Μελέτης H. Μελετόπουλος *: Ο μύθος των «ξένων επενδύσεων»

Posted in ΕλεύθερηΓνώμη

Σώτη Τριανταφύλλου: Γιατί η Ευρώπη, γιατί η Δύση «χρειάζεται» την Τουρκία;

Posted in ΕλεύθερηΓνώμη

Κόκκινο χαλί για τον Ρετζίπ Ερντογάν στο Βερολίνο κι απ’ ό,τι έμαθα το χαλί αρνιόταν να στρωθεί· οι εργαζόμενοι που το ξετύλιγαν καθυστερούσαν και ο Τούρκος πρόεδρος με τη σύζυγό του περίμεναν μέσα στο αεροσκάφος. Έγινε η δουλειά και η Εμινέ Ερντογάν βρέθηκε με μια ανθοδέσμη στα χέρια: Αυτά τα λίγα λουλούδια... Μήπως το έχουμε παρακάνει με τη διπλωματία των καλών αισθημάτων; Αναρωτιέμαι πού βρίσκονται εκείνοι που επιθυμούσαν την ένταξη της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση κατηγορώντας εμάς τους υπολοίπους ως οπαδούς μιας «κλειστής λέσχης Ευρωπαίων χριστιανών». Κι αν επιμένουν ακόμα στη λεγόμενη ευρωπαϊκή προοπτική της Τουρκίας, στη μεταμόρφωσή της σε έναν ανατολίτικο παράδεισο «εναλλακτικών» ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Παλιά, επί Ψυχρού Πολέμου, ενδιαφερόμασταν για τους αντιφρονούντες· διαδηλώναμε για τους εκτοπισμένους στα γκούλαγκ· τους δίναμε βήμα όταν κατάφερναν να ξεγλιστρήσουν στη Δύση. Τώρα δεν κουνιέται φύλλο: στην Τουρκία 120 δημοσιογράφοι βρίσκονται στη φυλακή και οι υπόλοιποι αυτολογοκρίνονται για να μην έχουν την ίδια τύχη· από το 2016, 50.000 άτομα έχουν συλληφθεί και 140.000 δημόσιοι υπάλληλοι έχουν απολυθεί εξαιτίας των πολιτικών τους φρονημάτων. Ο Ερντογάν εκπόρθησε τον κρατικό μηχανισμό διορίζοντας δικούς του –32.000 άτομα στις υπηρεσίες ασφαλείας και 4.000 δικαστές– και χτίζοντας ένα ηγετικό προφίλ που θαμπώνει τις μάζες: το «Λευκό παλάτι» στην Άγκυρα έχει εμβαδόν τετραπλάσιο των Βερσαλλιών· οι παρελάσεις είναι περίλαμπρες και ο πρόεδρος έχει αποφασίσει πού θα στηθεί το μαυσωλείο του όταν (αν) εκδημήσει στον Αλλάχ. Τέτοια μεγαλομανία θα ήταν γελοία στη Δύση, αλλά δεν είναι στην Τουρκία όπου την εθνική υπερηφάνεια τροφοδοτεί ο μεγαλοϊδεατισμός και οι τελετουργίες.

Η παγκόσμια τάξη είναι ένα παλιό λάθος. Η Τουρκία βρέθηκε στο ΝΑΤΟ, μαζί με την Ελλάδα, για να αναχαιτίσουν τον κομμουνισμό, τον εξ Ανατολής κίνδυνο. Ήταν η εποχή όπου οι ΗΠΑ δεν καταλάβαιναν απολύτως τίποτα από το Ισλάμ και είχαν έμμονη ιδέα με τη σοβιετική επεκτατικότητα. Έτσι, το ΝΑΤΟ επέτρεψε στην Τουρκία να παρενοχλεί την Ελλάδα και να εισβάλει στην Κύπρο: όλα της συγχωρούνταν· αρκούσε το ότι χρησίμευε σαν τείχος για τη Σοβιετική Ένωση. Ο Χένρυ Κίσσιντζερ, που θεωρείται έξυπνος –αν και πιθανώς evil genius– έκανε μια σειρά από ανοησίες που δεν ανέτρεψε κανείς (ο Μπαράκ Ομπάμα ακολούθησε πιστά το σχέδιο) και τις οποίες πληρώνουμε σήμερα. Η Τουρκία έγινε το rogue state που έγινε μέσω της πολιτικής του Κίσσιντζερ και του Μπρεζίνσκι. Και ο Ερντογάν έγινε εκείνο το είδος του δικτάτορα που απολαμβάνει λαϊκής συναίνεσης· όπως ο Στάλιν, όπως ο Χίτλερ.

