Χρήστος Ζιώγας*: The chicken game

Posted in ΕλεύθερηΓνώμη

Ιωάννης Μπαλτζώης*: Τουρκία: Οι πιο Κρίσιμες Εκλογές – Τι Σημαίνει, τι θα ΣυμβείΡετζέπ Ταγίπ Ερντογάν: «L’État, c’est moi»-Ο Σουλτάνος με τις Υπερεξουσίες!

Posted in ΕλεύθερηΓνώμη

Οι εκλογές στην Τουρκία με το νέο Σύνταγμα και την ανάληψη της προεδρίας από τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν αποτελούν την αρχή της νέας εποχής για την Τουρκία (της Νέας Τουρκίας), ένα νέο σύστημα διακυβέρνησης του ενός ανδρός ( One Man Show).
«Το Κράτος είμαι εγώ» (L’État, c’est moi ), διακήρυττε με αλαζονεία ο βασιλιάς της Γαλλίας, Λουδοβίκος XIV και κάπως έτσι θα σκέφτεται και ο Σουλτάνος Ερντογάν σήμερα. Ο «Βασιλιάς Ήλιος» της Γαλλίας που οι αριστοκράτες θεωρούσαν προνόμιο να τον βλέπουν να αφοδεύει, να ξυρίζεται ή να σπάει το αυγό του. Λειτουργούσε ο Λουδοβίκος XIV, ως ο απόλυτος μονάρχης και δεν του ξέφευγε τίποτα, από την εθνική θρησκεία μέχρι και τη συντήρηση των δέντρων!! Θέσπισε νέους νόμους, εξαπέλυσε πολέμους, όρισε νέα πλαίσια στην τέχνη και τη λογοτεχνία, όλα με σκοπό να προβληθεί ο ίδιος. «Το κυρίαρχο πάθος μου είναι σίγουρα η αγάπη μου για τη δόξα», παραδέχτηκε κάποτε. Εδώ οι απόψεις των δύο, ταυτίζονται πλήρως.

Ο ΝΕΟΣ ΑΤΑΤΟΥΡΚ
Ένας δημοφιλής στην Τουρκία χιουμοριστικός ιστότοπος, ο Zaytung, που δημοσιεύει «ειδήσεις» με επίγραμμα «Τίμιες, Αμερόληπτες, Ανήθικες Ειδήσεις”, δημοσίευσε ένα άρθρο με τίτλο «Το προεδρικό σύστημα επηρεάζει την Φενέρμπαχτσε”, την δημοφιλή ποδοσφαιρική ομάδα της Κωνσταντινούπολης, που οπαδός της είναι και ο πρόεδρος Ερντογάν. Το άρθρο ανέφερε ότι στο τελευταίο προεδρικό διάταγμα που υπογράφτηκε από τον Πρόεδρο Ερντογάν, υπαγορεύει και εντέλει την Φενερμπαχτσέ, ότι από τούδε η ομάδα θα έπρεπε να εμφανίζεται στο γήπεδο με έναν αμυντικό μέσο, αντί για δύο, ως μέχρι τούδε, με προφανή χιουμοριστική διάθεση και για να καταδείξει ότι ο πρόεδρος Ερντογάν έχει άποψη για τα πάντα και θα παρεμβαίνει με προεδρικά διατάγματα για τα πάντα, ακόμη και για θέματα τακτικής μιας ποδοσφαιρικής ομάδας.

Ο Ερντογάν κυριαρχεί στην Τουρκία για περίπου 16 χρόνια, αλλά γι ‘αυτόν, αυτό δεν αρκεί. Με τις διπλές εκλογές της 24ης Ιουνίου 2018 (προεδρικές και κοινοβουλευτικές), αφού κέρδισε την προεδρία και την κοινοβουλευτική πλειοψηφία με την συνεργασία του κόμματός του ΑΚΠ με το ακροδεξιό κόμμα ΜΗΡ, στην ουσία μετέτρεψε το κοινοβουλευτικό σύστημα της Τουρκίας σε ένα εκτελεστικό προεδρικό σύστημα, χωρίς σχεδόν καθόλου έλεγχο και ισορροπία. Ο Ερντογάν, είναι αναμφίβολα ο πιο δημοφιλής, αλλά ταυτόχρονα και ο πιο διχαστικός ηγέτης στη σύγχρονη τουρκική ιστορία. Έχει ήδη κυριαρχήσει στη χώρα περισσότερο και από τον Μουσταφά Κεμάλ , τον ιδρυτή της σύγχρονης, κοσμικής Τουρκίας, τον επονομαζόμενο Ατατούρκ (πατέρας των Τούρκων). Το 2023, όταν θα λήξει η προεδρική του θητεία, ο Ερντογάν θα έχει κυβερνήσει την Τουρκία για 21 χρόνια, σε σύγκριση με το 15 του Μουσταφά Κεμάλ, άρα θα γίνει ο νέος Ατατούρκ και μάλιστα πολύ καλύτερος του αρχικού. Και το 2023 ο Ερντογάν θα είναι ξανά υποψήφιος για μια άλλη πενταετή θητεία. Και ποιος αμφισβητεί ότι δεν θα κερδίσει ξανά, όταν μέχρι τώρα σε 14 εκλογικές αναμετρήσεις είναι ο απόλυτος κυρίαρχος και νικητής;

