτέλεσμα να μην περάσεις στο Γυμνάσιο. Για εμάς τους άλλους η εισαγωγή μας στο Γυμνάσιο ήταν τότε ένα από τα πρώτα σημαντικά βήματα για να σπουδάσουμε. Κάπου εκεί, στα πρώτα χρόνια του Γυμνασίου, άρχισαν όλων μας και τα όνειρα το τι επάγγελμα θα επιλέξουμε να κάνουμε στην ζωή μας.

Εν τη απουσία επαγγελματικού προσανατολισμού, η κοινωνική καταξίωση(!) ένεκα του επαγγέλματος αποτέλεσε για τους περισσότερους την ΄΄πυξίδα΄΄ επιλογής μας. Ο γιατρός, ο μηχανικός και ο δικηγόρος ήταν τα ενδεικνυόμενα για πολύ καλούς μαθητές.Τα υπόλοιπα άλλα επαγγέλματα ήταν στην διάθεση για μεσαίους, και μερικά δε εξ αυτών για τα ΄΄ξεφτέρια΄΄! Όταν όλοι ονειρευόμασταν και λέγαμε τι θα γίνουμε στην ζωή μας, εσύ, μια μέρα, μας ΄΄πέταξες΄΄ ότι θα γίνεις αυτοκράτορας! Φυσικά όλοι γελάσαμε και από τότε σου κολλήσαμε το παρατσούκλι ο ΄΄Αυτοκράτορας΄΄.

Και ενώ εμείς ήμασταν γυμνασιόπαιδα, εσύ φίλε Γιάννη έμεινες στο χωριό για δυο-τρία χρόνια βοηθώντας τον αείμνηστο πατέρα σου, και μετά στα δέκα πέντε σου, πήγες στην άγνωστη για σένα πρωτεύουσα να εργασθείς ως βοηθός σε σιδηρουργείο.
Οι δρόμοι μας άρχισαν σιγά-σιγά να ξεχωρίζουν. Άρχισαν να ξεχωρίζουν οι μελλοντικοί επιστήμονες(!) από τα –πάντα κατά την ανώριμη αξιολόγησή μας - ΄΄ξεφτέρια΄΄!

Τελευταία φορά που βρεθήκαμε ήταν τυχαία ένα απόγευμα Σαββάτου στου Μπακάκου, στην Ομόνοια, το πιο γνωστό σημείο συνάντησης για εμάς τους επαρχιώτες. Καμαρωτός εγώ φορώντας την στολή μου ως εξοδούχος μαθητής της στρατιωτικής σχολής, και εσύ ντυμένος στρατιώτης μόλις είχες απολυθεί από τον στρατό. Είχες υπηρετήσει είκοσι τέσσερις μήνες, σε ένα ακριτικό νησί, σε μονάδα …ανεπιθύμητων διότι ήσουν εγγονός αριστερού! Καθίσαμε σε μια καφετέρια να τα πούμε ως συγχωριανοί και ως συμμαθητές. Πίνοντας τον καφέ μας –σκεφτικός αλλά αποφασισμένος- μου είπες ότι θα φύγεις για την Αυστραλία να πας να εργασθείς σε φάρμα ως τσομπάνος!

Θυμάμαι μου είχες πει ότι θα φύγεις και θα ρίξεις μαύρη πέτρα πίσω σου! Ομολογώ ότι τότε ειλικρινώς σε λυπήθηκα. Σε λυπήθηκα γιατί ήξερα ή νόμιζα ότι ήξερα με το τότε μυαλό μου, ότι δεν είχες καμία τύχη εκεί που πας χωρίς καν το βασικό εφόδιο, ποιο; Αυτό της γνώσης της Αγγλικής. Αν θυμάσαι, μου εκμυστηρεύτηκες ότι τα χρόνια που εργαζόσουν στο σιδηρουργείο αποταμίευες τα χρήματα για τα εισιτήριά σου.

Περνώντας τα χρόνια κάπου-κάπου μαθαίναμε νέα σου. Τι δηλαδή, ότι ήσουν τσομπάνος στην Αυστραλία! Σχεδόν σε είχαμε ξεχάσει. Σε αναφέραμε μόνο τα τελευταία χρόνια που αρχίσαμε τα ΄΄reunion΄΄. Ναι όπως το ακούς φίλε Γιάννη, έχουμε και στην Ελλάδα΄΄reunion΄΄!