Το ερώτημα είναι: Γιατί η Ευρώπη, γιατί η Δύση «χρειάζεται» την Τουρκία; Να ένας από τους μύθους της παρωχημένης γεωπολιτικής. Στην πραγματικότητα η Τουρκία χρειάζεται τη Δύση – η «κανονική» ευρωπαϊκή βοήθεια δεν ξεπερνάει το ένα δις ευρώ (υπάρχει και «έκτακτη»), αλλά το ΝΑΤΟ έχει χτίσει δύναμη 500.000 ενόπλων· και ο Ερντογάν προβάλλει όλο και μεγαλύτερες απαιτήσεις. Όσο για τους Ευρωπαίους ηγέτες δείχνουν την ανεπάρκειά τους: ο Ερντογάν οργανώνει προεκλογική εκστρατεία στο ευρωπαϊκό έδαφος, εμποδίζει τους Τούρκους μετανάστες να ενταχθούν στην Ευρώπη, κατηγορεί τη Γερμανία για «ναζισμό» –θράσος: λες και η Τουρκία αντιστάθηκε στον ναζισμό– και μας κάνει μαθήματα ισλαμικής ηθικής: καταφέρεται εναντίον του κοσμικού κράτους, των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, της φυλετικής ισότητας, της συμμαχίας με τους Κούρδους, της ανεξαρτησίας της δικαιοσύνης. Αν η έμμονη ιδέα της Δύσης ήταν πάντα η Ρωσία, η έμμονη ιδέα της Τουρκίας είναι οι Κούρδοι στους οποίους έχουν προστεθεί οι γκιουλενιστές. Παρ’ όλ’ αυτά, εμείς με το κόκκινο χαλί προσπαθούμε να αποσπάσουμε, χαρίζοντας μερικά δισεκατομμύρια ευρώ, την υπόσχεση ότι ο Ερντογάν δεν θα αφήσει να διαχυθούν στην Ευρώπη 4 εκατομμύρια Σύροι πρόσφυγες που έχουν εγκατασταθεί προσωρινά στην Τουρκία. Μα, πότε η Τουρκία κράτησε τις υποσχέσεις της; Το ΝΑΤΟ της ανέθεσε τον ρόλο της περιφερειακής δύναμης σταθερότητας· και ιδού τα αποτελέσματα: διχοτόμηση της Κύπρου, εμφύλιος πόλεμος στη Συρία, ταραχές στον αραβικό κόσμο. Η Τουρκία τις έχει υποδαυλίσει όλες ευνοώντας οποιονδήποτε επιτίθεται στους Κούρδους και στους Σιίτες· οποιονδήποτε διαβρώνει την κοινωνική συνοχή στη Δύση. Το σχέδιό της είναι αποσταθεροποίηση, εξισλαμισμός, Ευρασία.