Η ΝΕΑ ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΗ
Ο Ερντογάν, πραγματικός Σουλτάνος, είναι επικεφαλής της εκτελεστικής εξουσίας και διορίζει τα μέλη του υπουργικού συμβουλίου όπως επιθυμεί, ακόμη και με ανθρώπους εκτός βουλής. Έχει την αποκλειστική αρμοδιότητα έκδοσης προεδρικών διαταγμάτων, τα οποία έχουν ισχύ νόμου, ενώ ο ίδιος θα μπορεί να επιλέγει και να διορίζει την ηγεσία του δικαστικού σώματος.
Η χώρα διοικείται πλέον από τον ίδιο, με την βοήθεια 16 υπουργείων, 9 επιτροπών και 4 ειδικών γραφείων που ιδρύονται με το νέο σύστημα. Ουσιαστικά καταργείται το Σύνταγμα, καθώς και η διάκριση των εξουσιών, ενώ δεν υπάρχει κανένας θεσμικός έλεγχος στις πράξεις και στις εξουσίες του υπερ-προέδρου. Το νέο υπουργικό συμβούλιο του Ερντογάν αποτελείται κυρίως από νεοφερμένους και όχι απαραίτητα πολιτικών προσώπων. Έτσι μεταξύ αυτών συμπεριλαμβάνονται τέσσερις επιχειρηματίες. Συγκεκριμένα, ένας ταξιδιωτικός πράκτορας, ως Υπουργός τουρισμού, ένας ιδιοκτήτης κολλεγίου ως υπουργός παιδείας, ένας επιχειρηματίας ως υπουργός εμπορίου και ένας ιδιοκτήτης νοσοκομείου ως υπουργός Υγείας, όλοι φίλοι και υποστηρικτές του προέδρου Ερντογάν. Οι περισσότεροι άλλοι νέοι υπουργοί είναι βασικά τεχνοκράτες.

Μόνο δύο βασικές θέσεις του υπουργικού συμβουλίου παρέμειναν αμετάβλητες. Ο υπουργός Εξωτερικών Μεβλούτ Τσαβούσογλου και ο υπουργός Εσωτερικών Σουλειμάν Σοϋλού διατήρησαν τα χαρτοφυλάκιά των, αφού είναι δύο άτομα, της απολύτου εμπιστοσύνης και του στενού περιβάλλοντος του Ερντογάν. Ο μεν Τσαβούσογλου ενεργούσε μέχρι τώρα περισσότερο ως «γραμματέας» και εντολοδόχος του προέδρου και όχι ως υπουργός χάραξης εξωτερικής πολιτικής και προφανώς έτσι θα συνεχίσει. Από την άλλη ο Σοϋλού, αντιπρόεδρος του ΑΚΠ, θεωρείται «γεράκι» στον πόλεμο κατά του Κουρδικού ΡΚΚ, καθώς και των Κούρδων της Συρίας (YPG). Μαζί με τον αρχηγό της Στρατοχωροφυλακής (Τζαντάρμα) στρατηγό Αρίφ Τσετίν, διεξήγαγαν μαζί τον Τουρκικό Στρατό, δύο στρατιωτικές επιχειρήσεις (την «Ασπίδα του Ευφράτη» το 2016 και «Κλάδος Ελαίας» το 2018) κατά των Κούρδων της Συρίας, με εισβολή, κατάληψη και κατοχή εδαφών στην Βόρεια Συρία. Οι επιχειρήσεις θεωρήθηκαν επιτυχείς, αφού κατελήφθησαν Συριακά εδάφη στην περιοχή της Γιαραμπλούς και στο Κουρδικό καντόνι του Αφρίν στα Βόρεια της Συρίας, με ελάχιστες απώλειες για την Τουρκία, για άλλους λόγους, παρά για την στρατιωτική δεξιότητα και ικανότητα των Τουρκικών Ε.Δ., πλην όμως δεν είναι του παρόντος. Έτσι η διατήρηση του Σοϋλού στην θέση του και την τοποθέτηση του πρώην Αρχηγού του γενικού Επιτελείου στρατηγού Χουλουσί Ακάρ ως Υπουργού Άμυνας, εκφράζει την θέληση και την συνέχεια της επιθετικής πολιτικής του Ερντογάν κατά των Κούρδων στην Συρία.

ΟΙ ΕΞΟΥΣΙΕΣ ΕΡΝΤΟΓΑΝ
Ο Ερντογάν, είναι τώρα αρχηγός κράτους, της κυβέρνησης και του κυβερνώντος κόμματος, ελέγχοντας και τις τρεις εξουσίες. Σε πρόσφατο άρθρο του στο Ισραηλινό Think Tank BESA, ο δημοσιογράφος Burak Bekdil από την Άγκυρα , αναφέρεται στις υπερεξουσίες του Ερντογάν αναλυτικά, προκαλώντας έκπληξη για το πόσα πράγματα έχει αρμοδιότητα ο νέος πρόεδρος, δηλαδή ο Σουλτάνος Ερντογάν. Το νέο σύστημα παρέχει τρομακτικές υπερεξουσίες στον επικεφαλής του κράτους τις οποίες κανένας ηγέτης της Τουρκίας μέχρι σήμερα δεν διέθετε. Ούτε καν ο ιδρυτής της χώρας, ο Μουσταφά Κεμάλ. Στο σύστημα αυτό δεν υπάρχει πρωθυπουργός , ένας θεσμός που υπήρχε για πάνω από χίλια χρόνια στο σύστημα διακυβέρνησης της χώρας, από την εποχή των Σελτζούκων, στην εποχή των Οθωμανών και στην εποχή της Δημοκρατίας από το 1923 και ο ρόλος του υπουργικού συμβουλίου στη διακυβέρνηση της χώρας αλλάζει και υποβιβάζεται. Θα είναι επικεφαλής, εκτός από το υπουργικό συμβούλιο, σε πλήθος προεδρικών συμβουλίων που θα συστήνουν την πολιτική του κράτους για την επιστήμη, την τεχνολογία και την καινοτομία, την εκπαίδευση, την οικονομία, την ασφάλεια και την εξωτερική πολιτική, την δικαιοσύνη, • τον πολιτισμό και τις τέχνες, την υγεία και την ασφάλεια των τροφίμων , τις κοινωνικές πολιτικές, καθώς • και την τοπική διοίκηση. Θα είναι ακόμη υπεύθυνος για την εθνική κληρονομιά, τις Ένοπλες Δυνάμεις, την αμυντική βιομηχανία, τις θρησκευτικές υποθέσεις, το κυβερνητικό ταμείο πολλών δισεκατομμυρίων δολαρίων, το Εθνικό Συμβούλιο Ασφαλείας, το κρατικό συμβούλιο επιθεώρησης και τη διεύθυνση επικοινωνιών.

Αλλά αυτό δεν αρκεί. Μπορεί να ακούγεται σαν αστείο, αλλά ο Τούρκος πρόεδρος θα έχει επίσης την εξουσία να καθορίζει τις τιμές των φαρμακευτικών προϊόντων, καθώς και τα πρόστιμα για τους αυτοκινητιστές που οδηγούν χωρίς χειμερινά ελαστικά σε χιονισμένους δρόμους. Θα έχει αρμοδιότητα να επιθεωρεί και να επιβάλει απαγορεύσεις πτήσεων και να καθορίσει συντελεστές για επιθεωρήσεις οχημάτων, να διορίζει τα μέλη των συμβουλίων οδικής ασφάλειας, να αποφασίζει για τα επενδυτικά κίνητρα και να καθορίζει τους τόπους των ζωνών ελεύθερου εμπορίου!!

Επιπλέον, ο Ερντογάν θα έχει την αποκλειστική αρμοδιότητα να διορίζει τους προέδρους και τα μέλη της Διεύθυνσης Θρησκευτικών Υποθέσεων, του Συμβουλίου Ανώτατης Εκπαίδευσης, των πανεπιστημίων, του Εθνικού Πανεπιστημιακού Εξεταστικού Συμβουλίου, του κρατικού ραδιοτηλεοπτικού οργανισμού TRT, του Εθνικού Οργανισμού Πληροφοριών, του Κρατικού Επιθεωρητικού Συμβουλίου, των μελών της Αμυντικής Βιομηχανίας, τα όργανα κοινωνικής ασφάλισης, την υπηρεσία συνεργασίας και ανάπτυξης της Τουρκίας, το κρατικό στατιστικό ίδρυμα, τα συμβούλια επιθεώρησης των υπουργείων, την κρατική κατοικία, την κρατική υπηρεσία διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας, τον Τουρκικό Οργανισμό Ατομικής Ενέργειας , τους οργανισμούς περιφερειακής ανάπτυξης και το κρατικό ερευνητικό ίδρυμα TUBITAK. Όταν ο ιστότοπος αναφέρθηκε ακόμη και στο σύστημα και την ποδοσφαιρική τακτική της Φενέρμπαχτσέ, που καθορίστηκε με προεδρικό διάταγμα του Ερντογάν, πολλοί το θεώρησαν, ως ένα ακόμη χιουμοριστικό δημοσίευμα, στην πραγματικότητα είναι αυτό που συμβαίνει σήμερα στην Τουρκία και πόσο παντοδύναμος είναι ο Ερντογάν.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ
Το Ερντογανικής έμπνευσης διοικητικό αυτό μοντέλο της Τουρκίας, δεν μοιάζει καθόλου με τα συστήματα των ΗΠΑ και της Γαλλίας παρά το ότι ο ελεγχόμενος συστημικός Τουρκικός τύπος επιχειρεί να το προπαγανδίσει ως παρόμοιο με αυτά. Πρόκειται ξεκάθαρα για μια απολυταρχικού τύπου κρατική διακυβέρνηση, η οποία καλύπτεται από έναν εκλογικό δημοκρατικό μανδύα, σε μια αμφιλεγόμενη από πολλούς παρατηρητές εκλογική διαδικασία. Με δύο διαφορετικές ψηφοφορίες, η πρώτη τον Απρίλιο του 2017 και η δεύτερη τον Ιούνιο του 2018, οι Τούρκοι επέλεξαν να αλλάξουν ριζικά το υφιστάμενο καθεστώς, θεωρώντας ότι προχωρούν έτσι το δημοκρατικό σύστημα. Έχουν επιλέξει έναν ισχυρό και παντοδύναμο εκτελεστικό πρόεδρο και έναν γκροτέσκο σύστημα ενός ανδρός αρχή, πάνω από ένα κοινοβουλευτικό σύστημα με ελέγχους και ισορροπίες. Ειρωνικά θα λέγαμε ότι ψήφισαν δημοκρατικά υπέρ ενός αντιδημοκρατικού και απολυταρχικού καθεστώτος.

Οι εκλογές αυτές αποκάλυψαν αυτό που χαρακτηρίζει σήμερα την Τουρκία. Μια ανομοιογενή τριχοτομημένη χώρα. Από την μια ο Σουλτάνος Ερντογάν, που κυριάρχησε σε ολόκληρη την κεντρική Τουρκία και στις λαϊκές μάζες των μουσουλμάνων και από την άλλη πλευρά η κοσμική ελίτ των μεγάλων πόλεων, των παραλίων της Δυτικής Τουρκίας, τελείως διαφορετική από την μεγάλη μάζα των σουνιτών μουσουλμάνων, που απεχθάνονται τον Ερντογάν και την πολιτική του, αλλά δεν μπορούν να κάνουν διαφορετικά. Και φυσικά το τρίτο μέρος αποτελούν οι Κούρδοι, που απέχουν από τα μεγαλοιδεατικά εθνικιστικά οράματα του Σουλτάνου, ακόμη αντέχουν, αντιστέκονται και έχουν το δικό τους όραμα: Την δημιουργία του Κουρδικού τους κράτους. Τρεις κόσμοι διαφορετικοί ιδεολογικά και το κυριότερο πολιτισμικά και κυρίαρχος όλων και παντοδύναμος ο Σουλτάνος Ερντογάν.