Σ΄ αυτά που λες Φίλε μου, εμείς οι σπουδαγμένοι συμμαθητές σου, συνταξιούχοι πλέον, όλοι μας περνάμε καλά. Ενδόμυχα βέβαια κάνουμε και τις συγκρίσεις μας του τύπου ποιος στην ζωή πέτυχε περισσότερο. Και επειδή στον νεοέλληνα η επιτυχία κυρίως μετριέται σε χρήμα, συγκρίνουμε, μα τι άλλο, το ποσότης σύνταξης που παίρνει ο καθένας μας!

Όμως, αυτά δεν συνέβησαν και στο τελευταίο το οποίο ήταν … μετά των συζύγων μας! Κάπου –χρονικά- στη μέση της συνάντησής μας, αναφερόμενοι μεταξύ άλλων και στο πρόσωπο των μαθητικών σου χρόνων, μας κόπηκε η χιουμοριστική διάθεση, όταν ο Δημήτρης ο συμμαθητής μας, καθηγητής (σημειωτέο διορίστηκε στα σαράντα του), πήρε τον λόγο και μας είπε ότι σε συνάντησε εντελώς τυχαία -επιβεβαιώνοντας την λαϊκή ρήση ΄΄βουνό με βουνό δεν σμίγει΄΄- στην χώρα που ζεις, όταν την επισκέφθηκε για οικογενειακούς λόγους. Μας είπε ότι έχει μία έκπληξη για μας και έβγαλε από το σακάκι του και διάβασε την επιστολή σου. Μία επιστολή που πέραν των άλλων, κανείς από εμάς τους σπουδαγμένους(!) συμμαθητές σου δεν θα μπορούσε να γράψει και δεν θα είχε την δυνατότητα να την υποστηρίξει οικονομικά. Απαιτούνται πάρα πολλές συντάξεις μας μαζί!

Μας προτείνεις –στην επιστολή σου- το επόμενο reunion να γίνει στην Νέα Ζηλανδία και ότι αναλαμβάνεις προσωπικά όλα τα έξοδα μετακίνησης και διαμονής (μετά των συζύγων μας) για όσες ημέρες επιθυμούμε! Στο άκουσμα αυτής της πρόσκλησης η αρχική σκέψη όλων μας ήταν ότι ο Δημήτρης μας έκανε πλάκα, σαν και αυτές που κάναμε μικρά παιδιά. Όταν όμως μας διαβεβαίωσε ότι η επιστολή δεν είναι κάποια πλάκα, άλλαξε η μορφή των προσώπων μας. Κοιτούσε ο ένας τον άλλον και κανείς μας δεν ήξερε πώς να αντιδράσει. Τα έως εκείνη την στιγμή χαμόγελα στα πρόσωπά μας εξαφανίσθηκαν και την θέση τους πήρε η εικόνα της μορφής ενός αμήχανου προσώπου. Ως δεύτερη σκέψη μας πέρασε από το μυαλό ότι κέρδισες κάποιο λαχείο ή έκανες έναν επιτυχημένο –οικονομικά- γάμο και έγινες πλούσιος. Όταν όμως διαβάσθηκε όλη η επιστολή σου, ομολογώ ότι όλοι μας κοιτιόμασταν με ένα περίεργο -αλλά το ίδιο μεταξύ μας- ύφος! Δεν μπορώ φυσικά να σου περιγράψω τις μορφές των προσώπων των …έτερων ήμισυ! Μαντεύεις! Μαντεύεις φυσικά και την αργότερα … κρεβατο- μουρμούρα του τύπου << …είδες ο τσοπάνης ο Γιάννηςπου εσείς τον κοροϊδεύατε; >> και άλλα τέτοια!

Πέραν της πρόσκλησης που μας απευθύνεις μεταξύ άλλων γράφεις στην επιστολή σου ότι χρωστάς μεγάλη ευγνωμοσύνη στον δάσκαλό μας γιατί σου έδειξε από μικρή ηλικία για ποιο επάγγελμα είσαι ικανός. Εσύ το ακολούθησες και πέτυχες.

