ΣΣΣΕ-71, Γιάννης Θ. Διαμαντής: Ο λήσταρχος Τζατζάς και η απαγωγή του γερουσιαστή Χατζηγάκη

Posted in Πολιτισμικόν

 

Ο λήσταρχος Τζατζάς και η απαγωγή του γερουσιαστή ΧατζηγάκηΠρόσωπα και γεγονότα του 20ου αιώνα μέσα από τις σελίδες του Ιστορικού Αρχείου των εφημερίδων «ΤΟ ΒΗΜΑ» & «ΤΑ ΝΕΑ»  
Τα ξημερώματα 8ης προς 9η Σεπτεμβρίου του 1929, ένα τηλεγράφημα από τα Τρίκαλα «αναγκάζει» το «ΕΛΕΥΘΕΡΟΝ ΒΗΜΑ» να προχωρήσει σε 3η έκτακτη έκδοση.
Ο γερουσιαστής του Κόμματος των Φιλελευθέρων Σωτήριος Χατζηγάκης μαζί με πέντε ακόμα άτομα είχε πέσει θύμα απαγωγής από τον λήσταρχο Μήτρο Τζατζά.

Δημήτρης Κ. Μπάκας*: ΣΩΦΡΟΣΥΝΗ, ΩΣ ΑΞΙΑ ΚΑΙ ΑΡΕΤΗ

Posted in Πολιτισμικόν

Ζούμε στην εποχή της κατανάλωσης, για να μη πούμε της υπερκατανάλωσης. Όλοι μιλάμε για παραγωγή και κατανάλωση. Ζούμε για να καταναλίσκουμε. Ο άνθρωπος έγινε πια καταναλωτής και πελάτης.  Στο κυνήγι της ευδαιμονίας, της ευτυχίας  που εκφράζεται με τον ηδονισμό παρασυρόμαστε εκόντες –άκοντες στη δημιουργία της νοοτροπίας: «ξοδεύω επομένως υπάρχω»! Χρειαζόμαστε παραγωγή προϊόντων. Από τη στιγμή που αποκτήσουμε ένα προϊόν  εμφανίζεται η ανάγκη κάποιου άλλου. Η δημιουργία, όμως, νέων αναγκών, που αναδύονται από την πρόκληση εσωτερικών μας επιθυμιών μάς οδηγούν σε φαύλο κύκλο αναζήτησης.

Δημήτρης Κ. Μπάκας*: Η ΑΡΕΤΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟΥ ΔΙΑΛΟΓΟΥ

Posted in Πολιτισμικόν

Δημήτρης Κ. Μπάκας*: ΕΛΑΧΙΣΤΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΝ ΕΘΝΟΜΑΡΤΥΡΑ ΚΥΒΕΡΝΗΤΗ

Posted in Πολιτισμικόν

Ο επισκέπτης του Ναυπλίου, ειδικά σε μέρες Εθνικής Γιορτής ή στην επέτειο του θανάτου του ( 27 Σεπ 1831), προπαντός, νιώθει άθελά του την ανάσα του Πρώτου Εθνικού μας Κυβερνήτη, του Εθνομάρτυρα Ιωάννη Καποδίστρια.

Η μαρμάρινη ολόσωμη προτομή του στο Πάρκο σε καθηλώνει με το παράπονο, που είναι χαραγμένο στη ματιά του.

Δημήτρης Κ. Μπάκας: Η ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ, Η ΑΡΕΤΗ ΣΥΝΟΧΗΣ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

Posted in Πολιτισμικόν

Όταν ο άνθρωπος θέλησε να απαλλαγεί από τα μεταφυσικά ερείσματά του και να αποκτήσει απόλυτη ελευθερία στις αποφάσεις του για ένα προσωπικό τρόπο ζωής οραματίσθηκε ότι : Ο Λόγος θα αποτελούσε την οργανωτική αρχή της αρμονίας, ήτοι θα καθόριζε, με επιταγές και απαγορεύσεις ποια θέση θα κατείχε το κάθε μέρος μέσα στο όλο. Θα υπήρχε μια αρμονία Λόγου και ψυχόρμητου. Μια αυθυποταγή των ενστικτωδών παρωθήσεων σε έναν έλλογο σκοπό. Θα υπήρχε μια παραίτηση από την άμεση ικανοποίηση για χάρη μιας ανώτερης ευτυχίας. Ήτοι, πίστεψε σε μια ζωή, η οποία να στηρίζεται στο μέτρο και τις αξίες.

Όμως, στην πράξη, οι αστικές αξίες θυσιάστηκαν στο βωμό του κέρδους για την άμεση ατομική μας ικανοποίηση. Πέσαμε στη φιλαυτία, εγωτισμό με συνέπεια να φθάσουμε στο μηδενισμό.

Αγνοήθηκε, ότι από το αρμονικό σύνολο αναδύονται οι ανώτερες δυνάμεις, με τις οποίες αντιμετωπίζονται οι τεράστιες απαιτήσεις της ζωής.

Η «απόλυτη ατομική ελευθερία» προκάλεσε θανάσιμο πλήγμα στην κοινωνική συνοχή. Καταλύθηκαν οι κοινωνικοί δεσμοί, γιατί κατέρρευσε η εμπιστοσύνη. Έτσι χάθηκε η ελπίδα.