Ευάγγελος Γεωργούσης: “Λεφτά υπάρχουν αλλά για λάθος όπλα”!

Posted in ΕλεύθερηΓνώμη

Αυτές τις ημέρες δημοσιεύτηκε ανακοίνωση της αμερικανικής “Defense Security Cooperation Agency”, με ημερομηνία 12/7/2019 ότι , το Στέιτ Ντιπάρτμεντ “…αποφάσισε να εγκρίνει ενδεχόμενη στρατιωτική πώληση επτά (7) Ε/Π MH -60R, πολλαπλών αποστολών, μετά από αίτημα της Ελληνικής Κυβέρνησης και με εκτιμώμενο κόστος 600 εκ. Δολ.”

Και άλλα δύο στοιχεία της ανακοίνωσης που έχουν ενδιαφέρον, πέρα των πολλών λεπτομερειών για τα επί μέρους συστήματα που αιτούνται και εγκρίνονται και θα φέρουν τα εν λόγω Ε/Π, είναι ότι, θα χρησιμοποιούνται για “…αντιπυρικές και ανθυποβρυχιακές αποστολές πολέμου και άλλες δευτερεύουσες αποστολές”.

Ευάγγελος Γριβάκος*: ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΤΩΝ ΠΡΕΣΠΩΝ : ΤΟ ΨΕΥΔΕΠΙΓΡΑΦΟ “ΔΩΡΗΜΑ” ΤΗΣ ΕΘΝΟΤΗΤΑΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΣΤΟΥΣ ΣΚΟΠΙΑΝΟΥΣ.

Posted in ΕλεύθερηΓνώμη

Mετά το τέλος του Α΄ΠΠ, το 1918, οι Γιουγκοσλαβικοί Λαοί ενώθηκαν σε ένα κράτος και σχημάτισαν το «Βασίλειο των Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων» το οποίο, το 1931, μετονομάσθηκε σε «Βασίλειο της Γιουγκοσλαβίας».

Αρχές 1946 το κράτος αναδιοργανώθηκε εκ νέου από το καθεστώς του Τίτο σε «Ομοσπονδιακή Λαϊκή Δημοκρατία» και ιδρύθηκαν οι έξι αυτόνομες σοσιαλιστικές δημοκρατίες μεταξύ των οποίων και η «Μακεδονία», που κάλυπτε μόλις το 10,5% της συνολικής έκτασης της Νοτιοσλαβίας (Γιουγκοσλαβίας) και ήδη από τo 1931 ονομάζονταν «Νότια Σερβία» ή «Βάνταρσκα Μπανόβινα» («Περιφερειακή Διοίκηση Βαρδαρίου»).  

PDF

*Του Ευάγγελου Γριβάκου, Αντιστρατήγου ε.α-Νομικού 

Γράφει ο Κ. Μαρκάζος: Το dejà vu της ελληνικής χρεοκοπίας

Posted in ΕλεύθερηΓνώμη

Οταν μέχρι το 2060, σχεδόν οι μισοί Έλληνες θα είναι συνταξιούχοι, ακόμη και οι οικονομικά αναλφάβητοι μπορούν να αντιληφθούν ότι τα... νούμερα δεν βγαίνουν. Εξαίρεση οι πολιτικοί, που υπόσχονται... αφειδώς. Γράφει ο Κ. Μαρκάζος.

Το dejà vu της ελληνικής χρεοκοπίας

Ονειρα γλυκά, απατηλά, πάνω σε δανεικά μαξιλάρια

Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι χρωστάμε 334,6 δισ. ευρώ, όταν κατά την αποκάλυψη της χρεοκοπίας μας το 2010 χρωστούσαμε λιγότερα (330 δισ. ή 146,2% του ΑΕΠ). Μπορεί να μας έχουν διευκολύνει κάποιοι, τους οποίους χαρακτηρίζουμε ανάλγητους δανειστές, με επιμήκυνση χρονοδιαγραμμάτων αποπληρωμής και με μειωμένα επιτόκια, αλλά η πραγματικότητα δεν εξαφανίζεται, όταν πάψεις να πιστεύεις σε αυτήν.

Το χρέος ανέβηκε το 2018 στο 181,1% του ΑΕΠ (από 176,2% το 2017), εν μέσω πανηγυρισμών για υπερπλεονάσματα (τι κούφια και παραπλανητική λέξη) και παροχών «κοινωνικών μερισμάτων». Στον κόσμο των επιχειρήσεων, όλοι γνωρίζουμε ότι οι διανομές μερισμάτων γίνονται από κέρδη, γιατί αν είναι προϊόν δανεισμού (αν υπάρχει κάποιος να σου δώσει λεφτά) ή αν μοιράζεις από τις σάρκες του οργανισμού, καταστρέφονται τα μελλοντικά αποτελέσματα.

