Ηλίας Παπαδόπουλος: H νόρμα της αυθαίρετης Δημοκρατίας

Posted in ΕλεύθερηΓνώμη

Τα τελευταία χρόνια διαπιστώνεται μια ολοένα και μεγαλύτερη τάση για απόδοση δημοκρατίας εκεί που μάλλον δεν υπάρχει. Η εσωτερίκευση μιας «γνώσης» που είναι «φυσική» και ορμέμφυτη. Η ίδια μας υπαγορεύει το «σωστό», το «λάθος», το «καλό» και το «κακό».

Οι Έλλαδίτες και οι Κύπριοι Έλληνες, δηλαδή ο Ελληνισμός είναι ένας λαός που έχει αναπτύξει εκείνους τους βαθύτατους και πιο στέρεους μηχανισμούς εκλογίκευσης και εκδημοκράτισης των γραναζιών που συνιστούν το όχημα πάνω στο οποίο η κοινωνία πορεύεται στον χώρο και στον χρόνο.

Protagon-Ρέα Βιτάλη:  Ζεύγος Τσοχατζόπουλου… τι ακούει και η Παναγιά!

Posted in ΕλεύθερηΓνώμη

Οταν το πλοίο προσέγγισε το λιμάνι, οι οδηγοί έσπευσαν στο γκαράζ για τα οχήματά τους. Το όχημα που κατευθύνθηκε το ζεύγος Τσοχατζόπουλου, ήταν ένα ολόλευκο θηρίο Grande Cherokee, Laredo, του κουτιού! Κι εδώ που τα λέμε, αν το ζεύγος Τσοχατζόπουλου δεν έχει ένα τέτοιο εργαλείο, ποιος θα το έχει; Κατά την αποφυλάκιση του, όπως με ενημέρωσαν αναγνώστες, το τζιπ που τον παρέλαβε ήταν μαύρο. Σαν πένθος το χειρίζονται. Το ξάνοιξαν πια! Λευκό το χρώμα της αγνότητας.

Το νέο βέβαια δεν είναι αυτό. Ελεύθερος είναι ο Ακης, όπου θέλει πάει, όσο του φτάνει το μυαλό μιας ακόρεστης έπαρσης ενεργεί… Το θέμα είναι, ότι υπάρχουν συμπολίτες μας που τον πλησιάζουν και του σφίγγουν το χέρι και συνομιλούν με αυτόν και τη συμβία του. Μια κοινωνία, μονολεκτικά-συνθηματικά να το πω, σάλα-τραπεζαρία ένα. Και πώς να μην ενεργεί έτσι η κοινωνία; Ολα ίσωμα! Εκπαιδευμένη οι κάμερες να ακολουθούν τον Κουφοντίνα κατά την ολιγοήμερη έξοδό του, ο υιός του Προέδρου της Βουλής μας να σπεύδει να μοιραστεί τη χαρά μαζί του – οι φίλοι στη χαρά κυρίως φαίνονται– να δύναται ο φονιάς 11 ανθρώπων να διεκδικήσει και οδοιπορικά λόγω της απόστασης νέας φυλακής-οικίας του…

Ο Ακης επιστρέφοντας από το νησί της Μεγαλόχαρη

Σας προείπα, κοινωνία σάλα-τραπεζαρία ένα! Τι να μας λέει πια το έγκλημα του ζεύγους Τσοχατζόπουλου. Πώς να μην του σφίγγουμε το χέρι; Πώς να μην τον χτυπάμε στην πλάτη; Εστω και πέντε, έξι, επτά συμπολίτες, πολλοί είναι. Σε τούτα τα μέρη, προπηλακίζουμε τον Αρη Πορτοσάλτε γιατί εντάχθηκε εντίμως στην πλευρά του «ΝΑΙ» και καταθέτει καθημερινά την άποψη του με ακεραιότητα, συνέπεια, χωρίς κανακέματα και στρογγυλέματα, όχι ως σερβιτόρος κομματικών αρχιμαγείρων αλλά ως δημοσιογράφος που σέβεται τον εαυτό του, αλλά διαθέτουμε χέρι για χειραψία στον Ακη Τσοχατζόπουλο και την Βίκυ αυτού, μετά του Cherokee αυτών.

