Γράφει ο Κ. Μαρκάζος: Το dejà vu της ελληνικής χρεοκοπίας

Posted in ΕλεύθερηΓνώμη

Οταν μέχρι το 2060, σχεδόν οι μισοί Έλληνες θα είναι συνταξιούχοι, ακόμη και οι οικονομικά αναλφάβητοι μπορούν να αντιληφθούν ότι τα... νούμερα δεν βγαίνουν. Εξαίρεση οι πολιτικοί, που υπόσχονται... αφειδώς. Γράφει ο Κ. Μαρκάζος.

Το dejà vu της ελληνικής χρεοκοπίας

Ονειρα γλυκά, απατηλά, πάνω σε δανεικά μαξιλάρια

Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι χρωστάμε 334,6 δισ. ευρώ, όταν κατά την αποκάλυψη της χρεοκοπίας μας το 2010 χρωστούσαμε λιγότερα (330 δισ. ή 146,2% του ΑΕΠ). Μπορεί να μας έχουν διευκολύνει κάποιοι, τους οποίους χαρακτηρίζουμε ανάλγητους δανειστές, με επιμήκυνση χρονοδιαγραμμάτων αποπληρωμής και με μειωμένα επιτόκια, αλλά η πραγματικότητα δεν εξαφανίζεται, όταν πάψεις να πιστεύεις σε αυτήν.

Το χρέος ανέβηκε το 2018 στο 181,1% του ΑΕΠ (από 176,2% το 2017), εν μέσω πανηγυρισμών για υπερπλεονάσματα (τι κούφια και παραπλανητική λέξη) και παροχών «κοινωνικών μερισμάτων». Στον κόσμο των επιχειρήσεων, όλοι γνωρίζουμε ότι οι διανομές μερισμάτων γίνονται από κέρδη, γιατί αν είναι προϊόν δανεισμού (αν υπάρχει κάποιος να σου δώσει λεφτά) ή αν μοιράζεις από τις σάρκες του οργανισμού, καταστρέφονται τα μελλοντικά αποτελέσματα.

Η βασική διαφορά κρατικής χρεοκοπίας και εταιρικής πτώχευσης είναι ότι δεν υπάρχει η «επιλογή» της λύτρωσης που επέρχεται με τον «θάνατο» της πτωχευμένης επιχείρησης. Τα κράτη μπορούν να χρεοκοπούν όσες φορές θέλουν και οι άνθρωποι να υποφέρουν.

Το «μαξιλάρι» (άλλη παραπλανητικά παρηγορητική λέξη) δεν είναι ούτε τόσο άνετο για να κοιμηθούμε αμέριμνοι ούτε 50 δισ. που διαφημίζει η κυβέρνηση. Πρόκειται για ένα ποσό πολύ μικρότερο, το οποίο έχει προέλθει εν μέρει από εξωτερικό δανεισμό (κατά 16 δισ., όσο περίπου αυξήθηκε το χρέος από το 2017 στο 2018) και από άγρια φορολόγηση κάθε παραγωγικού συντελεστή, εργαζόμενων, κατανάλωσης και περιουσίας (περίπου 11 δισ.).

Από τα ταμειακά διαθέσιμα της χώρας, ελάχιστα μπορούν να χρησιμοποιηθούν για παροχές. Πρέπει να πληρωθούν 4 δισ. από τα δάνεια του ΔΝΤ, υπάρχουν χρεολυτικές δόσεις πληρωτέες εντός του 2019, ενώ 16 δισ. είναι δεσμευμένα σε ειδικό λογαριασμό κατόπιν συμφωνίας με το EMS. Συνεπώς όσες παροχές δοθούν από το «μαξιλάρι» δημιουργούν δημοσιονομικούς εφιάλτες και -το χειρότερο- ανάγκες πρόσθετου δανεισμού.

Υπάρχουν κάποιοι που προειδοποιούν (όπως ο οικονομολόγος Γιώργος Προκοπάκης, ο οποίος αποδομεί με στοιχεία όσα αναφέρουν -«παπάτζες» τα ονομάζει- οι οικονομικοί υπουργοί της κυβέρνησης και κατακρίνει όσους δημοσιογράφους αναπαράγουν αφιλτράριστα προπαγάνδες). Ποιος όμως έχει όρεξη να ακούει, ειδικά όταν εισπράττει;

Ελλάδα, η χώρα που λιάζονται οι συνταξιούχοι

Σήμερα, ένας στους τρεις Έλληνες είναι συνταξιούχος και με τις δημογραφικές τάσεις που προβλέπουν τη μείωση του ενεργού πληθυσμού κατά 30% μέχρι το 2060, σχεδόν οι μισοί Έλληνες θα είναι συνταξιούχοι!

Ακόμη και οι οικονομικά αναλφάβητοι μπορούν να αντιληφθούν ότι δεν πρόκειται να πληρωθούν συντάξεις του σημερινού επιπέδου στο -όχι και τόσο μακρινό- μέλλον. Σύμφωνα με τη Eurostat, η Ελλάδα καταβάλλει τις μεγαλύτερες συντάξεις (ως ποσοστό του ΑΕΠ στην Ευρώπη) ή 17,7% έναντι 12,6% στην ΕΕ (στοιχεία 2016). Η απόσταση μάλιστα από τους υπολοίπους μεγαλώνει όπως φαίνεται και στο διάγραμμα (και πιθανότατα η τάση έχει επιδεινωθεί μετά το 2016).