Το πράγμα μπερδεύεται περισσότερο. Οι αμερικανικές βάσεις στην Τουρκία υποτίθεται ότι χρησιμεύουν για την αντιμετώπιση της ισλαμικής τρομοκρατίας. Πώς έτσι; Αφού οι θρησκευτικο-πολιτικές δυνάμεις που πολεμούν τον Άσαντ στη Συρία –έναν ακόμα ορκισμένο εχθρό της Τουρκίας– είναι φιλικές προς τον Ερντογάν. Στο μεταξύ, σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες η Τουρκία ανεγείρει τζαμιά, αναδεικνύει ιμάμηδες, διαχειρίζεται μέσω της θρησκείας την τουρκική διασπορά (τον τρόπο της ζωής της, την πολιτική της, την ψήφο της), δυσφημεί την Ευρώπη, αποκτά εκπροσώπους που καταπολεμούν νομικά την «ισλαμοφοβία» και επιτηρεί τον ευρωπαϊκό δημόσιο λόγο προκειμένου να στηλιτεύει την εχθρότητα προς την Τουρκία, το Ισλάμ και τον Ερντογάν. Κοντολογίς, ο Ερντογάν αναμειγνύεται στην ευρωπαϊκή πολιτική, ενώ, παραλλήλως, στην Τουρκία διευθύνει μανιώδη αντιευρωπαϊκή και αντιδυτική προπαγάνδα, fake news, εθνικιστικό παραλήρημα. Μια σκηνή που εκτυλίχθηκε τον περασμένο Φεβρουάριο ήταν εύγλωττη: στο συνέδριο του κόμματός του ο Ερντογάν ανέβασε στη σκηνή ένα κοριτσάκι ντυμένο με στολή παραλλαγής, το αγκάλιασε και του είπε: «Αν πεθάνεις για την πατρίδα θα σε σκεπάσω με τη σημαία μας, με το θέλημα του Αλλάχ». Το κοριτσάκι έβαλε τα κλάματα.

Στους κανόνες της διπλωματίας συμπεριλαμβάνεται η στάση ψυχρότητας, που σημαίνει δυσπιστία και μια σκιά απειλής. Αλλά εμείς, μετά από τόσες υποχθόνιες και φανερές επιθετικές κινήσεις της Τουρκίας, στρώνουμε το κόκκινο χαλί στο οποίο ο Ερντογάν μετά βίας συγκρατείται για να μη φτύσει.

Σώτη Τριανταφύλλου  

Πηγή: https://www.athensvoice.gr/politics/481252_kokkino-hali 

Λεωνίδας Καστανάς*: Τρομοκρατία και συμπάθεια: Η Ελλάδα δεν κλαίει για τους νεκρούς της τρομοκρατίας

Posted in ΕλεύθερηΓνώμη

Στα τέλη της δεκαετίας του ’70, έχουμε απαλλαγεί από τη βασιλεία, έχουμε μαλώσει με το ΝΑΤΟ και οι πρωταίτιοι της χούντας βρίσκονται στη φυλακή. Η δημοκρατία ισορροπεί, η οικονομία ανακάμπτει, και η χώρα φτιασιδώνεται για να ζήσει το σοσιαλιστικό της όνειρο. Το γεγονός ότι η βόρεια Κύπρος είναι πλέον τουρκική δεν απασχολεί ιδιαίτερα ούτε τους ταγούς ούτε τους πολίτες, έστω και αν δηλώνουν το αντίθετο. Οι Έλληνες κάτι έχουν ακούσει και δεν ορέγονται πια το σοβιετικό μοντέλο της φτώχειας και της απομόνωσης. Έχουν άλλα σχέδια για το σοσιαλισμό του μέλλοντός τους και εξουσιοδοτούν τον Ανδρέα Παπανδρέου να τα υλοποιήσει.

Οι πολίτες δεν παύουν να δηλώνουν θυμωμένοι και αδικημένοι γενικώς, διαπρύσιοι εχθροί των Αμερικάνων και της χούντας για την πτώση της οποίας δεν έκαναν και πολλά πράγματα. Οι δυο δολοφονίες του σταθμάρχη της CIA Ρ. Γουέλς, τον Δεκέμβρη του ’75 και του βασανιστή της χούντας Ε. Μάλλιου, ένα χρόνο αργότερα, γίνονται δεκτές με συγκρατημένο ενθουσιασμό μιας και υπάρχει η υποψία ότι πρόκειται για προβοκάτσιες ή «ξεκαθάρισμα λογαριασμών». Τα «καλύτερα» έπονται. Όταν μέσα σε 13 χρόνια πέφτουν από το σαρανταπεντάρι της «ΕΟ 17 Νοέμβρη» τέσσερις αστυνομικοί, ένας εκδότης, δύο επιχειρηματίες, ένας εισαγγελέας και ένας αμερικάνος ναυτικός ακόλουθος, ο κόσμος σιγουρεύεται ότι οι τολμηροί εκδικητές δεν είναι αποκριάτικοι Ζορό αλλά βρίσκονται στο πλευρό του. Δεν βγαίνει βέβαια στους δρόμους να πανηγυρίσει αλλά μεγάλο μέρος της κοινής γνώμης γουστάρει, συμφωνεί ή απλώς ανέχεται. Πάντα ανάμεσα από δυο μισόκιλα, σε ταβέρνες. Η ανωνυμία βέβαια τους εκνευρίζει, αλλά διεγείρει και το ενδιαφέρον τους.