Η βασική διαφορά κρατικής χρεοκοπίας και εταιρικής πτώχευσης είναι ότι δεν υπάρχει η «επιλογή» της λύτρωσης που επέρχεται με τον «θάνατο» της πτωχευμένης επιχείρησης. Τα κράτη μπορούν να χρεοκοπούν όσες φορές θέλουν και οι άνθρωποι να υποφέρουν.

Το «μαξιλάρι» (άλλη παραπλανητικά παρηγορητική λέξη) δεν είναι ούτε τόσο άνετο για να κοιμηθούμε αμέριμνοι ούτε 50 δισ. που διαφημίζει η κυβέρνηση. Πρόκειται για ένα ποσό πολύ μικρότερο, το οποίο έχει προέλθει εν μέρει από εξωτερικό δανεισμό (κατά 16 δισ., όσο περίπου αυξήθηκε το χρέος από το 2017 στο 2018) και από άγρια φορολόγηση κάθε παραγωγικού συντελεστή, εργαζόμενων, κατανάλωσης και περιουσίας (περίπου 11 δισ.).

Από τα ταμειακά διαθέσιμα της χώρας, ελάχιστα μπορούν να χρησιμοποιηθούν για παροχές. Πρέπει να πληρωθούν 4 δισ. από τα δάνεια του ΔΝΤ, υπάρχουν χρεολυτικές δόσεις πληρωτέες εντός του 2019, ενώ 16 δισ. είναι δεσμευμένα σε ειδικό λογαριασμό κατόπιν συμφωνίας με το EMS. Συνεπώς όσες παροχές δοθούν από το «μαξιλάρι» δημιουργούν δημοσιονομικούς εφιάλτες και -το χειρότερο- ανάγκες πρόσθετου δανεισμού.

Υπάρχουν κάποιοι που προειδοποιούν (όπως ο οικονομολόγος Γιώργος Προκοπάκης, ο οποίος αποδομεί με στοιχεία όσα αναφέρουν -«παπάτζες» τα ονομάζει- οι οικονομικοί υπουργοί της κυβέρνησης και κατακρίνει όσους δημοσιογράφους αναπαράγουν αφιλτράριστα προπαγάνδες). Ποιος όμως έχει όρεξη να ακούει, ειδικά όταν εισπράττει;

Ελλάδα, η χώρα που λιάζονται οι συνταξιούχοι

Σήμερα, ένας στους τρεις Έλληνες είναι συνταξιούχος και με τις δημογραφικές τάσεις που προβλέπουν τη μείωση του ενεργού πληθυσμού κατά 30% μέχρι το 2060, σχεδόν οι μισοί Έλληνες θα είναι συνταξιούχοι!

Ακόμη και οι οικονομικά αναλφάβητοι μπορούν να αντιληφθούν ότι δεν πρόκειται να πληρωθούν συντάξεις του σημερινού επιπέδου στο -όχι και τόσο μακρινό- μέλλον. Σύμφωνα με τη Eurostat, η Ελλάδα καταβάλλει τις μεγαλύτερες συντάξεις (ως ποσοστό του ΑΕΠ στην Ευρώπη) ή 17,7% έναντι 12,6% στην ΕΕ (στοιχεία 2016). Η απόσταση μάλιστα από τους υπολοίπους μεγαλώνει όπως φαίνεται και στο διάγραμμα (και πιθανότατα η τάση έχει επιδεινωθεί μετά το 2016).

Είμαστε συνεπώς παγκόσμιοι πρωταθλητές συντάξεων και χρέους (ως ποσοστού στο ΑΕΠ) και ας εξαιρέσουμε επιτέλους την Ιαπωνία, όχι μόνο γιατί το μεγαλύτερο ποσό του χρέους της είναι εσωτερικό, αλλά γιατί είναι ταυτοχρόνως ένας από τους μεγαλύτερους παγκόσμιους δανειστές. Είμαστε και πανευρωπαϊκοί πρωταθλητές ανεργίας, παρά τη μετανάστευση εκατοντάδων χιλιάδων νέων και με το 1/3 των εργαζομένων του «ιδιωτικού τομέα» να απασχολείται μερικώς, με μέσο μισθό 384 ευρώ.

