Αναστάσιος ΜΠΑΣΑΡΑΣ: ΤΕΤΑΡΤΗ 13 ΔΕΚ 1967 – 50 χρόνια ΠΡΙΝ “ ΗΜΟΥΝ ΕΚΕΙ”

Posted in Ιστορία

ΤΕΤΑΡΤΗ 13 ΔΕΚ 1967 – 50 χρόνια ΠΡΙΝ
“ΗΜΟΥΝ ΕΚΕΙ”

Το ΚΙΝΗΜΑ του τέως Βασιλέως Κωνσταντίνου κατά της ΧΟΥΝΤΑΣ, ο ρόλος της τότε ΕΒΑ,  και τα περιστατικά που διαδραματίστηκαν στην 116 ΠΜ, με πρωταγωνιστή τον τότε Δκτη,  Σμχο (Ι) Γ. Π. ΒΑΓΙΑΚΑΚΟ, όπως τα βίωσε και τα περιγράφει με συγκίνηση, …

… ο τότε νεαρός Ανθσγός (ΜΗ) Αναστάσιος ΜΠΑΣΑΡΑΣ,

Ιδρυτικό Μέλος του ΙΚΑΡΟΥ & Αντιπρόεδρος του ΕΛΙΣΜΕ.

116 Σμηναρχία Μάχης, Άραξος . Ήταν Τετάρτη 13 Δεκεμβρίου του 1967.

Η μέρα μάλλον βροχερή, η υγρασία στον Άραξο ανυπόφορη, η αεροπορική δουλειά μεσοβδόμαδα, όχι στο φόρτε της. Και αυτό γιατί είχε 5-6 εβδομάδες επιφυλακή και σκληρή δουλειά λόγω του θέματος της Κύπρου. Τα αεροπορικά μέσα, από τα αεροσκάφη μέχρι τα οπλικά συστήματα, τα μέσα Τ-H, Η/Ζ , ΜΜ, καθώς και λοιπά αποθέματα, σε maxima διαθεσιμότητας.

Το ηθικό και το φρόνημα πολύ ψηλά. Εμείς (ηλικίες από 21 μέχρι 30 χρονών περίπου), και ήμασταν οι περισσότεροι, που τα Σαββατοκύριακα πηγαίναμε στην Αθήνα και τις καθημερινές μέναμε μέσα στη Μονάδα - φυλακές BOC (Base Operations Center) νούμερα 1, 2, ..12 μέχρι τις 19:00, θέση 12 παρών στις 19:00 και μετά 3-4 τραπέζια στη λέσχη γεμάτα παίκτες για ΚΟΥΜ ΚΑΝ - είχαμε να δούμε τα κορίτσια μας από τα τέλη του Οκτώβρη.
 
Τα γραφείο μου (Τ-Η), ήταν δίπλα στο Κέντρο Επιχειρήσεων (BOC) και απέναντι από το τηλεφωνικό κέντρο. Κατά τις 11:00, με φωνάζουν… “γρήγορα στο ΚΕ σε θέλει ο Διοικητής”.

Βλέπω ένα Διοικητή, που για σαράντα μέρες τον βλέπαμε να γυρίζει από τις 06:00 μέχρι τις 23:59, από τα γραφεία μέχρι τη λέσχη και τα υπνοδωμάτιά μας, πάντα χαμογελαστός, έχοντας για τον καθένα μας μια καλή κουβέντα. Ενθαρρύνοντάς μας, και πάντα να δεσμεύεται ότι μετά την επιφυλακή θα έλθουν καλύτερες μέρες, και ότι εμείς οι “Αθηναίοι” θα παίρνουμε και τις Δευτέρες “άγραφη άδεια”, για να αντισταθμίσουμε τις χαμένες Κυριακές.

Βλέπω, λοιπόν, τον Διοικητή πολύ στεναχωρημένο και χωρίς το γνωστό του χαμόγελο να διατάσσει “ Μπασαρά, από αυτή τη στιγμή και μέχρι νεωτέρας θα επανδρώσεις μόνος σου το Τ/Φ Κέντρο και θα ελέγχεις κάθε επικοινωνία από/προς τη Μονάδα. Για επικοινωνία προς τα έξω θα ζητάς άδεια από εμένα και τα τηλέφωνα προς τη Μονάδα θα τα περνάς σε μένα” .

Πέρασα, σχεδόν, ένα 12ωρο στο Τ/Φ Κέντρο. Το τί άκουσα εκείνο το απόγευμα και βράδυ μεταξύ του Διοικητή μου και των Αρχηγών του ΓΕΑ, 28ΑΤΑ, Υπαρχηγού ΓΕΑ, ομολόγων Διοικητών 110, 111, 112, 113, 114 και 117 ΠΜ, ήταν πέρα από την φαντασία μου. Και σε ένα λεξιλόγιο, που δεν είχα μάθει στη ΣΙ (είχα κάποιους μήνες που είχα τελειώσει τη Σχολή).

Άκουσα τον Δκτη της 11Χ Μονάδας μέχρι τις 19:00 να είναι με τον Βασιλιά Κωνσταντίνο και μετά να γίνεται “ΠΑΠΑΔΟΥΛΙΚΟΣ”, ή τον Δκτη της 11Ψ να κρύβεται και να μην απαντά, ή τον Δντή γραφείου Υπουργού να βρίζει χυδαία τον Διοικητή μου, του οποίου ήταν δύο βαθμούς ανώτερος.

Άκουσα τον Διοικητή της 112ΠΜ να λέει “ναι τα 104ρια πετούν από πάνω μας…”.

Άκουσα τον Δκτή της 114 ΠΜ, αδελφής Μονάδας γιατί είχαν τον ίδιο τύπο Α/Φ, Σμήναρχο Πρωτόπαπα να λέει στο τηλέφωνο στο Διοικητή μου, ότι έστειλε τον Επισμηναγό Ευστράτιο Καμπιώτη, Διευθυντή Επιχειρήσεων της Μονάδας, να αντιμετωπίσει ένα λοχαγό του Στρατού με 10 Άρματα που είχαν προσεγγίσει την Μονάδα από τον νότιο τομέα και είχαν διασκορπιστεί σε έναν ελαιώνα έξω από την Νότια πύλη του αεροδρομίου …
 
 Ένα   24ωρο   μετά,   Πέμπτη   14   Δεκεμβρίου   1967,   περίπου   11:00,   δύο  Αερονόμοι,  πλεύριζαν   τον  Διοικητή   μου,  δεξιά   και  αριστερά, … αυτός  προχωρούσε όρθιος, άγριος αετός, το κεφάλι ψηλά, με χαιρέτησε:

 “Γειά σου μικρέ, ευχαριστώ για όλα, καλή καριέρα !” Δεν μπόρεσα να κρατήσω τα δάκρυα και το κλάμα. Ήμουν μόλις 22. Δεν ξεπέρασα, ποτέ την στεναχώρια και το σοκ εκείνης της μέρας, που τυπώθηκε ανεξίτηλα στη μνήμη μου...!

Όταν, στην 1η Μαρτίου του 2017, ξεπροβοδούσαμε το γενναίο πτέραρχο Γιώργο Βαγιακάκο (απεβίωσε 28/2), πάντα μπροστάρη  και  πάντα δημοκράτη με πραγματικές στρατιωτικές αρχές και αξίες, ήταν εκεί και ο τέως Βασιλιάς, από κυπαρισσάκι το 1967 σε καμπουριασμένο σκυφτό γέροντα το 2017. Τον χαιρέτησα με τον προσήκοντα σεβασμό.
 
Ήλθε και πάλι στο νου μου η 13 Δεκεμβρίου 1967. Και εγώ τους έβλεπα και τους δύο νέους, πολύ νέους - ο ένας έκανε την τελευταία του πτήση και ο άλλος σκυφτό γεροντάκι - πενήντα χρόνια μετά.

Ο πτέραρχος Γιώργος Βαγιακάκος, απογειώθηκε για το τελευταίο του ταξίδι, από το κοσμοδρόμιο του ΠΑΠΑΓΟΥ, στις 1 Μαρτίου 2017, και τον αποχαιρέτησε μέγα πλήθος συναδέλφων, όπως αξίζει σε ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΕΣ που διακρίθηκαν για το ήθος, το αίσθημα ευθύνης , την εργατικότητα και την ευφυία τους .


Σμχoς (ΜΗ) ε .α. Αναστ. ΜΠΑΣΑΡΑΣ
ΓΕΝΙΚΗ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΙΚΑΡΟΣ/ΕΔΙΗΕΕ - ΔΕΚ/2017