Γεννηθείσα το 1961. Υπολογίστε ‘σεις τα χρόνια μου. Ο ίδιος άνθρωπος, η ίδια Ρέα… Πόσο εκ διαμέτρου αντίθετες αντιδράσεις κοινωνίας. Πώς από το ένα άκρο, της ακραία απάνθρωπης αντιμετώπισης της παραβατικότητας, φτάσαμε στο άλλο άκρο, της τραγικά απάνθρωπης ανοχής; Πώς μπατάρει τόσο το «πλοίο» των ηθικών μας αξιών από σημείο Α σε Ω και δεν πάμε αύτανδροι στο πάτο;

Θυμάμαι μια παρέα τεσσάρων παιδιών, παιδιά ήταν μωρέ, που είχαν συλληφθεί για χρήση χασίς -όχι εμπορία- και γράφηκαν τα ονόματά τους σε εφημερίδες. Αν θέλετε να σας μεταφέρω και τη φράση «φόβος και τρόμος», του τότε που «κρεμάστηκαν στα μανταλάκια». Τι διαπόμπευση δέχτηκαν χωρίς διαπόμπευση! Ερήμωσε το εξοχικό τους σπίτι. Εκεί γειτονεύαμε. Δεν ξαναπάτησαν για χρόνια και χρόνια από ντροπή. Εσπασε η ζωή τους. Αδικο ήταν. Και όλα αυτά, προσέξτε, χωρίς να φυλακιστούν. Θυμάμαι τον ληστή με τις γλαδιόλες. Βενάρδος. Εισέβαλε σε τράπεζα με μια ανθοδέσμη που μέσα είχε κρύψει ένα όπλο. Οχι, δεν πείραξε κουνούπι. Οχι, δεν λέρωσε τα χέρια του με αίμα. Πάτε καλά; Και όμως είχε βουίξει ο πλανήτης «Ελλάς». Τελείωσε εκείνο το πλάσμα. Ξέρω. Γράφω ως γριά μονολογούσα σε παγκάκι πάρκου. Ο κόσμος προχωράει πάντα για καλύτερα. Τυχερή εν τέλει που ζω και βιώνουμε τις αλλαγές. Αλλά… Από εκείνο το σημείο διαδρομής μέχρι τη χειραψία στον Ακη και την κάμερα να ακολουθεί τον Κουφοντίνα…. Ιλιγγος, ρε πατριώτες! Ποιον κώδικα αξιών ακολουθούμε; Πού κάνουμε στάση; Υπάρχουν στάσεις;

Το ζεύγος Τσοχατζόπουλου επισκέφτηκε φέτος έναν μαγευτικό προορισμό. Την Τήνο. Κατά μια διαβολική σύμπτωση σκυταλοδρομίας, ο Ακης κατέφθασε, ενώ έφευγε ο Λιακουνάκος. Σειρές και σειρές… Ενα με βασανίζει σατανικά… Τι ακούει και η έρμη Παναγία! Για ποιο πράγμα ευχαριστεί τη χάρη της, ο κάθε… Ο κάθε… Αστο!… Τι ακούει και η Παναγία!

ΥΓ1. Τι σύμπτωση! Σήμερα το ΠΑΣΟΚ εορτάζει γενέθλια. Σάλα τραπεζαρία ένα. Ολα ίσωμα.

ΥΓ2. Για να είμαι δίκαιη, με συγκινεί βαθιά πόσοι συμπολίτες μας δαμάζουν τα ένστικτα των οποίων θυμών τους. Και ενεργούν σε τέτοιες παρουσίες ως να μην βλέπουν αν και βλέπουν.