 Ενώ το καραβάνι του σοσιαλισμού προχωρά με επιδοτήσεις και δανεικά, οι πολίτες αισθάνονται ότι τα πράγματα δεν είναι ακριβώς έτσι όπως τους τα υποσχέθηκαν. Υπάρχουν αδικίες αφού δεν έγιναν όλοι πλούσιοι, τα παιδιά τους δεν μπορούν να γίνουν όλα γιατροί και αρχιτέκτονες, άσε που είναι υποχρεωμένοι να δουλεύουν έως και τα 55. Ακούνε και για διάφορες παρασπονδίες και μπαγαμποντιές των σοσιαλιστών και όπως και να το κάνουμε τους πνίγει η αδικία. Τα κορμιά που πέφτουν ένα κάθε χρόνο χωρίς κανένα λόγο δεν έχουν κάτι εμφανές που να «αιτιολογεί» τη δολοφονία τους, αλλά «για να τους καθαρίζουν κάτι θα ξέρουν». «Καλά κάνουν, ρε Μανώλη, να ’χουν κάποιον να φοβούνται όταν πάνε να μας κλέψουν». Αυτά δεν ακούγονται από όλους αλλά ακούγονται από πολλούς απλούς λαϊκούς ανθρώπους του μεροκάματου που δεν έχουν σφάξει στη ζωή τους ούτε κοτόπουλο. Ακούγονται και από «προοδευτικούς αριστερούς διανοούμενους» που θυμούνται τον Ερρίκο Μαλατέστα και την ατομική βία ως λίπασμα για τη χειραφέτηση της εργατικής τάξης και επικρουστήρα της επανάστασης. Ευτυχώς, στον καπιταλισμό τα καλτσόν είναι φθηνά και μπορούν να τα σκίζουν ανέξοδα.

Σήμερα φαντάζει τελείως φυσιολογικό που κανείς δεν αποτόλμησε μια συγκέντρωση διαμαρτυρίας εναντίον της τρομοκρατίας. Θα είχε οικτρή αποτυχία. Αλλά ίσως δικαιολογεί και το γεγονός ότι η 17 Νοέμβρη έμεινε ασύλληπτη σχεδόν 30 χρόνια και εξαρθρώθηκε μόνο όταν ενδιαφέρθηκαν οι Εγγλέζοι και με αφορμή ένα τυχαίο γεγονός. Και που σε μια μικρή χώρα των 10 εκατ. κατοίκων δεν υπήρχε ούτε και υπάρχει λαϊκό αίτημα καταστολής της τρομοκρατίας, άρα και ευρύτερη πολιτική βούληση. Στην καλύτερη περίπτωση περνάει απαρατήρητη και γι’ αυτό δεν παράγει σοβαρά πολιτικά γεγονότα. Ακόμα και η εξόχως πολιτική δολοφονία του Παύλου Μπακογιάννη (26/9/1989) πέρασε γρήγορα στο ντούκου μιας και προείχε η υπόθεση του «βρώμικου ’89». Η Ελλάδα δεν κλαίει για τους νεκρούς της τρομοκρατίας.