Η ψηφοφορία στις 24 Ιουνίου έκανε την de facto εκτελεστική προεδρία του Ερντογάν σε εκτελεστική προεδρία de jure. Ο Ερντογάν είναι πολύ ευτυχισμένος, όπως και οι πιστοί οπαδοί του. Μία ερώτηση παραμένει, ωστόσο, αναπάντητη. Τι θα συμβεί μετά τον Ερντογάν; Ποιος θα κυβερνήσει την Τουρκία και πώς, με τέτοια υπερβολική εξουσία στα χέρια του; Ο ίδιος ο Ερντογάν δεν έχει καμία απάντηση σε αυτό. Ούτε και κανένας άλλος δεν μπορεί να απαντήσει, όσο ζει και κυβερνάει ο Ερντογάν. Αν του συμβεί κάτι, τότε τα γεγονότα και οι εξελίξεις για την Τουρκία θα είναι καταιγιστικές, επικίνδυνες και ενδεχομένως διασπαστικές. Ως τότε, ο Σουλτάνος Ερντογάν, ως σύγχρονος Λουδοβίκος XIV με έπαρση, αλαζονεία, έλλειψη του μέτρου και με νεοοθωμανικά εθνικιστικά οράματα και αντιλήψεις θα αναφωνεί σε κάθε ευκαιρία: « L’État, c’est moi » .

 

*Ο Ιωάννης Αθ. Μπαλτζώης είναι Αντγος (ε.α.) και Γεωπολιτικός Αναλυτής, Δίπλωμα Tactical Intelligence School (U.S. Army), κάτοχος Μεταπτυχιακού (M.Sc.) στην Γεωπολιτική Ανάλυση-Γεωστρατηγική Σύνθεση του Εθνικού & Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, Μέλος ΔΣ Ελληνικού Ινστιτούτου Στρατηγικών Μελετών (ΕΛΙΣΜΕ).

Δημήτρης Νατσιός* (Για την αντιγραφή: Γρηγόρης Νούσιας): Να τι σημαίνει ανάληψη πολιτικής ευθύνης…

Posted in ΕλεύθερηΓνώμη

Έψαχνε, λέει, γιά τις έννοιες (Anastasios Basaras) . . .

Να τι σημαίνει ανάληψη πολιτικής ευθύνης…

Παρακολουθήσαμε, όσοι ακόμη αντέχομε, το λεγόμενο «υπουργικό συμβούλιο», ακούσαμε την αγραβάτωτη ανικανότητα να ψελλίζει και να σιαλίζει, με κατεβασμένα τα μούτρα, κάτι αερόφουσκες, περί πολιτικής ευθύνης. Τα γνωστά κούφια καρύδια, δηλαδή…

Τι σημαίνει ανάληψη πολιτικής ευθύνης; Απαντώ:

18 Απριλίου 1941. Μεγάλη Παρασκευή. Οι Γερμανοί, οι κτηνάνθρωποι του Χίτλερ, δηώνουν, λεηλατούν και δολοφονούν την Πατρίδα μας. Ο διαπρεπής, εντιμότατος και εύθικτος πρωθυπουργός Αλέξανδρος Κοριζής, μετά τη συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου, πήγε στο σπίτι του και αυτοκτόνησε. Δεν άντεξε το στίγμα, επί πρωθυπουργίας του, μετά από 120 έτη, η Πατρίδα να σκλαβωθεί. Δεν παραιτήθηκε, αυτοκτόνησε. Θα αντιτείνει κάποιος: Έπρεπε να αυτοκτονήσει ο αγραβάτωτος πρώην καταληψίας; Όχι. Αλλά να παραιτηθεί!

Τι σημαίνει ανάληψη πολιτικής ευθύνης από πρωθυπουργό; Έτερο παράδειγμα:

8 Νοεμβρίου 1901. Μπροστά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, γίνονται συγκρούσεις ανάμεσα σε διαδηλωτές και την αστυνομία.Τα γεγονότα εκείνα πέρασαν στην ιστορία ως «Ευαγγελιακά», γιατί αφορμή τους υπήρξε η μετάφραση του Ευαγγελίου στη δημοτική γλώσσα. Η αφορμή, γιατί οι αιτίες ήταν βαθύτερες και κυρίως η σύγκρουση Γερμανίας και Ρωσίας για την επιρροή στα Βαλκάνια. Τέλος πάντων, κατά τη διάρκεια των ταραχών, τρεις φοιτητές και επτά πολίτες πέφτουν νεκροί από σφαίρες αστυνομικών και τραυματίζονται ογδόντα περίπου άνθρωποι. Στις 10 Νοεμβρίου του 1901, ο πρωθυπουργός Γεώργιος Θεοτόκης, σε θυελλώδη συνεδρίαση της Βουλής, κερδίζει ψήφο εμπιστοσύνης. Όμως την επομένη ημέρα, για λόγους ευθιξίας, υπέβαλε την παραίτησή του. Δεν παραιτήθηκε ο υπουργός, αλλά ο πρωθυπουργός, ο οποίος ποτέ δεν έδωσε διαταγή να πυροβοληθούν οι διαδηλωτές. Ανάληψη πολιτικής ευθύνης για τον Θεοτόκη σήμαινε παραίτηση. Δεν μπορούσε να αντέξει το βάρος των δέκα αδικοχαμένων πολιτών. Εδώ ξεπερνούν τους εκατό…