Είμαστε συνεπώς παγκόσμιοι πρωταθλητές συντάξεων και χρέους (ως ποσοστού στο ΑΕΠ) και ας εξαιρέσουμε επιτέλους την Ιαπωνία, όχι μόνο γιατί το μεγαλύτερο ποσό του χρέους της είναι εσωτερικό, αλλά γιατί είναι ταυτοχρόνως ένας από τους μεγαλύτερους παγκόσμιους δανειστές. Είμαστε και πανευρωπαϊκοί πρωταθλητές ανεργίας, παρά τη μετανάστευση εκατοντάδων χιλιάδων νέων και με το 1/3 των εργαζομένων του «ιδιωτικού τομέα» να απασχολείται μερικώς, με μέσο μισθό 384 ευρώ.

Η κυβέρνηση επιλέγει να ενισχύσει τους συνταξιούχους, οι οποίοι σύμφωνα με όλες τις μελέτες είναι το μέρος του πληθυσμού που επλήγη λιγότερο από την κρίση σε σχέση με άλλους (νέους, εργαζόμενους του ιδιωτικού τομέα). Το χειρότερο είναι ότι αυτή η πολιτική έχει υψηλά ποσοστά αποδοχής και «αναγκάζει» τη ΝΔ να ψηφίζει καταγγέλλοντας!

Ταυτοχρόνως, σε έναν άλλο φανταστικό κόσμο κεκτημένων δικαιωμάτων, το Συμβούλιο της Επικρατείας έκρινε αντισυνταγματικές τις περικοπές των συντάξεων. Σαν να ακούω τη φωνή του αείμνηστου Σταύρου Τσακυράκη που έλεγε: «Το Σύνταγμα δεν εγγυάται και δεν είναι δυνατόν να εγγυηθεί κάποιο ύψος παροχών. Το Σύνταγμα δεν είναι λεφτόδενδρο. Αν έδινε λεφτά, τότε όλες οι φτωχές χώρες του κόσμου θα έλυναν τα προβλήματά τους υιοθετώντας ένα γενναιόδωρο Σύνταγμα». Εμείς όμως θα αυξήσουμε και άλλο το χρέος για να πληρωθούν αναδρομικά. Οι άνεργοι νέοι παρέα με τους απροστάτευτους αδύναμους θα παρακολουθούν δισεκατομμύρια να κατατίθενται σε λογαριασμούς όσων πρόλαβαν να μη μείνουν «απέξω», ενώ η φτώχεια τους θα αυξάνεται.

Οι κυβερνήσεις πέφτουνε, μα τα αντιμνημόνια μένουν

Όταν ο Αντώνης Σαμαράς σκαρφάλωνε στα αντιμνημονιακά κεραμίδια, έδωσε τη δυνατότητα να γεννηθούν τρεις ετερόκλητοι πολιτικοί σχηματισμοί που κυριάρχησαν πολύ σύντομα, υπερκεράζοντας τη ΝΔ. Ο ΣΥΡΙΖΑ, η Χρυσή Αυγή και οι ΑΝΕΛ (οι οποίοι εξαφανίστηκαν σταδιακά μετά το 2015, μέσω απορρόφησης από τους πρώτους δια συγκυβερνήσεως), το 2012, συγκέντρωσαν πάνω από το 1/3 των ψήφων, για να φτάσουν στους μισούς το 2015 και στο 61% σε Δημοψήφισμα.

Παρά τις τεράστιες ιδεολογικές διαφορές και πολιτικές καταγωγές, το βασικό κοινό τους αφήγημα ήταν η εναντίωση στα Μνημόνια. Τώρα όλοι έχουν χωνέψει (;) ότι τα Μνημόνια είναι οι δεσμεύσεις που αναλαμβάνει μία χώρα όταν χρεοκοπεί και πριν αυτοκτονήσει. Η ανατροπή όσων προβλέπονται στο τελευταίο Μνημόνιο, είτε με τη μορφή μη μείωσης του αφορολόγητου, είτε με τη μορφή πρόσθετων συντάξεων, δημιουργεί εκ νέου αμφιβολίες για την ικανότητα της πολιτικής ηγεσίας της χώρας να διορθώσει τις αρρώστιες που μας ταλαιπωρούν.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης δήλωσε (σωστά) ότι «η 13η σύνταξη είναι προεκλογικό επίδομα. Θα μπορούσε να το δώσει [η κυβέρνηση] έξω από τα εκλογικά κέντρα με το ψηφοδέλτιο», αλλά ξεκαθάρισε ότι η ΝΔ θα το υπερψηφίσει. Πώς συνδυάζεται να ψηφίζεις όσα καταγγέλλεις, είναι ένα αίνιγμα που δεν μπορώ να λύσω.

Μάλλον ο Έλληνας ψηφοφόρος δεν θέλει να ξέρει ότι οι διανομές κρατικών χρημάτων προκύπτουν από τις δυνατότητες και γίνονται βάσει προτεραιοτήτων, ξεχνώντας ότι κάπως έτσι χρεοκόπησε η χώρα• με τυχαίες και χωρίς στόχευση παροχές προς άγραν ψήφων. Η αλήθεια είναι συχνά δυσάρεστη και είναι ευχάριστο να ονειρευόμαστε μεγαλύτερες πίτες από τις οποίες θα τρέφονται νέοι, γέροι, γυναίκες και παιδιά. Αλλά η οικονομική πραγματικότητα δεν μοιάζει με παράδεισο και οι χρεοκοπίες μπορούν να επαναλαμβάνονται αιώνια, στο άκρο της Βαλκανικής όπου κατοικούμε. 

* Ο Κώστας Μαρκάζος είναι οικονομολόγος, συγγραφέας του βιβλίου «ΑΝΤΙΠΑΛΟΙ ΜΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΑΣ» (εκδόσεις Νομική Βιβλιοθήκη)

Αναστάσιος Μπασαράς: Νόμος: Εκσυγχρονισμός Εξωτερικής Πολιτικής και Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας

Posted in ΕλεύθερηΓνώμη

Σε διαβούλευση, λοιπόν, το νομοσχέδιο της συγκρότησης του Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας (ΣΕΑ) που για χρόνια ζωηρεύει τις συζητήσεις και κλείνει κάθε δράση – διάλεξη – ημερίδα – συνέδριο – για εθνικά και μεγάλα θέματα και θεωρείται πανάκεια επίλυσης όλων των αδυναμιών και αγκυλώσεων κάθε κυβέρνησης τα τελευταία χρόνια.

Ολα τα Ινστιτούτα, τα Κέντρα Μελετών και Αναλύσεων, Καθηγητές Πανεπιστημίων, Πρέσβεις ε.τ. Μεγάλοι Αναλυτές και Διεθνολόγοι, Νέοι Υποψήφιοι Δρες κλπ κλπ αναμασούν, συζητούν, προτείνουν, τονίζουν την αναγκαιότητα του ΣΕΑ της Ελλαδας, κατά μέσον όρο σχεδόν κάθε μέρα…

Χρήστος Ζιώγας*: Αναζητώντας άξονες συλλογικής συνοχής και συνέχειας. Εν έτει 2019, τί αληθεύει στην ελληνική κοινωνία;

Posted in ΕλεύθερηΓνώμη

GRANT FAINT VIA GETTY IMAGES


Εν έτει 2019, τί αληθεύει στην ελληνική κοινωνία; Πώς αρθρώνεται ο πολιτικός λόγος και συγκροτείται το κοινωνικό γεγονός;
Αναμφίβολα, τόσο ως ελληνισμός, όσο και ως ελληνικό κράτος βρισκόμαστε σε μία δύσκολη καμπή της μακραίωνης πορείας μας˙ είτε με τα ευρύτερα κριτήρια του πρώτου προσδιορισμού αποτυπώνεται μία παρακμιακή πορεία , είτε με τα στενότερα του δευτέρου καταδεικνύεται μία δυσλειτουργία δύο αιώνων.Το πώς διαβαθμίζει κάποιος τη δυσμενή συγκυρία που διέρχεται η χώρα μας, είναι συνάρτηση διαφόρων παραγόντων, προϋποθέσεων και ιεραρχήσεων, όπως των αντιλήψεων του για την ιστορικότητά μας, των ιδεολογικών του πεποιθήσεων και κυρίως των μελλοντικών προσδοκιών για το συλλογικό υποκείμενο που συγκροτούμε. Ακόμη και με τα επιστημονικά μονοδιάστατα και ελλειμματικά κριτήρια, που ταυτίζουν τον ελληνισμό με την ίδρυση του σύγχρονου ελληνικού κράτους, η περίσταση προϋποθέτει την αντιμετώπιση διαπιστωμένων προβλημάτων, τα οποία όμως δομικά αδυνατούμε να επιλύσουμε. Η διάζευξη έγκειται στην ποιοτική διαβάθμιση των δύο προσεγγίσεων, που διαφοροποιούνται τόσο ως προς την οριοθέτηση του προβλήματος, όσο και ως προς τις πιθανές λύσεις του. Κοινό τόπο -λογικά θα- συνιστά η συλλογική μας διαιώνιση.

Βασική προϋπόθεση αποτελεί η επιθυμία μας να συνεχίσουμε να υπάρχουμε ως διακριτή συλλογική οντότητα. Για του θιασώτες της δεύτερης προσέγγισης αρκεί ευρωπαϊκή εναρμόνιση για την επίλυση των δομικών μας προβλημάτων και των ιστορικών προκλήσεων, ταυτίζοντας την ελληνικότητα με την ύπαρξη ελληνικού και κυπριακού κράτους. Για ένα σημαντικό τμήμα της ελληνικής κοινωνίας, η ενσωμάτωση στην Ευρωπαϊκή Ένωση θεωρείται ως η θεραπαινίδα όλων των παθογενειών μας. Εξήντα χρόνια μετά την ίδρυση των Κοινοτήτων, το ευρωπαϊκό εγχείρημα μετεωρίζεται και η προοπτική πολιτικής ολοκλήρωσης της ΕΕ φαντάζει σήμερα λιγότερο πιθανή, για ενδοευρωπαϊκούς λόγους. Ακόμη και να αναταχθεί η ευρωπαϊκή διαδικασία, αποτελεί ένα πράγμα η δυναμική ενσωμάτωση στην υπό διαμόρφωση πολιτική ολοκλήρωση και εντελώς διαφορετικό η παθητική συμπόρευση. Δεν μπορείς να παριστάνεις ότι προπορεύεσαι και συνδιαμορφώνεις, ενώ υπολείπεσαι σε όλους τους επιμέρους τομείς και δείκτες.

Υπό το ευρύτερο πρίσμα, η αναστροφή της ιστορικής μας παρακμής προϋποθέτει την διακρίβωση των παθογενειών σ’ όλη τους την έκταση. Η υπερκέραση των προβλημάτων χρήζει πρωτίστως την διατύπωσή τους. Εν έτει 2019, τί αληθεύει στην ελληνική κοινωνία; Πώς αρθρώνεται ο πολιτικός λόγος και συγκροτείται το κοινωνικό γεγονός, τί κυριαρχεί στη δημόσια σφαίρα και θεωρείται σημαντικό ή ασήμαντο, με ποιόν τρόπο και βάσει ποιών ιεραρχήσεων ο νεοέλληνας καθορίζει τον ιδιωτικό του βίο; Πώς προσεγγίζουμε τη δημοκρατία; Ως υποχρέωσή μας να ψηφίσουμε μια φορά κάθε τέσσερα χρόνια ή ως μία δυναμική διαδικασία που θα αξιώνουμε να τείνει διαρκώς προς αμεσότερες εκδοχές της, φορέας της οποίας θα είναι, όσο το δυνατόν πιο αδιαμεσολάβητα, ο πολίτης; Αντίστοιχα ερωτήματα ανακύπτουν και σε άλλους πτυχές της ανθρώπινης δράσης όπως: τον πολιτισμό, την παιδεία, την τέχνη, την οικονομία, τη θρησκεία. Στο βαθμό που επιθυμούμε η ελληνικότητα να συνιστά τρόπο πραγμάτωσης του βίου διακριτό, οφείλουμε να επανακαθορίσουμε τους άξονες αναφοράς μας, προσαρμοσμένους στα δεδομένα της σύγχρονης εποχής. Η διαδικασία ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης μας παρέχει το αναγκαίο πλαίσιο εκδίπλωσης των χαρακτηριστικών μας και συνδιαμόρφωσης των κοινών ευρωπαϊκών. Σχηματικά οι δύο προσεγγίσεις αντιμετωπίζουν το ευρωπαϊκό γίγνεσθαι, η μεν πρώτη ως μέσο, η δε δεύτερη ως αυτοσκοπό.

Ο ελληνισμός ως συλλογικό υποκείμενο πορεύεται, περισσότερο από τρεις χιλιετίες, διότι συγκρότησε άξονες αναφοράς, που σε ορισμένες περιπτώσεις αποτέλεσαν κορυφαίες εκφάνσεις του ανθρώπινου πολιτισμού, και σε μεγάλες περιόδους μη όντας πολιτικά κυρίαρχος. Τα τεκμήρια της συγκαιρινής παρακμής είναι επισημασμένα πολύ πριν αποτυπωθούν στα δημοσιονομικά κιτάπια του κράτους. Δυστυχώς, έχουν ατονήσει ορισμένα από τα διαχρονικά γνωρίσματα της ιδιοσυστασίας μας. Σίγουρα, ως ελληνισμός έχουμε εφεδρείες για να εξέλθουμε από την «στενωπό», αρκεί να υπάρξει πραγματική συλλογική βούληση που θα μετουσιώσει την επιθυμία σε δυνατότητα. Ας αναλογιστεί και να πράξει έκαστος, επί τη βάσει της σοβαρότητας των προκλήσεων με μακροϊστορικούς όρους. Κλείνοντας, ας μου επιτραπεί, ερειδόμενος στην σημαντική μεταφυσική μας παράδοση, να ευχηθώ Καλή Ανάσταση!


*Χρήστος Ζιώγας Διδάσκων Διεθνείς Σχέσεις στο Τμήμα Μεσογειακών Σπουδών του Παν/μιου Αιγαίου και Μεταδιδακτορικός Ερευνητής στο Πάντειο Παν/μιο 

«Πολιτική ορθότητα» και αντιχριστιανική υστερία! Γράφει ο Θανάσης Κ, επιμέλεια Κ. Ζηκίδης

Posted in ΕλεύθερηΓνώμη

        «Πολιτική ορθότητα» και αντιχριστιανική υστερία!, 

Ο Guardian είναι μια βρετανική κεντροαριστερή εφημερίδα.

Αρκετά «ανοικτή» στις απόψεις που φιλοξενεί, αλλά σταθερά προσηλωμένη στην αριστερόστροφη ατζέντα την διεθνούς «πολιτικής ορθότητας».

Χθες δημοσίευσε ένα άρθρο που αξίζει να προσεχθεί Τίτλος του:

«Όπως δείχνουν οι επιθέσεις στην Σρι Λάνκα, οι Χριστιανοί αντιμετωπίζουν σοβαρούς διωγμούς διεθνώς!»

(As the Sri Lanka attacks show, Christians worldwide face serious persecution).

Το λέει και η αρθρογραφία του Guardian, πλέον…

Όχι τίποτε… «ακροδεξιοί»!

Αξίζει να αναφέρω τρία μικρά αποσπάσματα από το άρθρο αυτό:

Πρώτο:

«Ζούμε μια περίοδο όπου συμβαίνουν από τους πιο σοβαρούς διωγμούς των Χριστιανών στην Ιστορία! Και οι περισσότεροι αρνούνται να το παραδεχθούν. Ίσως κάποιοι δεν θέλουν να μιλάνε γι’ αυτό, φοβούμενοι ότι μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως εύκολο άλλοθι για Ισλαμοφοβία…»

Τώρα το παραδέχεται και ο Guardian.

Δεύτερο απόσπασμα:

«…Οι Ισραηλινοί ιστορικοί Benny Morris και Dror Ze’evi θα δημοσιεύσουν μια συνολική αποτίμηση των αρχών του 20ου αιώνα (για τις διώξεις χριστιανικών πληθυσμών στη Μέση Ανατολή). Τίτλος, του έργου τους «Η Τριαντάχρονη Γενοκτονία- η καταστροφή των Χριστιανικών μειονοτήτων από την Τουρκία». Στο έργο αυτό υποστηρίζεται ότι από το 1894 ως το 1924, οι Τουρκικές αρχές δολοφόνησαν συστηματικά περί τα 2,5 εκατομμύρια Χριστιανούς! Στις αρχές αυτής της περιόδου, σε περιοχές όπως η Ανατολία, οι Χριστιανοί έφταναν το 20% του συνολικού πληθυσμού. Στο τέλος της είχαν μείνει μόλις 2%! Σε όλη τη διάρκεια του 20ου αιώνα και στις αρχές του 21ου οι Χριστιανοί έχουν εκδιωχθεί από τη Μέση Ανατολή με σφαίρες και βόμβες – χωρίς να υπάρξει από την πλευρά της «κοσμικής Δύσης» έστω κι ένας μορφασμός διαμαρτυρίας. Γιατί, άραγε, δεν υπήρξε κατακραυγή;…» (οι υπογραμμίσεις δικές μου)

Ακόμα και Ισραηλινοί ιστορικοί μιλούν γι’ αυτά.

Ακόμα και ο Guardian γράφει γι’ αυτά.

Μόνο οι δικοί μας ιστορικοί… «ντρέπονται να μιλήσουν».

Κι όταν κάποιοι τολμούν να μιλήσουν, τους βγάζουν… «ακροδεξιούς»!

(Παρεμπιπτόντως ο αρθρογράφος και οι συγγραφείς δεν αναφέρονται μόνο στη Γενοκτονία των Αρμενίων που έγινε τότε. Αναφέρονται στην Γενοκτονία των Χριστιανικών πληθυσμων της Τουρκίας. Που περιλαμβάνουν και Έλληνες Ποντίους και Έλληνες Μικρασιάτες. Μπορεί ένα μέρος τους να υπέστη «εθνοκάθαρση» δηλαδή διωγμό. Αλλά ένα άλλο μέρος τους υπέστη αληθινή Γενοκτονία!

Τα στοιχεία υπάρχουν, οι μαρτυρίες υπάρχουν, η νομική θεμελίωση της Γενοκτονίας έχει γίνει – αλλά οι δικοί μας ιστορικοί φοβούνται να μιλήσουν γι’ αυτό. Μην τους «αποπάρουν» οι συνάδελφοί τους – μέσα στην Ελλάδα.

Κάτι δεν πάει καλά, έτσι;

Τρίτο απόσπασμα:

«Σύμφωνα με την ευρέως αποδεκτή και αξιόπιστη Pew Report, οι Χριστιανοί είναι σήμερα η πιο διωκόμενη θρησκεία στον κόσμο! Κι ο μόνος λόγος που αυτό επισημαίνεται… είναι για να υπογραμμιστεί η δική μας «εκκωφαντική σιωπή» γι’ αυτό (the deafening silence of our response to it)!» (η υπογράμμιση του αρθρογράφου)

Δηλαδή εμείς εδώ στη Δύση, για όλα τα ανθρώπινα δικαιώματα φωνάζουμε και διαμαρτυρόμαστε, εκτός από εκείνα των Χριστιανών που παραβιάζονται κατάφωρα σε όλο τον κόσμο!

Και την απερίγραπτη αυτή υποκρισία την αποκαλύπτουν έγκυρες διεθνείς έρευνες και την καταγγέλλουν – τώρα πια – και αρθρογράφοι του Guardian!

Ντρεπόμαστε να υπερασπιστούμε την πολιτιστική ταυτότητα της Χριστιανικής Δύσης!

Θεωρούμε «αυτονόητο» ότι ο μουσουλμανικός κόσμος θα στηρίξει τους ομοθρήσκους του διεθνώς, όπου αυτοί ενδεχομένως αντιμετωπίζουν διωγμούς.

Αλλά δεν θεωρούμε και δική μας υποχρέωση, να υπερασπιστούμε τους ομοθρήσκους μας – ακόμα και τους πολίτες μας – όταν διώκονται ή σκοτώνονται εκτός Ευρώπης, μόνο και μόνο επειδή είναι Χριστιανοί!

Αποσιωπούμε τους βανδαλισμούς των εκκλησιών μας μέσα στις χώρες μας, για να μην εξάψουμε την… ισλαμοφοβία!

Όταν καίγονται εμβληματικοί Χριστιανικοί ναοί μέσα στο Παρίσι, μιλάμε για την καταστροφή ενός «μνημείου», όχι για καταστροφή ενός συμβόλου της Χριστιανικής Πίστης.

Ο πρώην Πρόεδρος των ΗΠΑ Μπάρακ Ομπάμα, και η Δημοκρατική υποψηφία για την Προεδρία των ΗΠΑ και πρώην υπουργός Εξωτερικών Χίλαρυ Κλίντον, βγάζουν ανακοινώσεις αλληλεγγύης για το χτύπημα στη Σρι Λάνκα αναφερόμενοι στους… «προσκυνητές του Πάσχα» (Easter Worshipers) και όχι στους «Χριστιανούς» που σκοτώθηκαν ή τραυματίστηκαν εκεί.

Σαν να ντρέπονται να αναφερθούν στην Χριστιανική θρησκευτική ταυτότητα…

Επί Προεδρίας Ομπάμα – και επί απόλυτης κυριαρχίας της «πολιτικής ορθότητας» στις ΗΠΑ – σε πολλές μεγαλουπόλεις της χώρας είχε περίπου «απαγορευθεί» να λένε «Καλά Χριστούγεννα» (Μerry Christmas) και είχε υιοθετηθεί το πιο ουδέτερο «Καλές Γιορτές» (Season’s Greetings).

Για να μη… προσβληθούν λέει οι αλλόθρησκοι ή οι άθεοι!

Ταυτόχρονα όμως, στις αντίστοιχες εβραϊκές εορτές, οι ευχές Happy Hanukka ή στις αντίστοιχες μουσουλμανικές εορτές οι ευχές Ramadan Mubarak, όχι μόνο δεν «απαγορεύονται», αλλά προβάλλονται δημόσια.

Προφανώς όλες οι θρησκευτικές εορτές πρέπει να προβάλλονται και να τιμώνται. Και οι άνθρωποι πρέπει να ανταλλάσουν ευχές μεταξύ τους – ανεξαρτήτως της θρησκευτικής πίστης τους.

Γιατί άραγε, μόνο για τις εορτές της Χριστιανικής πλειονότητας να υπάρχει η «απαγόρευση» ή η δημόσια αποθάρρυνση;

–Οι «καθωσπρέπει πολιτικώς ορθές» μαμάδες, δεν μιλάνε στα παιδιά τους για τον Άγιο Βασίλη που θα τους φέρει δώρα τα Χριστούγεννα. Τα δώρα θα τα φέρει την Πρωτοχρονιά ο …. Καλικάτζαρος!

Το Πάσχα οι «καθώς πρέπει πολιτικώς ορθές νονές», δεν πάνε στα βαπτιστίρια τους τη αναστάσιμη «λαμπάδα». Απλώς θα τους φέρει δώρα το Easter bunny, το «Πασχαλινό λαγουδάκι».

(Και οι εντελώς καθώς πρέπει πολιτικώς ορθές νονές, δεν έχουν βαπτίσει τα …βαπτιστίρια τους – απλώς έχουν αναλάβει τη ληξιαρχική «ονοματοδοσία» τους).

Ο,τιδήποτε, φτάνει να ξεχαστεί κάθε χριστιανικό έθιμο και κάθε χριστιανική παράδοση!

Όχι σε μια έξαρση αντιθρησκευτικού-κοσμικού μένους. Αλλά σε μια μονοσήμαντη αντί-χριστιανική υστερία!

Γιατί τα αντίστοιχα έθιμα των Εβραίων ή των Μουσουλμάνων δεν τολμούν να τα αποδομήσουν. Το αντίθετο…

Ανήμερα την Μεγάλη Παρασκευή, βγαίνουν και τρώνε προκλητικά κρέας– όταν υποτίθεται οι Ορθόδοξοι νηστεύουν!

Ανήμερα το Χριστιανικό Πάσχα βγαίνουν και κάνουν διαμαρτυρία οι «βέγκαν» για τα… αρνάκια που ψήνονται στους οβελίες (από πιστούς και λιγότερο πιστούς).

Αλλά στην αντίστοιχη εορτή των μουσουλμάνων που σφάζονται βόδια, δεν τολμούν να διαμαρτυρηθούν!

Όλοι αυτοί οι «πολιτικώς ορθοί», θεωρούν υποχρέωσή τους να προσβάλουν τα ήθη αποκλειστικά των Χριστιανών – και μόνο! (Η ιδέα να σέβονται εξ ίσου τις θρησκευτικές συνήθειες όλων, δεν τους περνάει από το μυαλό).

Η Δύση χάνει την ταυτότητά της – και λίγο-λίγο… αυτοκτονεί!

Στις ΗΠΑ υπήρξε ήδη αντίδραση.

Θα υπάρξει και στην Ευρώπη!

Η αντί-Χριστιανική βία αφυπνίζει μιαν Ευρώπη, που ως τώρα θεωρούσε «δεδομένα» τα πάντα, γιατί μετά από τρεις γενιές Ειρήνης, δεν χρειάστηκε να αγωνιστεί πραγματικά για τίποτε.

Όλη η Ευρώπη; Όχι!

Οι λαοί της Ανατολικής Ευρώπης, οι οποίοι μέχρι πρόσφατα ζούσαν σε αυταρχικά καθεστώτα υπαρκτού σοσιαλισμού, δεν χρειάζεται να «αφυπνιστούν»!

Αυτοί έζησαν την… αθεΐα στην εξουσία. Και κατάλαβαν ότι οδηγεί στην Τυραννία– όχι στην Ελευθερία!

Το πρόβλημα το έχουν κυρίως στην δυτική Ευρώπη

Για προφανείς λόγους, οι λαοί της Ανατολικής Ευρώπης, επειδή μέχρι πρόσφατα στερήθηκαν τη Δημοκρατία, την περιφρουρούν πολύ αποφασιστικά. Ούτε πρόβλημα ανεξέλεγκτης λαθρομετανάστευσης έχουν ούτε πρόβλημα από-χριστιανοποίησης.

Η αρρώστια της «πολιτικής ορθότητας» χτυπάει λαούς που δεν έχουν δημοκρατικά αντισώματα – γιατί εκλαμβάνουν τη «δημοκρατία» ως «δεδομένη»!

  • –Γιατί η «πολιτική ορθότητα» δεν χτυπάει τη θρησκευτικότητα γενικά, χτυπάει τον Χριστιανισμό – και μόνο!
  • –Δεν αναδεικνύει τις επί μέρους «ταυτότητες» – χτυπάει τη συλλογική ταυτότητα της Δύσης.
  • –Δεν υπερασπίζεται τις «μειοψηφίες» – πολεμάει και προσπαθεί να αποδομήσει τις πλειοψηφίες των δυτικών κοινωνιών!
  • –Δεν υπερασπίζεται τα «ανθρώπινα δικαιώματα» – πολεμάει την «δυτική ταυτότητα» και αδιαφορεί πλήρως για τα δικαιώματα όσων θέλουν να την υπερασπιστούν.
  • –Δεν οραματίζεται μια «καλύτερη διαφορετική κοινωνία» – θέλει να αποδομήσει πλήρως τη Δυτική κοινωνία, κι ό,τι τη στηρίζει, κι ό,τι συμβολίζει κι ό,τι την συγκρότησε κι όταν την κρατάει όρθια.

ΥΓ. Δεν χρειάζεται να είναι κανείς Χριστιανός για να εξοργίζεται με όλα αυτά.

Όπως δεν χρειάζεται να «πιστεύει» κανείς, για να ανατριχιάζει

με το «Τη Υπερμάχω» στους Χαιρετισμούς,

ή με το «η Ζωή εν Τάφω» ή το «Άξιον Εστί» της Μεγάλης Παρασκευής.

Ή με την εικόνα της Αγίας Σοφίας στην Πόλη.

Ακόμα και άθεοι και αγνωστικιστές συγκινούνται με τα σύμβολα της πολιτιστικής τους παράδοσης και με τα σημάδια που άφησε η Ιστορία πάνω στην Ψυχή και στο συλλογικό υποσυνείδητο του λαού τους.

Όταν οι αριστεροί τραγουδούσαν επί χούντας το «Άξιον Εστί» του Ελύτη που μελοποίησε ο Θοδωράκης, το τελευταίο πράγμα που τους απασχολούσε ήταν ότι πηγή έμπνευσής του υπήρξε ένας Εκκλησιαστικός ύμνος της Ορθοδοξίας.

Δεν χρειάζεται να είναι θρησκευόμενος κανείς για να σέβεται την Πίστη του λαού του. Αρκεί να έχει διαβάσει το «μετά τα Φυσικά» του Αριστοτέλη, ή έστω τα «Ηθικά Νικομάχεια»…

Δεν χρειάζεται να είναι θρησκευόμενος κανείς για να σέβεται την Πίστη κάθε λαού – πολλώ μάλλον του δικού του λαού.

Αρκεί να μην είναι «βάρβαρος» – με την πιο σύγχρονη έννοια του όρου.

Δηλαδή: άξεστος, αγροίκος, φαύλος και… «πολιτικώς ορθώς»!

Βασίλειος Μαρτζούκος*: ΖΗΤΟΥΝΤΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ «ΜΑΕΣΤΡΟΙ» ΔΙΑΚΡΑΤΙΚΩΝ ΚΡΙΣΕΩΝ.