Η «παράπλευρη απώλεια» του δύστυχου Θάνου Αξαρλιάν προκαλεί μια ευρύτερη αγανάκτηση και μια δυσπιστία ως προς την ηθική και την αποτελεσματικότητα της οργάνωσης. Τα επόμενα όμως οκτώ χρόνια προστίθενται στον κατάλογο των θυμάτων ο διοικητής της εθνικής τράπεζας, ένας τούρκος διπλωμάτης, ένας εφοπλιστής και ο βρετανός στρατιωτικός ακόλουθος, για να τονωθεί και πάλι ο ρόλος των τιμωρών της «καπιταλιστικής και ιμπεριαλιστικής θηριωδίας». Ο κόσμος όμως έχει ήδη υπερκαταναλώσει το αίμα και το βαριέται. Όταν η οργάνωση εξαρθρώνεται το 2002, η Ελλάδα περιμένει τους ολυμπιακούς αγώνες, το χρήμα πέφτει right through, η οικοδομή καλπάζει και το ατομικό προφίλ των εγχώριων Ζορό είναι τόσο μπανάλ και ξενερουά που σύντομα τους εξαφανίζει από τις οθόνες του εθνικού φαντασιακού. Εξάλλου το λαϊκό σοσιαλιστικό αίτημα (με τα λεφτά των άλλων) έχει σχεδόν δικαιωθεί. Τι να μας πουν τώρα ο μελισσοκόμος και τα παιδιά της παπαδιάς;

Η πολιτική αριστερά κράτησε ασφαλείς αποστάσεις από την αριστερή τρομοκρατία και καταδίκαζε κάθε σχετική δραστηριότητα. Τόσο το ΠΑΣΟΚ όσο και τα δύο κομμουνιστικά κόμματα, το ΚΚΕ και το ΚΚΕ Εσωτ, για πολλούς λόγους, πολιτικούς και μη. Στην αρχή ήταν επιφυλακτική μιας και δεν ήξερε αν αυτοί που μιλούσαν στο όνομα της επαναστατικής ένοπλης αριστεράς δεν ήταν πράκτορες των Αμερικάνων. Το ΚΚΕ μάλιστα ίσως ακόμα πιστεύει πως ήταν. Κατά δεύτερον οι δολοφονίες δεν προκαλούσαν πολιτικές εξελίξεις, όπως η δολοφονία του Άλντο Μόρο στην Ιταλία, συνεπώς δεν είχαν και πολιτική βαρύτητα.

Η δολοφονική τρομοκρατία παράγει αποτελέσματα σε εμπόλεμες καταστάσεις και εξεγέρσεις. Προκαλεί απώλειες και πανικό στον αντίπαλο, τρόμο στον άμαχο πληθυσμό και μαζικές αναγκαστικές προσχωρήσεις στο ένα ή στο άλλο στρατόπεδο. Γι’ αυτό και ανήκει στα εγκλήματα πολέμου. Σε συνθήκες δημοκρατικής νομιμότητας ικανοποιεί μόνο κατώτερα εκδικητικά ένστικτα και βάρβαρες ιδεοληψίες που ενώ εμφανίζονται ως πολιτική στάση είναι τελείως απολίτικες. Αλήθεια, έχετε αναλογιστεί πώς νιώθει κάποιος που δολοφονεί στην ψύχρα έναν άγνωστο που δεν του ’χει κάνει τίποτα; Τι ψυχή κουβαλάει μέσα του;

Οι μεταπολιτευτικοί ηγέτες της κομμουνιστικής αριστεράς ήταν έντιμοι άνθρωποι. Οι περισσότεροι είχαν ζήσει την κατοχή και τον εμφύλιο, είχαν βιώσει τη φρίκη τόσο της λευκής όσο και της κόκκινης τρομοκρατίας και είχαν αποφασίσει ότι θα πορευθούν αποδεχόμενοι την «αστική δημοκρατία» μέχρι αυτή να τους παραδοθεί από το εκλογικό σώμα ώστε να την μετασχηματίσουν σε σοσιαλιστική. Μετά ό,τι καλό ή κακό ήθελε προκύψει. Μάλλον σοκάρονταν, όταν έβλεπαν ότι κάποιοι απίθανοι άγνωστοι ήθελαν να επιβάλουν μια παρωδία εμφυλίου πολέμου σε μια ευρωπαϊκή δημοκρατική χώρα εν καιρώ καλοθρεμμένης ειρήνης. Εντέλει δυσφημούσαν την αριστερά και δη την επαναστατική, μιας και οι αναίτιοι πισώπλατοι φόνοι γίνονταν γενικώς στο όνομά της. Φυσικά και δεν θα έβγαιναν στους δρόμους για να την καταδικάσουν, αφού δεν θα έβγαινε και ο λαός τους. Αριστεροί δήλωναν οι δολοφόνοι, δεν ήταν δα και τίποτα δεξιοί!