Η κυβέρνηση επιλέγει να ενισχύσει τους συνταξιούχους, οι οποίοι σύμφωνα με όλες τις μελέτες είναι το μέρος του πληθυσμού που επλήγη λιγότερο από την κρίση σε σχέση με άλλους (νέους, εργαζόμενους του ιδιωτικού τομέα). Το χειρότερο είναι ότι αυτή η πολιτική έχει υψηλά ποσοστά αποδοχής και «αναγκάζει» τη ΝΔ να ψηφίζει καταγγέλλοντας!

Ταυτοχρόνως, σε έναν άλλο φανταστικό κόσμο κεκτημένων δικαιωμάτων, το Συμβούλιο της Επικρατείας έκρινε αντισυνταγματικές τις περικοπές των συντάξεων. Σαν να ακούω τη φωνή του αείμνηστου Σταύρου Τσακυράκη που έλεγε: «Το Σύνταγμα δεν εγγυάται και δεν είναι δυνατόν να εγγυηθεί κάποιο ύψος παροχών. Το Σύνταγμα δεν είναι λεφτόδενδρο. Αν έδινε λεφτά, τότε όλες οι φτωχές χώρες του κόσμου θα έλυναν τα προβλήματά τους υιοθετώντας ένα γενναιόδωρο Σύνταγμα». Εμείς όμως θα αυξήσουμε και άλλο το χρέος για να πληρωθούν αναδρομικά. Οι άνεργοι νέοι παρέα με τους απροστάτευτους αδύναμους θα παρακολουθούν δισεκατομμύρια να κατατίθενται σε λογαριασμούς όσων πρόλαβαν να μη μείνουν «απέξω», ενώ η φτώχεια τους θα αυξάνεται.

Οι κυβερνήσεις πέφτουνε, μα τα αντιμνημόνια μένουν

Όταν ο Αντώνης Σαμαράς σκαρφάλωνε στα αντιμνημονιακά κεραμίδια, έδωσε τη δυνατότητα να γεννηθούν τρεις ετερόκλητοι πολιτικοί σχηματισμοί που κυριάρχησαν πολύ σύντομα, υπερκεράζοντας τη ΝΔ. Ο ΣΥΡΙΖΑ, η Χρυσή Αυγή και οι ΑΝΕΛ (οι οποίοι εξαφανίστηκαν σταδιακά μετά το 2015, μέσω απορρόφησης από τους πρώτους δια συγκυβερνήσεως), το 2012, συγκέντρωσαν πάνω από το 1/3 των ψήφων, για να φτάσουν στους μισούς το 2015 και στο 61% σε Δημοψήφισμα.

Παρά τις τεράστιες ιδεολογικές διαφορές και πολιτικές καταγωγές, το βασικό κοινό τους αφήγημα ήταν η εναντίωση στα Μνημόνια. Τώρα όλοι έχουν χωνέψει (;) ότι τα Μνημόνια είναι οι δεσμεύσεις που αναλαμβάνει μία χώρα όταν χρεοκοπεί και πριν αυτοκτονήσει. Η ανατροπή όσων προβλέπονται στο τελευταίο Μνημόνιο, είτε με τη μορφή μη μείωσης του αφορολόγητου, είτε με τη μορφή πρόσθετων συντάξεων, δημιουργεί εκ νέου αμφιβολίες για την ικανότητα της πολιτικής ηγεσίας της χώρας να διορθώσει τις αρρώστιες που μας ταλαιπωρούν.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης δήλωσε (σωστά) ότι «η 13η σύνταξη είναι προεκλογικό επίδομα. Θα μπορούσε να το δώσει [η κυβέρνηση] έξω από τα εκλογικά κέντρα με το ψηφοδέλτιο», αλλά ξεκαθάρισε ότι η ΝΔ θα το υπερψηφίσει. Πώς συνδυάζεται να ψηφίζεις όσα καταγγέλλεις, είναι ένα αίνιγμα που δεν μπορώ να λύσω.

Μάλλον ο Έλληνας ψηφοφόρος δεν θέλει να ξέρει ότι οι διανομές κρατικών χρημάτων προκύπτουν από τις δυνατότητες και γίνονται βάσει προτεραιοτήτων, ξεχνώντας ότι κάπως έτσι χρεοκόπησε η χώρα• με τυχαίες και χωρίς στόχευση παροχές προς άγραν ψήφων. Η αλήθεια είναι συχνά δυσάρεστη και είναι ευχάριστο να ονειρευόμαστε μεγαλύτερες πίτες από τις οποίες θα τρέφονται νέοι, γέροι, γυναίκες και παιδιά. Αλλά η οικονομική πραγματικότητα δεν μοιάζει με παράδεισο και οι χρεοκοπίες μπορούν να επαναλαμβάνονται αιώνια, στο άκρο της Βαλκανικής όπου κατοικούμε. 