Posted in ΕλεύθερηΓνώμη

Οι διακρατικές κρίσεις άμυνας και ασφάλειας χαρακτηρίζονται ως ιδιάζουσες, σύνθετες και ακραίες περιπτώσεις κατά τις οποίες διακυβεύονται ζωτικά εθνικά συμφέροντα, υπάρχει η αντίληψη και η διάχυτη αίσθηση αμέσου ή επικειμένης απειλής, είναι πιθανή η χρήση στρατιωτικής ισχύος και χρειάζεται να ληφθούν κρίσιμες αποφάσεις υπό χρονική πίεση, σε καθεστώς αβεβαιότητος. Κατά τις περιόδους αυτές δοκιμάζεται άμεσα η απόδοση του Εθνικού Συστήματος Χειρισμού Κρίσεων (ΕΘΣΥΧΚ) και των αρμοδίων θεσμικών οργάνων που το αποτελούν, κυρίως όμως δοκιμάζεται η εμπειρία, η γνώση και η αντοχή (φυσική και ψυχική) των εμπλεκομένων πολιτικών ηγετών οι οποίοι έχουν την ευθύνη του όλου χειρισμού της κρίσεως. Οι διακρατικές κρίσεις απαιτούν πολιτικούς «μαέστρους» οι οποίοι είναι σε θέση να εναρμονίζουν το σύνολο των εθνικών μέσων (διπλωματικών, στρατιωτικών, οικονομικών, επικοινωνιακών, αξιακών, κοινωνικών, πολιτισμικών κ.λπ.) με κατάλληλο μείγμα στρατηγικών, προς επίτευξη των εκάστοτε Αντικειμενικών Σκοπών οι οποίοι υπηρετούν τα Εθνικά Συμφέροντα.
Στην ελληνική πραγματικότητα οι παρελθούσες διακρατικές κρίσεις άμυνας και ασφάλειας σχετίζονται με την Τουρκία και στην συντριπτική τους πλειοψηφία απέβησαν αρνητικές για τα Εθνικά μας Συμφέροντα. Τελευταία από αυτές υπήρξε η κρίση των Ιμίων το 1996, της οποίας ο χειρισμός θα διδάσκεται για πάντα ως κλασσικό παράδειγμα προς αποφυγήν. Κατά την κρίση αυτή έγιναν σφάλματα σε όλα τα επίπεδα αλλά κυρίως αποκαλύφθηκε το γνωστικό και εμπειρικό έλλειμμα των αρμοδίων πολιτικών. Έκτοτε έχουν γίνει βήματα βελτιώσεως του ΕΘΣΥΧΚ (τουλάχιστον σε επίπεδο Ενόπλων Δυνάμεων) αλλά δεν έχουν υπάρξει μέχρι στιγμής συνολικές δομικές, θεσμικές βελτιωτικές μεταβολές. Είναι χαρακτηριστικό ότι για την κρίση των Ιμίων, πέραν των επί μέρους αναλύσεων των πρωταγωνιστών της ή κάποιων δημοσιογραφικών αναφορών, δεν έχει γίνει επίσημη κρατική και σε βάθος μελέτη, προκειμένου να αντιμετωπισθούν συνολικά οι τρωτότητες του ΕΘΣΥΧΚ.
Στα πλαίσια του Δημοκρατικού μας συστήματος είναι απολύτως πιθανό, αναμενόμενο, θεμιτό και κατανοητό την θέση ενός Πρωθυπουργού ή Υπουργού (και Υφυπουργού) μέλους του ΚΥΣΕΑ (άμεσα δηλαδή εμπλεκομένου με τον χειρισμό κρίσεων), να καταλάβει ένα πολιτικό πρόσωπο δίχως εμπειρία στα θέματα αυτά (π.χ. γιατρός, δικηγόρος, μηχανικός, επιχειρηματίας κ.λπ.). Αυτό που επιβάλλει η κοινή λογική, η πολιτική ηθική και στοιχειώδες αίσθημα ευθύνης, είναι άμα τη αναλήψει των κρισίμων αυτών καθηκόντων να αποκτάται το ταχύτερο και να διατηρείται ανάλογα, το απαιτούμενο γνωστικό και εμπειρικό επίπεδο, μέσω θεσμοθετημένων σχετικών ενημερώσεων, σεμιναρίων και ουσιαστικής συμμετοχής της πολιτικής ηγεσίας σε σχετικές ασκήσεις. Δίχως την προϋπόθεση αυτή, κατά την διάρκεια μίας πραγματικής μελλοντικής κρίσεως θα είναι πολύ αργά για να αποκτηθούν ακόμη και στοιχειώδεις γνώσεις και εμπειρίες χειρισμού της και λήψεως ορθών αποφάσεων, με καθοριστικά δυσμενείς επιπτώσεις στην τελική έκβαση.
Όταν κατά την διάρκεια ευρείας κλίμακος προγραμματισμένων εθνικών ασκήσεων χειρισμού κρίσεων (π.χ. στο ΥΠΕΘΑ, στην Σχολή Εθνικής Άμυνας κ.λπ.), κατά τις οποίες εκπαιδεύεται συστηματικά το στρατιωτικό και εν μέρει το διπλωματικό προσωπικό, δεν παρατηρείται ανάλογος ζήλος συμμετοχής εκ μέρους των προαναφερθέντων πολιτικών προσώπων (αυτών δηλαδή οι οποίοι χειρίζονται την κρίση και λαμβάνουν τις κρίσιμες αποφάσεις), προκαλείται εύλογη ανησυχία και ερωτηματικά. Άραγε έχουν την πεποίθηση ότι γνωρίζουν τα σχετικά αντικείμενα; Πιστεύουν ότι αρκεί η εισήγηση των υφισταμένων τους; Νομίζουν ότι υπό πραγματική χρονική και ψυχολογική πίεση θα υπάρχει χρόνος για «φροντιστηριακά» βασικά μαθήματα στο πλέον σύνθετο ίσως αντικείμενο των διεθνών σχέσεων; Υπάρχουν καθημερινά θέματα υψηλότερης προτεραιότητος από την απόκτηση δυνατότητος αξιόπιστου και αποτελεσματικού χειρισμού κρίσεων; Τα παθήματα προηγουμένων κρίσεων τους αφήνουν ασυγκίνητους; Δεν τους παραδειγματίζει η οργανωτική και εκπαιδευτική πρακτική πολιτικών ηγεσιών άλλων κρατών; Απλώς αδιαφορούν; Επαφίενται στον από μηχανής Θεό; Γνωρίζουν κάτι που δεν γνωρίζουμε;
Η αναθεωρητική, περιφερειακή, νεο-οθωμανική, επεκτατική τουρκική πολιτική σε βάρος της Ελλάδος είναι δεδομένη. Οι απειλές και προκλήσεις αποτελούν μέρος των καθημερινών ειδήσεων και επιτυγχάνουν σταδιακά και αναίμακτα τις τουρκικές επιδιώξεις («γκριζάρισμα» του Αιγαίου, θαλάσσιες ζώνες και casus belli, ανασφάλεια νησιωτών, «γαλάζιες πατρίδες», Κύπρος, Θράκη, ενεργειακά κοιτάσματα, εναέριος χώρος, έρευνα - διάσωση κ.λπ.). Η υλική διαφορά στρατιωτικής ισχύος αυξάνεται ραγδαία υπέρ του αντιπάλου (ποσοτικά και ποιοτικά), στηριζόμενη μάλιστα σε μία επαρκή εγχώρια πολεμική βιομηχανία η οποία εξάγει σημαντικό αμυντικό υλικό σε τρίτες χώρες.
Η ένταση με την Τουρκία έχει πλέον καταστεί η καθημερινή μας κανονικότητα και ασφαλώς οι εξάρσεις της εντάσεως αυτής και η μετατροπή τους σε επόμενες κρίσεις αποτελούν θέμα χρόνου. Το διεθνές περιβάλλον είναι συγκυριακά ευνοϊκό για την Ελλάδα (σχέσεις Τουρκίας - Δύσεως) η οποία θα πρέπει να εκμεταλλευθεί την στρατηγική αυτή ευκαιρία. Οι συμμαχίες και οι «άξονες» συνεργασίας είναι επιθυμητοί. Σε κάθε περίπτωση δεν πρέπει να λησμονείται ότι το διεθνές περιβάλλον είναι ευμετάβλητο και ότι οι συμμαχίες δεν εγγυώνται άμεσα και απτά τα Εθνικά μας Συμφέροντα. Στην Ελλάδα της «μακαριότητος» θα έπρεπε να έχουν αναληφθεί τολμηρές ενέργειες σε ολόκληρο το φάσμα του τομέα της άμυνας και ασφάλειας (εφικτές οικονομικά) προ πολλού και ανεξαρτήτως «πολιτικού κόστους». Μία από τις ενέργειες αυτές είναι η δομική βελτίωση του ΕΘΣΥΧΚ με ιδιαίτερη έμφαση στην κατάλληλη, θεσμοθετημένη και συστηματική προετοιμασία της εμπλεκομένης στον χειρισμό κρίσεων πολιτικής ηγεσίας (καθώς και των βουλευτών μελών της επιτροπής εξωτερικών και άμυνας της Βουλής). Η εστίαση της προσπάθειας στον τομέα αυτό και η σκληρή ενορχηστρωμένη εργασία από τον καιρό της ειρήνης, είναι δυνατόν να μετατρέψει μία μελλοντική κρίση σε εθνική ευκαιρία. Ας μην ξεχνούν οι πολιτικοί μας ταγοί ότι «Κυβερνάν εστί προβλέπειν».
14 – Απριλίου – 2019
Αντιναύαρχος ε.α. Β. Μαρτζούκος ΠΝ
Επίτιμος Διοικητής ΣΝΔ
Πρόεδρος ΕΛ.Ι.Σ.ΜΕ.