Οι χρόνοι όμως του Κύρκου και του Φλωράκη παρήλθαν ανεπιστρεπτί. Ένα μέρος των πολιτικών τους απογόνων συνάντησε τον ριζοσπαστισμό και ανακάλυψε στα γεράματα την πολιτική βία. Τα καταπιεσμένα γούστα βγήκαν στην επιφάνεια χωρίς ενοχές, μιας και υπήρχε ανάλογο λαϊκό ακροατήριο. Πάντοτε στο μιλητό, βέβαια. Κάποιοι κατέθεσαν ως μάρτυρες υπεράσπισης στη δίκη της 17 Νοέμβρη, άλλος είδε στη δράση της μια βαθύτερη έγνοια για τον άνθρωπο και άλλοι, με αφορμή τα μνημόνια, διέκριναν στοιχεία νομιμότητας στη βίαιη πολιτική δράση. Αν είναι βέβαια για καλούς και προοδευτικούς σκοπούς. Δηλαδή, βία αριστερή. Σήμερα παρατηρούμε μια σκανδαλώδη ανοχή στον ιδιότυπο πολιτικό ακτιβισμό της βαριοπούλας και της βόμβας μολότοφ. Η βία εντός των πανεπιστημιακών χώρων προστατεύεται από το «άσυλο». Από την άλλη, η ημιτελής δίκη της Χ.Α. παραμένει πάντα μια πληγή. Τι σημαίνουν όλα αυτά;

Η κυβερνώσα αριστερά παίζει ακόμα παιχνίδια αναπαράστασης του εμφυλίου πολέμου, στο play station, κάτω από πορτρέτα του Άρη Βελουχιώτη. Αρέσκεται στις προσομοιώσεις βίας, στους φθηνούς υπόρρητους συμβολισμούς, στο κλείσιμο ματιού προς την αναρχική επαναστατημένη εξαδέλφη της που κάτι ψηφίζει και αυτή. «Μπορεί να γίναμε φίλοι των Αμερικάνων αλλά είμαστε ακόμα κομμουνιστές και επαναστάτες, μην το ξεχνάτε». Σε εποχές κρίσης και κατάρρευσης μπορεί και κάποιοι ανόητοι να τσιμπήσουν. Ο τρόμος πάνω από την πόλη δίνει μια επίφαση εξέγερσης και υπάρχουν αφελείς για ν’ αγοράσουν.

Αλλά πρέπει να τελειώνουμε με την πολιτική βία, δεν βρίσκετε; Αντιδημοκρατική, αδιέξοδη, ανώφελη, αντιαισθητική, αντιπαραγωγική, ψυχοφθόρα. Μόνο πόνο και κακό προκάλεσε παντού, όπου ασκήθηκε. Μια πρόβα ολοκληρωτισμού ή φασισμού, αν προτιμάτε. Κόκκινου ή μαύρου, θα σας γελάσω. Ο παλιμπαιδισμός «απαγορεύεται» στην πολιτική τάξη, ακόμα και σ’ αυτήν την ανιστόρητη κοινοβουλευτική αριστερά. Ας σοβαρευτούμε. Γιατί σε λίγο θα μείνουν στην πατρίδα μόνο οι γέροι και όσοι θέλουν να πλακώνονται μεταξύ τους.

*Λεωνίδας Καστανάς 
Source: https://www.athensvoice.gr/politics/481255_tromokratia-kai-sympatheia 

Χρήστος Μηνάγιας*: Άγκυρα και Ακιτζή εκβιάζουν για το Κυπριακό!

Posted in ΕλεύθερηΓνώμη

Νέοι εκβιασμοί έρχονται τόσο από την Άγκυρα όσο και από την κατοχική τουρκοκυπριακή ηγεσία και με την σιωπή της ελλαδικής και ελληνοκυπριακής πλευράς. Μετά τη συνάντηση του με το Γενικό Γραμματέα του Ο.Η.Ε. Antonio Guterres στη Νέα Υόρκη στις 29-09-2018, ο Τουρκοκύπριος Mustafa Akıncı δήλωσε τα εξής: