Βασίλης Βλάχος- Μεταξύ μας: Εκείνα τα ανέμελα καλοκαίρια στο χωριό

Posted in Γωνιά Αναρτήσεων Νέων

«Χωριό», μια λέξη η οποία προκαλεί όμορφες και ξένοιαστες σκέψεις,στους περισσότερους από εμάς. Το χωριό είναι το μέρος,για όλους όσους ζούνε σε πόλεις όπου «καταφεύγουν» για ηρεμία και χαλάρωση.Εκεί όπου οι ρυθμοί είναι τελείως διαφορετικοί από εκείνους των αστικών κέντρων και η ζωή κυλά όμορφα και χαλαρά.

Είναι το μέρος όπου περάσαμε και πολλοί εξακολουθούν να περνάνε πολλές μέρες από το καλοκαίρι τους και όχι μόνο. Για τα παιδιά, ειδικά, το χωριό είναι το ιδανικό μέρος για ατελείωτο παιχνίδι με τους φίλους τους και για ικανοποίηση όλων των επιθυμιών τους από τους παππούδες. Έτσι, οι περισσότεροι από εμάς είμαστε πολύ τυχεροί που «έχουμε» κάποιο χωριό. Γιατί εκεί περάσαμε τις πιο ανέμελες στιγμές της ζωής μας .Εκεί γνωρίσαμε φίλους, παίξαμε, γελάσαμε, κλάψαμε, τσακωθήκαμε, φλερτάραμε και ζήσαμε έντονα.

Στο χωριό δεν μας ενδιέφερε η ώρα που θα γυρνούσαμε σπίτι. Όλοι γνωστοί και συγγενείς (σχεδόν) μεταξύ μας κι όλο το χωριό μια απέραντη γειτονιά, χωρίς κανέναν σχεδόν κίνδυνο. Από την πολύ μικρή ηλικία μαζευόμασταν στην πλατεία για να παίξουμε όλα τα παιχνίδια που μας άρεσαν όπως ποδόσφαιρο, κρυφτό ,κυνηγητό κ.α. Κι όταν πηγαίναμε σπίτι πάντα η γιαγιά μας περίμενε με το αγαπημένο μας φαγητό στο τραπέζι κι ύστερα παγωτό. Και μετά ακολουθούσαν όμορφα παραμύθια για να κοιμηθούμε.Κι ό,τι και να κάναμε πάντα μας το συγχωρούσαν,ο παππούς και η γιαγιά. Και αργότερα περνώντας τα χρόνια, οι σχέσεις μας με τα άλλα παιδιά γινόταν πιο στενές. Γινόμασταν κάτι παραπάνω από παρέα,σαν αδέλφια.

Τα παιχνίδια μας άλλαξαν, γινόταν συναντήσεις ομαδικές όπου συζητούσαμε ποικίλα θέματα που μας απασχολούσαν ως έφηβοι. Ανταλλάσσαμε απόψεις και συμβουλές σαν μια μεγάλη οικογένεια. Αργότερα ακολουθούσαν τα φλερτ και οι πιο ιδιαίτερες γνωριμίες αγοριών και κοριτσιών, αλλά πάντα υπήρχε ή αγνή αγάπη και το νοιάξιμο του ενός για τον άλλον, πέρα από το ερωτικό κομμάτι. Αυτή η αγάπη που «χτίστηκε» με το πέρασμα των χρόνων και μέσα από τη στενή παρέα μεταξύ των παιδιών και συγκεντρωνόταν κάθε καλοκαίρι στο χωριό και περνούσαν ανέμελα και αθώα ατελείωτες στιγμές όλοι μαζί, σαν μια οικογένεια. Και λίγα χρόνια μετά, όταν κάποιοι πλέον έφυγαν για σπουδές, άλλοι άρχισαν να εργάζονται κι άλλοι παντρεύτηκαν, πάλι στο χωριό ήταν το κοινό σημείο συνάντησης και χαλάρωσης, κυρίως τα καλοκαίρια.

Σαν μια πιο ώριμη παρέα πλέον,όλα εκείνα τα παιδιά που περάσανε σχεδόν όλα τα καλοκαίρια τους στο χωριό, σαν μια γροθιά συνεχίζουν να συγκεντρώνονται εκεί, να στηρίζει ο ένας τον άλλον και να «ξεφεύγουν» για λίγο από τη ρουτίνα της ζωής τους στην πόλη.

Ένα «τσιπουράκι» στο καφενείο του χωριού ή μια συγκέντρωση στο πανηγύρι, είναι οι αφορμές ώστε να ξαναενωθεί το παρεάκι και να μοιραστούν και πάλι τα μέλη του στιγμές χαλάρωσης και ξενοιασιάς. Όπως τότε… Εκείνα τα ανέμελα καλοκαίρια στο χωριό, ήταν πολλά και όμορφα. Ήταν διαφορετικά από αυτά της πόλης, ακόμα κι από εκείνα σε νησιά. Μοναδικά γιατί εκεί ήταν η παρέα σου, τα αδέλφια σου,»η οικογένεια» σου. Και εξακολουθούν να είναι για όσους συνεχίζουν να καταφεύγουν το καλοκαίρι στο χωριό, έστω και για λίγες μέρες.

Πηγή: http://metaximas.org/  

Νικόλ Παπαδοπούλου* - Μεταξύμας: Παιδεία και Εκπαίδευση: Κωμωδία ή τραγωδία; Από Guest Μεταξύ μας

Posted in Γωνιά Αναρτήσεων Νέων

Αν η Παιδεία γινόταν παράσταση τι συναίσθημα θα έφερνε; Γέλιο ή δάκρυ; Θυμό ή Μίσος; Μια τραγωδία δυστυχώς γίνεται. Ένας κυκεώνας που αντί να κλείνει-αγκαλιάζοντας την σταθερότητα- όλο και περισσότερο αναβαθμίζεται και καταστρέφει αυτό το λίγο αγαθό που του έχει μείνει.

Αναμφισβήτητα βιώνουμε μια πασίδηλη και βέβηλη Παιδεία. Δεν υπάρχει στόχος μήτε σκοπός. Η κοιτίδα της γνώσης έχει χαθεί και ο μόνος τρόπος για να ανοίξει είναι να έρθει νηνεμία στο πνεύμα της πολιτικής. Από την άλλη, ο ονειδισμός της εκπαίδευσης είναι μονάχα ιδιωτικός. Δεν υπάρχει φατρία που να συμβάλλει στην εξέλιξή του. Και αυτό γιατί; Διότι, δεν υπάρχει ενδιαφέρον. Δεν ανιχνεύεται βλέψη για καρτερία και βούληση για ένα αύριο λιγότερο χρηματικό και περισσότερο ευχάριστο. Διότι, αν η εκπαίδευση δεν έχει κρηπίδα και ευημερία μέσα της, δεν έχει νόημα και να υπάρχει.

Η Παιδεία και η Εκπαίδευση δεν έχουν ανάγκη τον οίκτο. Μια εμβριθή και σμιλευμένη αλλαγή θέλουν. Έναν ρεφορμισμό που θα τους προσφέρει ασφάλεια και όχι αγωνία. Άλλωστε, όπως λέει και ο Πλάτωνας «Η Παιδεία είναι η τέχνη εκείνη που μεταστρέφει την ψυχή από την περιοχή του γίγνεσθαι, στην περιοχή του όντος». Αυτό λοιπόν, ζητάμε όλοι. Δύο θεσμούς που δεν παίζουν ρόλους κωμωδίας και τραγωδίας -ανάλογα με τα ρουσφέτια και τον φενακισμό που πράττουν- αλλά έννοιες αδιάσειστες μα συγχρόνως έξυπνα τοποθετημένες, έτσι ώστε να βγάζουν ανθρώπους που η Παιδεία και η Εκπαίδευση φαίνεται κυρίως μέσα τους και μετά γύρω τους. Πάντα τα δύο παραπάνω ‘’πρόσωπα’’ θα ταυτίζονται. Όσο υστερεί το ένα, θα γίνεται γλίσχρο και το άλλο. Δεν υφίστανται γραμμή που να επιβιώνουν ανεξάρτητα. Διότι, η ανάγκη φέρνει εξάρτηση και όσο αυτή δεν φτιάχνεται, θα παραμένει μια πανάκεια χωρίς αντίδοτο.

Για αυτό λοιπόν, πρέπει να σταματήσουμε να κωφεύουμε, φορώντας προσωπεία. Η μυθομανία ας σταματήσει επιτέλους να προβάλλεται και η πολιτική ας προσπαθήσει να κάνει την Παιδεία όπλο-που ξέρει πότε πρέπει να σηκώνεται- και την Εκπαίδευση δικαίωση-που έρχεται πάντα μετά από μια διένεξη.

Νικόλ Παπαδοπούλου, Φοιτήτρια Γαλλικής Φιλολογίας

Πηγή: http://metaximas.org/  

 

Χριστίνα Ρογκάκου - Μεταξύ μας: Εκείνοι οι μικροί άνθρωποι που γλύφουν εκεί που φτύνουν

Posted in Γωνιά Αναρτήσεων Νέων

Σπουδαίο πράγμα το να είσαι άνθρωπος. Θα μου πεις, αυτό δεν είμαστε όλοι, τι λες τώρα; Μα όχι, υπάρχουν ειδοποιείς διαφορές μεταξύ των πραγματικών προαναφερθέντων και των απλών εμψύχων. Άλλο το να λέγεσαι, άλλο το να είσαι! Κι αυτό θα το κρίνουν πολλά πράγματα από την συμπεριφορά σου.

Ένα λοιπόν από αυτά, μεγάλης σημασίας, είναι εκείνο που όταν κοπανάς μια πόρτα στην μούρη του άλλου, δεν την τραβάς για να ξανανοίξει μετά από λίγο. Μπερδεύτηκες; Έλα να το κάνουμε λίγο πιο απλό. Όταν για τον εκάστοτε προσωπικό σου λόγο, μέσα στις σχέσεις που έχεις διαμορφώσει με έναν άνθρωπο αποφασίζεις να διακόψεις κομψά ή άκομψα επαφές μαζί του, δεν ξαναπλησιάζεις. Στην περίπτωση που φτύσεις τον άλλο κατάμουτρα και υιοθετήσεις το πνεύμα του υπεράνω. Κάτσε στην γωνίτσα σου χαρά μου και κατάπιε την γλώσσα σου!

Γιατί όλοι έχουν τα όρια και την υπομονή τους, που κάπου τερματίζει. Το πίσω- μπρος στους ανθρώπους που σέβονται λίγο τον εαυτό τους, μόνο γελοίο θα μπορεί να φανεί. Διότι ναι μεν δυστυχώς κατά την γνώμη μου, πρόσβαλες, εξαπάτησες, κορόιδεψες τον άλλο, τον έβαλες στην άκρη για τους δικούς σου λόγους που μόνο εσύ μπορείς να ξέρεις. Εκείνος από την άλλη ως δέκτης των προαναφερθέντων συμπεριφορών, ίσως πληγώθηκε, τσαλακώθηκε, γονάτισε, μα καλώς εχόντων των πραγμάτων στο τέλος αναθεώρησε και ξαναχαμογέλασε (η πιο επιθυμητή των αντιδράσεων). Και ξέρεις τι επιπλέον μπορεί να του έχει συμβεί; Να σε βλέπει πια και να είναι σαν να αντικρίζει τοίχο. Πόνεσε, αυτό το τελευταίο;

Βαρύ για σένα, σωτήριο για εκείνον! Μπούκωσε, κουράστηκε και στην τελική είπε: άντε στον αγύριστο. Και εσύ τώρα, τι ξαναπλησιάζεις; Τι χαρά είναι αυτή που σε διακατέχει με το που τον βλέπεις; Από κει που έφτυνες, να γλύφεις, μέγα ατόπημα. Δικό σου θέμα το γιατί άλλαξες συμπεριφορά, αλλά μην περιμένεις και τον άλλο να σε υποδεχτεί με ανοιχτές αγκάλες. Ότι δίνεις, παίρνεις αγαπητό μου πλάσμα, για αυτό πρόσεχε τις συνδιαλλαγές που κάνεις με την ζωή και τους ανθρώπους γύρω σου.   

«Καταγόμενη από την Μάνη θεωρητικά θα έπρεπε να έχω ένα δυναμικό χαρακτήρα, κάτι όμως που πάντα έρχεται σε σύγκρουση με τα χαρακτηριστικά του ζωδίου μου “Καρκίνου”. Αθεράπευτα ρομαντική και ονειροπόλα!! Με μια ροπή προς τα ρίσκα και φανατική ακόλουθος της τάσης για την απόκτηση του άπιαστου. Πάντα λάτρευα το να γράφω μιας και με αυτόν τον τρόπο μπορούσα να εκφράσω πάντα τις σκέψεις μου πολύ καλύτερα από το να χρησιμοποιώ τα λόγια! Ερωτευμένη με την ζωή και ανοιχτή στο ότι μπορεί αυτή να μου δώσει.» 

Πηγή: http://metaximas.org/  

Λουκάς Αναγνωστόπουλος, Εύα Κοτσίκου - Μεταξύμας: Ένας μονόλογος για δύο

Posted in Γωνιά Αναρτήσεων Νέων

 –  Δανάη ! Γύρισα ! Που είσαι;

( Γαμώ το, μια φορά να επιστρέψω και να μην χρειάζεται να φωνάζω) 

 

 – Που θες να είμαι; Εκεί που είμαι πάντα.

(Στο βασίλειο της κουζίνας. Που αλλού;) 

 

– Τι καλό έφτιαξες;

(Έτσι για αλλαγή κάνε μου μια έκπληξη γαμώ το που με έχεις πεθάνει στα ίδια και τα ίδια)

 

Βενετία Λιάκου: ΤΑ ΥΠΟΒΡΥΧΙΑ ΤΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥ

Posted in Γωνιά Αναρτήσεων Νέων

Τα υποβρύχια 214 το 2017 εντοπίζονται στο Αιγαίο, μετά από πολλές διαδικασίες και πολιτικές διαβουλεύσεις. Τα υποβρύχια “έπεσαν στη θάλασσα”, όταν το ΠΝ με Αρχηγό τότε τον Β.Αποστολάκη, πήρε το μεγάλο ρίσκο να ολοκληρώσει το πρόγραμμα με αρωγούς τους εργαζόμενους στα Ναυπηγεία Σκαραμαγκά.