Ότι από τα παιδικά μας χρόνια σε απασχολούσε να πετύχεις στην ζωή αντί να πετύχεις σε κάποιο πανεπιστήμιο, πράγμα το οποίο εμείς επιδιώκαμε.
Ότι ήσουν λάτρης της ελληνικής ιστορίας, και ότι πέραν του θαυμασμού για τους πολλούς ήρωες αυτής, σε προβλημάτιζαν έντονα -από την μικρή σου ηλικία – οι λίγοι αλλά πάντα παρόντες σε όλες τις χρονικές περιόδους, προδότες της ιστορίας μας.
Ότι το κράτος που επέλεξες να ζήσεις σου φέρθηκε με αξιοπρέπεια.
Ότι είχε εμπιστοσύνη αυτό σε σένα, και ας ήσουν ένας τσομπάνος και μάλιστα οικονομικός μετανάστης, και ότι και εσύ είχες εμπιστοσύνη σε αυτό.

Ότι προτιμάς (γράφεις στην επιστολή σου), να αγαπάς την Ελλάδα από μακριά παρά να την αγαπάς όπως εμείς διατυμπανίζουμε ότι την αγαπάμε όλοι μας εδώ. Ότι άλλαξες το επίθετό σου σε YiannisEllinas. Και τέλος ότι μας θυμάσαι με πολύ αγάπη και ότι τα τελευταία χρόνια ΄΄παρακολουθείς΄΄, όπως γράφεις, τις ζωές μας μέσα από αυτό το ΄΄μαραφέτι΄΄ όπως χαρακτηριστικά αποκαλείς στην επιστολή σου το facebook.

Τελειώνοντας την ανάγνωση της επιστολής ο Δημήτρης συνέχισε να μας μιλά για την τυχαία συνάντησή σας, λίγο πιο κάτω και από την Αυστραλία, στην χώρα της Νέας Ζηλανδίας.
Συνεχίζοντας, μας είπε ότι έκανες μεγάλη προκοπή! Είσαι ιδιοκτήτης τριών μεγάλων μονάδων καθέτου παραγωγής κρέατος (που να φαντασθούμε ότι εδώ εμείς τρώγαμε τα δικά σου αρνιά εισαγωγής), έχεις στην δούλεψή σου περί τα χίλια πεντακόσια άτομα και ότι είσαι πρόεδρος του συνδέσμου εξαγωγέων κρέατος προς όλες τις χώρες του κόσμου. Είσαι παντρεμένος με ελληνίδα η οποία σε ακολούθησε από την αρχή όταν έφυγες από την χώρα μας, και έχετε έναν γιο, τον δεκαοχτάχρονο Νικόλα που εργάζεται σε μία από τις φάρμες σου-ακολουθώντας τα δικά σου βήματα- ως τσοπάνος! Το σπίτι σας –σε αντίθεση με την μεγάλη οικονομική σου επιφάνεια- είναι πολύ μικρό στην ύπαιθρο, το οικογενειακό σας αυτοκίνητο είναι ένα αγροτικό και ότι διαθέτεις και ένα μικρό αεροπλάνο-το οποίο ο ίδιος πιλοτάρεις- για τις μακρινές μετακινήσεις σου.

Στην περιοχή που ζεις, έκτισες -και λειτουργείς με δική σου δαπάνη- εκπαιδευτήρια όλων των βαθμίδων εκπαίδευσης για τα παιδιά των εργαζομένων σου εντελώς δωρεάν!
Λυπάσαι (όπως είπες στον Δημήτρη) που η δημιουργικότητα –χαρακτηριστικό του DNA των Ελλήνων- αναλώνεται ασκόπως και ότι η διχόνοια ήταν, είναι και θα είναι η αιτία που η χώρα μας δεν πάει μπροστά.

Ότι δεν υπάρχουν (είπες προβληματισμένος), δεξιές ή αριστερές αρχές και αξίες, παρά μόνο ανθρώπινες που στην χώρα μας και αυτές σιγά-σιγά υπόκεινται σε συνεχή καπηλεία και αλλοίωση.

Ότι από μικρός μελετούσες τα απομνημονεύματα του Στρατηγού Μακρυγιάννη γιατί η γραφή του ως αγράμματος που ήταν ταίριαζε μετην δική σου αγραμματοσύνη. Η δε ντοπιολαλιά μας σε βοηθούσε να τον διαβάσεις και να τον κατανοήσεις καλύτερα ώστε να σε πείσει η φράση του ότι …<<αυτή η χώρα ούτε ποτέ θα φτιάξει, ούτε ποτέ θα χαθεί. Μια ζωή έτσι θα είναι!>>
Ότι κάθε φορά που γελούσαμε μαζί σου εσύ πείσμωνες περισσότερο για να πετύχεις στην ζωή σου. Αποκορύφωμα δε αυτού του πεισμώματος αποτέλεσε η στρατιωτική σου θητεία σε μονάδα ανεπιθύμητων!

Αυτά και άλλα πολλά μας διηγήθηκε ο συμμαθητής μας Δημήτρης και για το υπόλοιπο της βραδιάς φυσικά πρωταγωνίστησες για μια ακόμα φορά. Αυτή την φορά όμως όχι γελώντας με το άτομό σου αλλά προβληματισμένοι για εμάς τους ίδιους τους συμμαθητές σου.
Και ενώ στην χώρα που ζεις η προκοπή σου είναι γνωστή, στο χωριό μας – και πριν την συνάντησή σου με τον Δημήτρη- δεν γνωρίζαμε τίποτα. Η απλοϊκή ζωή που συνέχισε ο πατέρας σου – σε αντίθεση πιθανόν με κάποιους άλλους – ήταν στάση ζωής του την οποία μετέδωσε και σε σένα ανεξάρτητα από την οικονομική σου ευμάρεια.
Τελειώνοντας Φίλε Γιάννη, με την επιστολή σου- και κατά κοινή ομολογία όλων των συμμαθητών - μας ΄΄εκδικήθηκες΄΄ όλους για ότι σου κάναμε στα παιδικά μας χρόνια, μισό αιώνα μετά!
Συνεπέστατος όπως ήσουν από μικρός, άσκησες το επάγγελμα του τσοπάνη όπως σε διάταξε ο δάσκαλός μας. Έριξες μαύρη πέτρα πίσω σου όπως είχες πει σε εκείνη την τυχαία και τελευταία συνάντησή μας στου Μπακάκου, στην Ομόνοια. Και έγινες ΄΄Αυτοκράτορας΄΄ όπως από μικρός μας το είχες πει. Αυτοκράτορας όχι μόνο σε οικονομικό επίπεδο αλλά Αυτοκράτορας σε αρχές, αξίες και πάνω απ΄ όλα σε συναισθήματα!

Το πιο πιθανό είναι ότι αν έμεινες στην χώρα μας σήμερα θα ήσουν ένας απλός …τσοπάνος!
Δεν σου υπόσχομαι με βεβαιότητα ότι θα ανταποκριθούμε στην πρόσκλησή σου όλοι οι συμμαθητές σου μετά των …έτερων ήμισυ. Ίσως δεν καταφέρουμε να συνεννοηθούμε ακόμα και γι΄ αυτό μεταξύ μας!

Να είσαι πάντα καλά.
Θανάσης
Υ.Γ. Αφιερωμένο στην μνήμη του πατέρα σου και του αδελφού σου. 

Νικολάου Ζαρκάδα*: ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΝΑΔΡΟΜΗ: Η ΒΟΡΕΙΑ ΗΠΕΙΡΟΣ ΣΤΟΝ 20ο ΑΙΩΝΑ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ

29 Ιουλίου 1913. Η πρεσβευτική διάσκεψη των μεγάλων δυνάμεων του Λονδίνου ανακήρυξε την Αλβανία σε ανεξάρτητο κυρίαρχο κράτος, του οποίου τα χερσαία σύνορα θα καθόριζε διεθνής επιτροπή.
Η διεθνής αυτή επιτροπή με βασικό κριτήριο τη μητρική γλώσσα του κα-τοικούντος στην περιοχή πληθυσμού και τη γεωγραφική σύνθεσή του αποφάσισε και πρότεινε την σημερινή οριοθετική γραμμή μεταξύ Ελλάδας και Αλβανίας, με συνέπεια να αποστερήσει από την ελληνική επικράτεια τόσο την περιοχή μέχρι του ποταμού Σκούμπη (Γενούσου), ο οποίος διαιρεί την Αλβανία σε δύο εθνολογικά διακεκριμένα μέρη, δηλαδή την ση-μερινή Βόρεια Ήπειρο, όσον και τη νήσο Σάσωνα, η οποία είχε παραχωρηθεί στην Ελλάδα με την Συνθήκη της προσάρτησης των Ιονίων Νήσων (Λονδίνο, 29 Μαρτίου 1864).

PDF

*Υποστρατήγου ε.α. Νικολάου Ζαρκάδα