* Ο Κώστας Μαρκάζος είναι οικονομολόγος, συγγραφέας του βιβλίου «ΑΝΤΙΠΑΛΟΙ ΜΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΑΣ» (εκδόσεις Νομική Βιβλιοθήκη)

Αναστάσιος Μπασαράς: Νόμος: Εκσυγχρονισμός Εξωτερικής Πολιτικής και Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας

Posted in ΕλεύθερηΓνώμη

Σε διαβούλευση, λοιπόν, το νομοσχέδιο της συγκρότησης του Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας (ΣΕΑ) που για χρόνια ζωηρεύει τις συζητήσεις και κλείνει κάθε δράση – διάλεξη – ημερίδα – συνέδριο – για εθνικά και μεγάλα θέματα και θεωρείται πανάκεια επίλυσης όλων των αδυναμιών και αγκυλώσεων κάθε κυβέρνησης τα τελευταία χρόνια.

Ολα τα Ινστιτούτα, τα Κέντρα Μελετών και Αναλύσεων, Καθηγητές Πανεπιστημίων, Πρέσβεις ε.τ. Μεγάλοι Αναλυτές και Διεθνολόγοι, Νέοι Υποψήφιοι Δρες κλπ κλπ αναμασούν, συζητούν, προτείνουν, τονίζουν την αναγκαιότητα του ΣΕΑ της Ελλαδας, κατά μέσον όρο σχεδόν κάθε μέρα…

Χρήστος Ζιώγας*: Αναζητώντας άξονες συλλογικής συνοχής και συνέχειας. Εν έτει 2019, τί αληθεύει στην ελληνική κοινωνία;

Posted in ΕλεύθερηΓνώμη

GRANT FAINT VIA GETTY IMAGES


Εν έτει 2019, τί αληθεύει στην ελληνική κοινωνία; Πώς αρθρώνεται ο πολιτικός λόγος και συγκροτείται το κοινωνικό γεγονός;
Αναμφίβολα, τόσο ως ελληνισμός, όσο και ως ελληνικό κράτος βρισκόμαστε σε μία δύσκολη καμπή της μακραίωνης πορείας μας˙ είτε με τα ευρύτερα κριτήρια του πρώτου προσδιορισμού αποτυπώνεται μία παρακμιακή πορεία , είτε με τα στενότερα του δευτέρου καταδεικνύεται μία δυσλειτουργία δύο αιώνων.Το πώς διαβαθμίζει κάποιος τη δυσμενή συγκυρία που διέρχεται η χώρα μας, είναι συνάρτηση διαφόρων παραγόντων, προϋποθέσεων και ιεραρχήσεων, όπως των αντιλήψεων του για την ιστορικότητά μας, των ιδεολογικών του πεποιθήσεων και κυρίως των μελλοντικών προσδοκιών για το συλλογικό υποκείμενο που συγκροτούμε. Ακόμη και με τα επιστημονικά μονοδιάστατα και ελλειμματικά κριτήρια, που ταυτίζουν τον ελληνισμό με την ίδρυση του σύγχρονου ελληνικού κράτους, η περίσταση προϋποθέτει την αντιμετώπιση διαπιστωμένων προβλημάτων, τα οποία όμως δομικά αδυνατούμε να επιλύσουμε. Η διάζευξη έγκειται στην ποιοτική διαβάθμιση των δύο προσεγγίσεων, που διαφοροποιούνται τόσο ως προς την οριοθέτηση του προβλήματος, όσο και ως προς τις πιθανές λύσεις του. Κοινό τόπο -λογικά θα- συνιστά η συλλογική μας διαιώνιση.