Πριν προχωρήσω σε άλλες αναλήψεις γενναίας και πραγματικής πολιτικής ευθύνης, να σημειώσω κάτι για την λέξη «ευθύνη» και την ιστορία της. Ετυμολογικώς η λέξη παράγεται από το ρήμα είμι (με ψιλή και περισπωμένη), που σημαίνει πορεύομαι, θα έλθω. Από το θέμα αυτού του ρήματος, παράγεται και το επίθετο ιθύς, ευθύς, που είναι ο ίσιος, ο ευθύς χαρακτήρας, σε αντίθεση με τον στρεψόδικο. Ευθύνη σημαίνει ιθύνω, δηλαδή, ισιάζω, διευθύνω εις λογοδοσίαν, φέρω, διοικώ. (ο ιθύνων νους). Αναλαμβάνω την ευθύνει σημαίνει ότι κυβερνώ, είμαι υπεύθυνος (υπό+ευθύνη), έχω την δυνατότητα επιλογών, αλλιώς είμαι ανεύθυνος.

Στην αρχαία αθηναϊκή δημοκρατία όλοι οι αξιωματούχοι υποβάλλονταν σε «δοκιμασία» στη βουλή, πριν ανακηρυχθούν ελέγχονταν η ικανότητα και το ήθος τους. Αλλά και όταν τελείωνε η θητεία τους έπρεπε να λογοδοτήσουν για τα πεπραγμένα τους και κυρίως εκείνοι, που διαχειρίζονταν δημόσιο χρήμα. Ήταν η περίφημη «εύθυνα» (και όλοι διακατέχονταν από τον τρόμο της ευθύνης - «τρέμων της ευθύνης, απολύσαι», γράφει ο Αριστοφάνης στις «Σφήκες». Ο αξιωματούχος έπρεπε, τελειώνοντας την θητεία του, να είναι «μη πλουσιώτερος, αλλά ενδοξότερος» κατά τον Ισοκράτη. Μάλιστα κατά τον Αριστοτέλη στο έργο του «Αθηναίων Πολιτεία» υπήρχαν και δέκα άνδρες, οι εύθυνοι - «κληρούσι και ευθύνους ένα της φυλής εκάστης», που επιτηρούσαν και δίκαζαν τα λαμόγια και τις κοπριές της εποχής. Όσοι καταδικάζονταν για ατασθαλίες και εγκληματικές πράξεις, χαρακτηρίζονταν «άτιμοι». Και η «ατιμία» ισοδυναμούσε με ηθική εκμηδένιση, παρεμφερή με τον θάνατο. Με διασυρμό μάλιστα απειλούνταν όχι μόνον οι ίδιοι αλλά και τα παιδιά τους. Η απειλή της «ατιμίας» για ολόκληρη την οικογένεια χαλιναγωγούσε τους φαύλους γεννήτορες.

Με βάση τα αρχαία δεδομένα, είναι ή δεν είναι «άτιμοι» οι σημερινοί αξιωματούχοι; Ανύπαρκτοι, ανίκανες μετριότητες, που στήνουν φθηνές παραστάσεις, βάζοντας και βγάζοντας γραβάτες, ενώ ο λαός «τηγανίζεται» από την φρίκη!

Ας επανέλθουμε, όμως, σε παραιτήσεις πρωθυπουργών για λόγους ευθιξίας και πολιτικής τιμιότητας.

18 Αυγούστου 1950. Κυβέρνηση συνεργασίας με πρωθυπουργό τον σπουδαίο Νικόλαο Πλαστήρα. Πράος άνθρωπος και ευθύς χαρακτήρας ο Πλαστήρας, προωθεί «μέτρα ειρηνεύσεως» του τόπου και προτείνει την κατάργηση της θανατικής ποινής. Δεν πέρασε και παραιτήθηκε, διότι, όπως δήλωσε στη Βουλή, «εδημιουργήθη κυβερνητική κρίσις διότι εις μίαν θρησκευτικήν εορτήν επανέλαβα το ειρήνη υμίν του Ιησού, διά το οποίο Εκείνος καταδικάσθηκε από τους τότε Γραμματείς και Φαρισαίους». Θα το γράψω κι ας φανεί απλοϊκό: Ο Πλαστήρας ήταν πιστός άνθρωπος, με ήθος ορδόδοξο. Αυτό και τίποτε άλλο. Βαρεθήκαμε, σιχαθήκαμε τους άθεους, τους αλιβάνιστους, τους μασόνους, τους νεοεποχίτες με γκουρού και αστρολόγους και λοιπούς κακόσχολους τζιτζιφιόγκους, που βλέπουν την Εκκλησία ως εκλογική κάλπη.

Θρηνούμε όλοι μας για το μεγάλο κακό στην Αττική. Θρηνούμε και θλιβόμαστε για την δύσμοιρη Πατρίδα μας. Διαλυμένο κράτος. Χωρίς ηγεσία πολιτική, στρατιωτική και, ας μου επιτραπεί, εκκλησιαστική. Σάβανα, που δεν αφήνουν την Πατρίδα να αναπνεύσει είναι όλες οι αγραβάτωτες, και μη, μετριότητες. Μέσα στις ευφρόσυνες γι’ αυτούς αυταπάτες, ετοίμαζαν γιορτές για τη δήθεν έξοδο από την κρίση. Η κρίση, η πραγματική, είναι οι ίδιοι που βυθίζουν τον λαό από τραγωδία (προδοσία της Μακεδονίας) σε τραγωδία (φονικές πυρκαγιές).

Δάσκαλος σε μικρά παιδιά είμαι και τα βλέπω όταν περιπέσουν σε κάποιο ελάχιστο παράπτωμα, μία ανώδυνη αταξία, σκύβουν το κεφάλι και το πρώτο πράγμα που λένε είναι: «Συγγνώμη, κύριε». Τούτοι οι αναιδείς πτωχοαλαζόνες δεν το έπραξαν. Αυτό δεν θα ξεχαστεί όταν αναλάβει ο λαός την πολιτική ευθύνη και γλυτώσομε για πάντα από την κρίση, τον πολιτικό κόσμο και υπόκοσμο…

*Δημήτρης Νατσιός, δάσκαλος - Κιλκίς.

 

Υ.Γ. Για την αντιγραφή, ΓΔΝ.

 

Δημήτρης Στεργίου: Όταν η Πεντέλη δεν το βάζει κάτω

Posted in ΕλεύθερηΓνώμη

Έχουμε συνηθίσει να τον βλέπουμε στην πρώτη γραμμή κάθε φορά που ένα πύρινο μέτωπο κατατρώει λίγο ακόμα από το πράσινο που έχει μείνει στην Πεντέλη – είτε σκαρφαλωμένο σε κάποιο όχημα πυρόσβεσης, είτε στο συντονιστικό κέντρο να δίνει οδηγίες, είτε μπροστά στις κάμερες να ενημερώνει για την κατάσταση. Ο Δημήτρης Στεργίου είναι ο δήμαρχος που έχει ταυτιστεί περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο άρχοντα της τοπικής αυτοδιοίκησης με την πολιτική προστασία, την πυροπροστασία και την πυρασφάλεια σε έναν από τους λίγους εναπομείναντες «πνεύμονες» της Αττικής.

Γνωρίζει πολύ καλά το «βουνό» και έχει δεσμευτεί να συνεχίσει να προσπαθεί, όχι μόνο για να σωθεί από τις φλόγες, αλλά και για να ξαναπρασινίσει. Εβδομήντα μέτρα από το σπίτι του, στο Νταού Πεντέλης, ξεκίνησε η φωτιά που έφτασε να κάνει στάχτη την Ανατολική Αττική και να στερήσει τη ζωή από δεκάδες ανθρώπους πριν από λίγες ημέρες. «Η φωτιά εξελίχθηκε αστραπιαία», μου λέει. «Πρώτη φορά εγώ, με τόση εμπειρία, βλέπω φωτιά να εξαπλώνεται τόσο αστραπιαία». Ήταν εκεί όταν, λόγω και των ισχυρών ανέμων, οι φλόγες «έφυγαν» με κατεύθυνση προς τη Ραφήνα, το Μάτι, το Κόκκινο λιμανάκι και τον Νέο Βουτζά. Πώς όμως φτάσαμε σε αυτή την καταστροφή; «Η φωτιά βρήκε πολλή καύσιμη ύλη, επειδή είχε λειτουργήσει καλά η φυσική αναδάσωση και κινήθηκε γρήγορα λόγω των ανέμων, με αποτέλεσμα η λαίλαπα να είναι ταχύτατη και να απελευθερώνει μεγάλο θερμικό φορτίο». Δεν χρειάζεται καν να τον ρωτήσω τι θα πρέπει να μας προβληματίσει έπειτα και από αυτή την τραγωδία. «Με δείκτη επικινδυνότητας τέσσερα δεν παίζουμε. Η διαδικασία της πρόληψης πρέπει να λειτουργεί άψογα. Είναι καιρός να αντιληφθούμε ότι, στην Αττική τουλάχιστον, οι πυρκαγιές δεν αφορούν πια τα δάση στα βουνά· τα μόνα δάση που έχουν μείνει είναι μέσα στον οικιστικό ιστό. Άρα πρέπει να αλλάξουν οι προτεραιότητες, δεν πηγαίνουμε να κατασβέσουμε τη φωτιά, αλλά προτεραιότητα αποτελεί να σώσουμε τους ανθρώπους». Τι θα πρέπει να γίνει στο μέλλον; «Η πρόληψη δεν είναι αφηρημένη έννοια. Έχεις ως δήμος κέντρο επιχειρήσεων που λειτουργεί επί 24ώρου βάσεως; Έχεις ασύρματη επικοινωνία με όλους τους εμπλεκομένους στη φάση της πρόληψης; Αυτοί που υλοποιούν την επιτήρηση και την άμεση επέμβαση ελέγχονται από κάποιο κέντρο επιχειρήσεων, ώστε άμεσα η πληροφόρηση να φτάνει στους πολίτες; Γιατί οι πολίτες εμφανίστηκαν απληροφόρητοι, η φωτιά ήταν δίπλα τους και δεν το ήξεραν, επειδή δεν υλοποιήθηκε κάποια διαδικασία διάχυσης της πληροφορίας. Τρίτον, έχεις κόψει τα χορτάρια παντού και κυρίως μέσα στον οικιστικό ιστό; Τέταρτον, έχεις στελεχωμένα τα οχήματα άμεσης επέμβασης; Εμείς το Νταού το γλιτώσαμε γιατί τα οχήματα των εθελοντικών κλιμακίων της Πεντέλης, της Ραφήνας και του ΣΠΑΠ ήρθαν σε 7 λεπτά. Απαιτείται γενική επανασχεδίαση του θεσμικού πλαισίου πολιτικής προστασίας. Ο συντονισμός στο πεδίο των επιχειρήσεων είναι σχεδόν ανύπαρκτος. Ποιος συντονίζει; Η Πυροσβεστική, η Πολιτική Προστασία, το υπουργείο, η Περιφέρεια, η τοπική αυτοδιοίκηση, ο δήμος; Υπάρχει ένα κενό συντονισμού. Πρέπει να αποφασίσουμε τη δημιουργία ενός νέου φορέα, ενός υπουργείου Πολιτικής Προστασίας που θα έχει τον απόλυτο έλεγχο και τον συντονισμό για την αντιμετώπιση των καταστάσεων έκτακτης ανάγκης».

Είμαστε στην κορυφή του Αστεροσκοπείου με τις πλαγιές του βουνού γύρω μας. «Η Πεντέλη έχει ανάγκη από πολύ καλή πολιτική προστασία», συνεχίζει. Πιστεύει όμως ότι υπάρχει ελπίδα: «Η Πεντέλη αυτή τη στιγμή είναι η προσωποποίηση της ελπίδας, για πολλούς λόγους. Κατ’ αρχάς “δουλεύει” η φυσική αναδάσωση. Επίσης, μέσω της συνεργασίας με τον ΣΚΑΪ, από το 2004 φυτεύτηκαν κάθε χρόνο 60.000-70.000 δενδρύλλια και στον Κοκκιναρά έχουν αναπτυχθεί πολύ. Βέβαια, οι μεγάλες πλαγιές που είναι μακριά από τον οικιστικό ιστό χρειάζεται να δεντροφυτευτούν, γιατί έχουν καεί τρεις φορές. Το θετικό είναι ότι η Πεντέλη έχει τεράστιο υδροφόρο ορίζοντα». Συνεχίζουμε τον περίπατό μας στο βραχώδες έδαφος, ενώ ο αέρας σηκώνει σύννεφα σκόνης τριγύρω. Σκέφτομαι ότι, παρά τη συχνή τηλεοπτική του παρουσία, λίγα ξέρουμε για τον ίδιο και η κουβέντα μας γυρίζει στο παρελθόν του.

Βοσκός και λατόμος

«Γεννήθηκα στην Πεντέλη στο τέλος της δεκαετίας του 1940 και μεγάλωσα στις καλύβες των Σαρακατσαναίων αυτόχθονων κατοίκων, οι οποίοι ήρθαν εδώ τον 17ο αιώνα ως γιδοβοσκοί στη Μονή. Ήμασταν πέντε παιδιά, τέσσερα αγόρια και ένα κορίτσι. Υπήρχε πολλή φτώχεια. Από 6 χρονών έβοσκα γίδια. Τη δεκαετία του 1950, η Πεντέλη ήταν το κύριο παραθεριστικό κέντρο της Αθήνας και το καλοκαίρι έρχονταν με αντίσκηνα 30.000-40.000 κόσμος. Εμείς τους πουλάγαμε αυγά, γιαούρτια, γκλίτσες. Δεκατριών χρονών άρχισα να δουλεύω ως λατόμος τους καλοκαιρινούς μήνες στα λατομεία της Πεντέλης. Τον χειμώνα κόβαμε κουκουνάρια από τα δέντρα και τα πουλάγαμε στις ταβέρνες, για τις μασίνες. Λίγο πριν τελειώσω το δημοτικό, ήρθε στο σπίτι ο δάσκαλός μου και είπε στη μάνα μου να με αφήσει να πάω στο γυμνάσιο, γιατί ήμουν πολύ καλός μαθητής. Βέβαια, το θέμα ήταν να είχε κανείς τις 6,40 δραχμές που κόστιζε το εισιτήριο πηγαινέλα με το λεωφορείο στο Χαλάνδρι όπου λειτουργούσε γυμνάσιο. Δώσαμε 17 παιδιά από την Πεντέλη εξετάσεις για το γυμνάσιο και πέρασα μόνο εγώ. Φοίτησα στο γυμνάσιο Χαλανδρίου έξι χρόνια με πολλές δυσκολίες, κυρίως στο ανεβοκατέβασμα. Ευτυχώς υπήρχαν φορτηγά που έφερναν μαρμαρόσκονη από το Μουζάκι, οπότε πήγαινα και με αυτά, και αργότερα με ποδήλατο».

 

 

Εύελπις, στρατιωτικός και προπονητής ιππασίας

«Στην τελευταία τάξη του γυμνασίου έκανα κοπάνα με έναν συμμαθητή μου. Πήγαμε στο Ρεξ και είδαμε δύο ταινίες και ένα ντοκιμαντέρ που έδειχνε τη ζωή ενός ευέλπιδος, το κρεβάτι του με τα άσπρα σεντόνια, τη στολή και το σπαθί του. Εντυπωσιάστηκα. Γύρισα στην Πεντέλη, πήγα στο αστυνομικό τμήμα και υπέβαλα αίτηση στη Σχολή Ευελπίδων και στη Σχολή Εμποροπλοιάρχων. Πέρασα δεύτερος στην πρώτη και όγδοος στην άλλη. Έτσι άλλαξε η ζωή μου. Μπήκα στη Σχολή Ευελπίδων και ήμουν από τους πρώτους μαθητές. Η σχολή αυτή ήταν ιερός χώρος για μένα. Ένα άγουρο βλαχόπουλο το σφυρηλάτησε, του έδωσε αρχές, οργάνωση, διοικητικές ικανότητες. Έμεινα εκεί τέσσερα χρόνια και μετά άρχισα να γυρίζω την Ελλάδα. Και πάλι ήμουν πολύ τυχερός, γιατί βρέθηκα να έχω πολύ καλές επιδόσεις στην ιππασία και με έστειλαν στη Γαλλία με χρήματα της Γενικής Γραμματείας Αθλητισμού. Έμεινα στη Γαλλία, στην Εθνική Σχολή Ιππασίας, όπου τελείωσα το τμήμα καθηγητών ιππασίας. Συμμετείχα στο γαλλικό πρωτάθλημα, στο cross country και γυρίζοντας στην Ελλάδα ανέλαβα προπονητής της Εθνικής Ελλάδος του μοντέρνου πεντάθλου και γύρισα όλο τον κόσμο. Όταν επέστρεψα από το εξωτερικό, εργάστηκα σε όλα τα ιππικά κλαμπ ως προπονητής ιππασίας με άδεια από το υπουργείο Εθνικής Άμυνας. Όταν έγινα ταγματάρχης, τέθηκε το θέμα της καριέρας και έφυγα από την Αθήνα, πήγα στο Λιτόχωρο, στη Σχολή Πολέμου στη Θεσσαλονίκη, διοικητής επιλαρχίας αρμάτων στην Αλεξανδρούπολη, διευθυντής επιχειρήσεων Αιγαίου και στη συνέχεια μετατέθηκα, όταν έπεσε το Τείχος, στη Σόφια ως στρατιωτικός ακόλουθος. Όταν γύρισα στην Ελλάδα, αισθανόμουν ότι ο στρατός με έπνιγε. Αποστρατεύτηκα στα 46 μου με τον βαθμό του ταξίαρχου. Μετά την αποστρατεία μου είχα την τύχη και την τιμή να προσληφθώ ως προπονητής στο Ιππικό Κλαμπ της Εκάλης, ένα από τα καλύτερα της Ελλάδας. Τότε ασχολήθηκα και με τις αγοραπωλησίες αλόγων από όλο τον κόσμο».

Στην τοπική αυτοδιοίκηση

«Κάποια στιγμή οι φίλοι μου στην Πεντέλη με ώθησαν να ασχοληθώ με τα κοινά. Έβαλα υποψηφιότητα το 1998 για κοινοτάρχης. Εξελέγην με την πρώτη και από τότε είχα την τύχη να εκλέγομαι για πέντε συνεχείς φορές – υπηρέτησα και έξι συνεχείς θητείες στον Σύνδεσμο Προστασίας και Ανάπλασης Πεντελικού. Αν με ρωτήσετε σήμερα ποιο είναι το επάγγελμά μου από αυτά τα 10-15 που έκανα, θα πω απερίφραστα προπονητής ιππασίας και δήμαρχος. ”Έκλεψα” από τον στρατό την εκπαίδευση, την οργάνωση, τη διοίκηση, την αυτοπειθαρχία, την εργατικότητα και τα εφάρμοσα στη ζωή του δημάρχου, που είναι σκληρή. Από όλες τις δουλειές που έκανα είναι η σκληρότερη, γιατί έχει πολύ ψυχικό πόνο και φθορά».

Πατέρας, παππούς, δήμαρχος

«Έχω μία κόρη, τη Βίκυ, και τρία εγγόνια. Είναι η επένδυση της ζωής μου, γιατί όλα τα άλλα χάνονται κάποια στιγμή. Επίσης δίνω αξία στην υστεροφημία. Η δική μου είναι: πατριώτης, επαγγελματίας, αυτοδημιούργητος, κυρίως όμως αδιάφθορος. Ό,τι έκανα το έκανα με διάθεση εγωιστικού πρωταθλητισμού, δεν υπήρξε σχολή που να πήγα και να μην ήμουν πρώτος, δεν υπάρχει δουλειά που να κάνω και να μη δίνω 24 ώρες το 24ωρο στον σκοπό. Έρχομαι στο γραφείο στις 05.45 και φεύγω αργά το απόγευμα. Πηγαίνω κάθε μέρα γυμναστήριο, αν δεν πάω, αρρωσταίνω. Θεωρώ ότι είμαι ο δήμαρχος του νόμου και του καθήκοντος και πιστεύω ότι έτσι πρέπει να είναι όσοι κάθονται σε αυτές τις καρέκλες, να είναι δήμαρχοι του νόμου, του καθήκοντος και πάνω από όλα του ανθρώπου και του περιβάλλοντος. Έχω πει ότι θα πάω από το δημαρχείο στο κοιμητήριο, αλλά αυτό είναι θέμα του Θεού και του ψηφοφόρου». ■

Περιοδικό "Κ"

http://www.kathimerini.gr/977490/gallery/periodiko-k/an8rwpoi/dhmhtrhs-stergioy-otan-h-pentelh-den-to-vazei-katw 

 

 

Ηλίας Παπαδόπουλος: Ο Ελληνισμός παράγει Έλληνες

Posted in ΕλεύθερηΓνώμη

Θα ξεκινήσω με την φράση του Ισοκράτη ο οποίος δηλώνει: «Τοσούτον δ’ απολέλοιπεν η πόλις ημών περί το φρονείν και λέγειν τους άλλους ανθρώπους, ώσθ’ οι ταύτης μαθηταί των άλλων διδάσκαλοι γεγόνασι και το των Ελλήνων όνομα πεποίηκε μηκέτι του γένους αλλά της διανοίας δοκείν είναι, και μάλλον Έλληνας καλείσθαι τους της παιδεύσεως της ημετέρας ή τους της κοινής φύσεως μετέχοντας». Σε μια ελεύθερη απόδοση: Απόδοση: «Τόσο πολύ λοιπόν άφησε πίσω η πόλη μας τους υπολοίπους ανθρώπους, στην σοφία και στον λόγο, ώστε οι μαθητές της δάσκαλοι των άλλων έγιναν και κατόρθωσε (η πολιτεία μας) το όνομα των Ελλήνων να μη αναφέρεται στην καταγωγή αλλά στην παιδεία που έχουν, και περισσότερο να καλείται Έλληνας αυτός που μετέχει στην δικής μας παιδεία (της Αθηναϊκής) παρά αυτός που έχει κοινή φυλετική καταγωγή».

PDF