Κώστας Γιαννακίδης: Deliriant isti Graeci*

Posted in ΕλεύθερηΓνώμη

 Κώστας ΓιαννακίδηςO Γκράχαμ Τσάπμαν, ως Μπράιαν στο εμβληματικό «Ενας προφήτης, μα τι... προφήτης!» των Μόντι Πάιθον. Αναγκάζεται από τους Ρωμαίους να γράψει σωστά το «Romani ite domum» (Ρωμαίοι, φύγετε!). Ενώ αν ήξερε καλά λατινικά... | HandMade Films
Τα παιδιά δεν διδάσκονται λατινικά, αλλά αποστηθίζουν λατινικά μέσω συγκεκριμένου αριθμού κειμένων. Και από την άλλη, η Κοινωνιολογία πατά περισσότερο στον σύγχρονο κόσμο. Είναι όμως αυτό αρκετό για να οδηγήσει στην κατάργηση των Λατινικών από τις Πανελλήνιες;

IISS: The US–Turkey rift

Posted in ΕλεύθερηΓνώμη

Capping an accumulation of mutual grievances, US sanctions on Turkey over its refusal to release an American evangelical pastor suspected of involvement in the July 2016 coup attempt are accelerating the deterioration of Turkey’s economy and threatening bilateral security cooperation and NATO cohesion.

Relations between Turkey and the United States – two NATO allies and security partners in Afghanistan, Iraq and now Syria – are going through a major crisis. Just days after US President Donald Trump and Turkish President Recep Tayyip Erdogan were seen at the NATO Summit in Brussels, Trump unexpectedly imposed sanctions on Turkey’s interior and justice ministers. He is demanding that Turkish authorities release Andrew Brunson, an American evangelical pastor who spent over two years in a Turkish jail and is now under house arrest. Brunson is accused of cooperating with what the Turkish government calls the ‘Gulenist Terror Organisation’, which is associated with exiled Muslim preacher Fethullah Gulen and which Turks widely believe to have been behind the failed military coup in July 2016.

Erdogan refused to bend to US pressure, prompting another wave of US economic sanctions. On 10 August, the US doubled the tariffs on aluminium and steel imports from Turkey, prompting Ankara to sharply hike tariffs on several US products. While the US continues to threaten new economic measures, Erdogan has intensified the anti-American campaign in Turkey, accusing the West of waging an ‘economic war’. Public anger has resulted in shooting outside the US embassy in Ankara. With both leaders digging in their heels and refusing to back down, this crisis is likely to impair transatlantic security and the United States’ conflict-management efforts in Syria and beyond.

Tenuous relations
While the speed with which relations have deteriorated into a full-blown political confrontation has been startling, the downward trajectory of US–Turkey relations began many years ago. Both countries harbour serious grievances that need to be addressed before warm bilateral relations can be restored. This strategic discord is in part the result of diverging domestic trends, as Turkey under Erdogan has moved towards more authoritarian and Islamist rule. Yet it is somewhat ironic that the crisis has reached a head during the administration of a US president who generally appears more accommodating to autocratic strongmen.

 

Νατάσα Στασινού*: Η νέα... αταξία πραγμάτων. Πέντε πηγές αστάθειας στο διεθνές περιβάλλον - Σε έξαρση πολιτικές, οικονομικές και πολεμικές συγκρούσεις

Posted in ΕλεύθερηΓνώμη

Πέντε πηγές αστάθειας στο διεθνές περιβάλλον - Σε έξαρση πολιτικές, οικονομικές και πολεμικές συγκρούσεις
Το γεωπολιτικό θερμόμετρο ανεβαίνει επικίνδυνα, με τις ΗΠΑ να χρησιμοποιούν το όπλο των οικονομικών κυρώσεων και των εμπορικών εμποδίων κατά πάντων. Ιράν, Ρωσία, Κίνα προχωρούν σε αντίποινα. Η Τουρκία βυθίζεται σε οικονομική κρίση, που πυροδοτεί φόβους «διάχυσης» και προκαλεί αναταράξεις στις διεθνείς αγορές. Η προσφυγική κρίση και κρίση ταυτότητας στην Ευρώπη καλά κρατεί. Πολιτικές αναταράξεις από την Αφρική έως τη Λατινική Αμερική προκαλούν διεθνή ανησυχία και τα «εύθραυστα» κράτη, όπως προειδοποιεί ο ΟΗΕ, πολλαπλασιάζονται. Καλώς ήρθατε στη νέα… αταξία πραγμάτων.

 

Ζούμε σε μία εποχή αναφλέξεων, με τις συγκρούσεις, πολιτικές, οικονομικές και πολεμικές, σε έξαρση. Μία εποχή αντιπαράθεσης ανάμεσα στο κλειστό και το ανοιχτό, στο εθνικό και το πολυμερές, τις δυνάμεις που θέλουν διατήρηση του status quo και εκείνες που επιδιώκουν να το ανατρέψουν. Η νέα πραγματικότητα «συνοψίζεται» στα ακόλουθα πέντε στοιχεία:

 1. Νέος ψυχρός πόλεμος
Αν στον Ψυχρό Πόλεμο, που διήρκεσε από το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου έως και την κατάρρευση της ΕΣΣΔ, είχαμε ένα ξεκάθαρο δίπολο, σήμερα οι μεγάλοι παίκτες και οι δυνητικές συμμαχίες έχουν αυξηθεί και οι κανόνες του παιχνιδιού είναι πολυσύνθετοι. Η 25ετής περίοδος αμερικανικής ηγεμονίας φτάνει στο τέλος της και χώρες όπως η Κίνα, η Ρωσία, η Ινδία και φυσικά και η Ε.Ε. -ακόμη και εν μέσω κρίσεων και αμφισβητήσεων- διεκδικούν τον δικό τους χώρο. Τα στρατόπεδα δεν είναι ξεκάθαρα χαραγμένα. Ενώ ΗΠΑ, Βρετανία και Ε.Ε. δημιουργούν ενιαίο μέτωπο κατά της Ρωσίας με αφορμή την υπόθεση Σκρίπαλ ή εξαιτίας των διαφορετικών στρατηγικών και επιδιώξεων στη Συρία, δίνουν μεταξύ τους μάχες για το εμπόριο, τον ρόλο διεθνών οργανισμών, τη χρησιμότητα του ΝΑΤΟ, τα ενεργειακά δίκτυα, τη συμφωνία για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν. Και ενώ όλοι στη Δύση ορθώνουν τείχη κατά της κινεζικής «επέλασης» σε υποδομές και τεχνολογικό κλάδο, κάποιοι σπεύδουν παράλληλα να δώσουν το «παρών» στο νέο Δρόμο του Μεταξιού, ενώνοντας δυνάμεις με τον «δράκο». Όλοι εναντίον όλων, αλλά και όλοι πιθανοί σύμμαχοι.

2. Άνοδος αυταρχικών ηγετών
Τα τελευταία χρόνια διαβάζουμε συνεχώς ότι η δημοκρατία απειλείται, ότι βρισκόμαστε αντιμέτωποι με μία νέα παγκόσμια κρίση πολιτικής νομιμοποίησης, η οποία προσφέρει ευκαιρίες και χώρο σε αυταρχικούς ηγέτες, οπαδούς ανελεύθερων καθεστώτων. «Από τη Βραζιλία έως την Ισπανία και από την Γκάμπια έως την Ταϊλάνδη, η ίδια η φύση της διακυβέρνησης, δημοκρατική ή μη, αμφισβητείται εντόνως από τους πολίτες με διαδηλώσεις» γράφει ο ξένος Τύπος. Αναβιώνει το προφίλ του παντοδύναμου ηγέτη, που συγκεντρώνει στα χέρια του κάθε δυνατή εξουσία, χρίζει εαυτόν ισόβιο αυτοκράτορα, βγάζει από τη μέση κάθε είδους αντίπαλο με «εκστρατείες κατά της διαφθοράς», συνταγματικές μεταρρυθμίσεις και πάντα με νοσταλγία για κάποιο «ένδοξο παρελθόν» και «όραμα» για το μέλλον.

3. Κρίση ταυτότητας
Ποιοι είμαστε και πού ανήκουμε; Τα ερωτήματα αυτά έρχονται συνεχώς στο προσκήνιο. Κυριαρχούν στην αντιπαράθεση για την προσφυγική κρίση και το νέο χάσμα Ανατολής- Δύσης που έχει ανοίξει στους κόλπους της Ευρωπαϊκής Ένωσης, είχαν καθοριστικό ρόλο σε όλες τις μεγάλες εκλογικές αναμετρήσεις των τελευταίων ετών, ακόμη και στο δημοψήφισμα για το Brexit. Με την παγκοσμιοποίηση, τα ανοιχτά σύνορα και το ελεύθερο εμπόριο, που έβγαλαν εκατομμύρια ανθρώπους από τη φτώχεια στις αναδυόμενες οικονομίες, αλλά άφησαν στην πλευρά των «ηττημένων» ή «ξεχασμένων» τους μικρομεσαίους των ανεπτυγμένων οικονομιών, να δέχονται πυρά και την πολυπολιτισμικότητα να αμφισβητείται, τα εθνικιστικά, αντιμεταναστευτικά αφηγήματα κερδίζουν έδαφος. Η ρητορική μίσους, διχασμού, η απόρριψη του Άλλου ανεβαίνουν επικίνδυνα. Και ας μη σκεφτεί κανείς ότι αυτά είναι «προνόμιο» της Ε.Ε. ή της Αμερικής του Τραμπ. Από τη Μιανμάρ και την κρίση των Ροχίνγκια έως το Νότιο Σουδάν, τα σημεία ανάφλεξης πολλά.

4. Εμπορικά τείχη
Τα παραπάνω συνοδεύονται και από μία στροφή στον οικονομικό εθνικισμό και τον εμπορικό προστατευτισμό. Οι κόντρες των ΗΠΑ με Ε.Ε., Κίνα, Καναδά και μικρότερους εμπορικούς εταίρους θα μπορούσαν να σημάνουν τον θάνατο του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου και του πολυμερούς συστήματος διαπραγματεύσεων. Ήδη, ακόμη και οι χώρες που επισήμως υπερασπίζονται την υφιστάμενη δομή του παγκόσμιου οικονομικού και εμπορικού συστήματος στρέφονται στη λύση των διμερών συμφωνιών και φροντίζουν να ορθώσουν εμπόδια σε δυνάμεις που θεωρούν ότι τους απειλούν.

5. Νομισματικά παιχνίδια
Η μάχη στο εμπορικό και γεωπολιτικό πεδίο συνοδεύεται αναπόφευκτα από έναν «πόλεμο» στην αγορά συναλλάγματος. Η Κίνα αφήνει το νόμισμά της να υποτιμηθεί, θέλοντας να αντισταθμίσει με αυτόν τον τρόπο τον αντίκτυπο των αμερικανικών δασμών στις εξαγωγές της. Άλλες αναδυόμενες οικονομίες δεν έχουν επιλογή. Βλέπουν τα νομίσματά τους σε ελεύθερη πτώση και το αμερικανικό δολάριο να απογειώνεται εξαιτίας της πολιτικής των κυρώσεων, που ακολουθεί ο Τραμπ, αλλά και της στροφής της Fed σε περιοριστική νομισματική πολιτική. Το αμερικανικό νόμισμα, που καλύπτει περίπου το 60% των παγκόσμιων συναλλαγματικών αποθεμάτων, το 80% των παγκόσμιων πληρωμών και σχεδόν το 100% των συναλλαγών πετρελαίου και ενέργειας, είναι μία πανίσχυρη δύναμη. Και η απότομη ανατίμησή του θα μπορούσε να αποδειχθεί σε μία από τις μεγαλύτερες πηγές αστάθειας.

ΠΗΓΗ: ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ

*Νατάσα Στασινού:

Δημοσιογράφος στην εταιρεία Ναυτεμπορικη
Πρώην σύνταξη ειδήσεων στην εταιρεία ΕΡΤ Α.Ε.
Σπούδασε Διεθνείς και ευρωπαϊκές σπουδές στο Εθνικο & Καποδιστριακο Πανεπιστημιο Αθηνων
Σπούδασε Δημοσιογραφία στο Panteion University