Βασική προϋπόθεση αποτελεί η επιθυμία μας να συνεχίσουμε να υπάρχουμε ως διακριτή συλλογική οντότητα. Για του θιασώτες της δεύτερης προσέγγισης αρκεί ευρωπαϊκή εναρμόνιση για την επίλυση των δομικών μας προβλημάτων και των ιστορικών προκλήσεων, ταυτίζοντας την ελληνικότητα με την ύπαρξη ελληνικού και κυπριακού κράτους. Για ένα σημαντικό τμήμα της ελληνικής κοινωνίας, η ενσωμάτωση στην Ευρωπαϊκή Ένωση θεωρείται ως η θεραπαινίδα όλων των παθογενειών μας. Εξήντα χρόνια μετά την ίδρυση των Κοινοτήτων, το ευρωπαϊκό εγχείρημα μετεωρίζεται και η προοπτική πολιτικής ολοκλήρωσης της ΕΕ φαντάζει σήμερα λιγότερο πιθανή, για ενδοευρωπαϊκούς λόγους. Ακόμη και να αναταχθεί η ευρωπαϊκή διαδικασία, αποτελεί ένα πράγμα η δυναμική ενσωμάτωση στην υπό διαμόρφωση πολιτική ολοκλήρωση και εντελώς διαφορετικό η παθητική συμπόρευση. Δεν μπορείς να παριστάνεις ότι προπορεύεσαι και συνδιαμορφώνεις, ενώ υπολείπεσαι σε όλους τους επιμέρους τομείς και δείκτες.

Υπό το ευρύτερο πρίσμα, η αναστροφή της ιστορικής μας παρακμής προϋποθέτει την διακρίβωση των παθογενειών σ’ όλη τους την έκταση. Η υπερκέραση των προβλημάτων χρήζει πρωτίστως την διατύπωσή τους. Εν έτει 2019, τί αληθεύει στην ελληνική κοινωνία; Πώς αρθρώνεται ο πολιτικός λόγος και συγκροτείται το κοινωνικό γεγονός, τί κυριαρχεί στη δημόσια σφαίρα και θεωρείται σημαντικό ή ασήμαντο, με ποιόν τρόπο και βάσει ποιών ιεραρχήσεων ο νεοέλληνας καθορίζει τον ιδιωτικό του βίο; Πώς προσεγγίζουμε τη δημοκρατία; Ως υποχρέωσή μας να ψηφίσουμε μια φορά κάθε τέσσερα χρόνια ή ως μία δυναμική διαδικασία που θα αξιώνουμε να τείνει διαρκώς προς αμεσότερες εκδοχές της, φορέας της οποίας θα είναι, όσο το δυνατόν πιο αδιαμεσολάβητα, ο πολίτης; Αντίστοιχα ερωτήματα ανακύπτουν και σε άλλους πτυχές της ανθρώπινης δράσης όπως: τον πολιτισμό, την παιδεία, την τέχνη, την οικονομία, τη θρησκεία. Στο βαθμό που επιθυμούμε η ελληνικότητα να συνιστά τρόπο πραγμάτωσης του βίου διακριτό, οφείλουμε να επανακαθορίσουμε τους άξονες αναφοράς μας, προσαρμοσμένους στα δεδομένα της σύγχρονης εποχής. Η διαδικασία ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης μας παρέχει το αναγκαίο πλαίσιο εκδίπλωσης των χαρακτηριστικών μας και συνδιαμόρφωσης των κοινών ευρωπαϊκών. Σχηματικά οι δύο προσεγγίσεις αντιμετωπίζουν το ευρωπαϊκό γίγνεσθαι, η μεν πρώτη ως μέσο, η δε δεύτερη ως αυτοσκοπό.

Ο ελληνισμός ως συλλογικό υποκείμενο πορεύεται, περισσότερο από τρεις χιλιετίες, διότι συγκρότησε άξονες αναφοράς, που σε ορισμένες περιπτώσεις αποτέλεσαν κορυφαίες εκφάνσεις του ανθρώπινου πολιτισμού, και σε μεγάλες περιόδους μη όντας πολιτικά κυρίαρχος. Τα τεκμήρια της συγκαιρινής παρακμής είναι επισημασμένα πολύ πριν αποτυπωθούν στα δημοσιονομικά κιτάπια του κράτους. Δυστυχώς, έχουν ατονήσει ορισμένα από τα διαχρονικά γνωρίσματα της ιδιοσυστασίας μας. Σίγουρα, ως ελληνισμός έχουμε εφεδρείες για να εξέλθουμε από την «στενωπό», αρκεί να υπάρξει πραγματική συλλογική βούληση που θα μετουσιώσει την επιθυμία σε δυνατότητα. Ας αναλογιστεί και να πράξει έκαστος, επί τη βάσει της σοβαρότητας των προκλήσεων με μακροϊστορικούς όρους. Κλείνοντας, ας μου επιτραπεί, ερειδόμενος στην σημαντική μεταφυσική μας παράδοση, να ευχηθώ Καλή Ανάσταση!


*Χρήστος Ζιώγας Διδάσκων Διεθνείς Σχέσεις στο Τμήμα Μεσογειακών Σπουδών του Παν/μιου Αιγαίου και Μεταδιδακτορικός Ερευνητής στο Πάντειο Παν/μιο